Gia to rock

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα download. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα download. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2014

Kooba Tercu

Η νέα φάση των "Cube" (το ένα και μοναδικό άλμπουμ τους εδώ) λέγεται Kooba Tercu και μας αρέσει.

Bandcamp link 




Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013

Graveyard - Lights out

Είναι φοβερό αυτό που γίνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Αν έκανε κάποιος μια εκτίμηση για το τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η κρίση στο γενικότερο κομμάτι της μουσικής (σκηνή, συναυλίες, μπάντες), σίγουρα δε θα έβλεπε τα πράγματα και πολύ φωτεινά. Πόσες συναυλίες να γίνουν στην Ελλάδα και πόσο κόσμο να μαζέψουν; ποιος θα πάει; ποιο συγκρότημα θα επιλέξει να έρθει σε κατεστραμμένη χώρα για να κάνει live?

Κι όμως, εδώ έρχεται να διαψευστεί και η πιο αισιόδοξη εκτίμηση. Τα πράγματα είναι πιο καλά όχι απ' όσο τα περιμέναμε, αλλά ακόμα καλύτερα απ' ότι προ κρίσης, προ ολικής καταστροφής. Είναι γύρω στην πενταετία και λίγο παραπάνω που η εγχώρια μουσική σκηνή ανθίζει. Που ξεπηδούν όλο και περισσότερες αξιοπρεπέστατες μπάντες από δω κι από 'κει, με ένα φανατικό κοινό που όλο και μεγαλώνει, ακολουθεί και παρακολουθεί, έχει ταυτότητα, μυαλό, συνείδηση, γεμίζει μαγαζιά, χώρους συναυλιών και φεστιβάλ. Κόσμος που γνωρίζει έτσι θα την παλέψει και μέσα στην κρίση, μέσα σε όλα τα προβλήματα. Μπάντες που δεν πάνε να πιάσουν "την καλή", αλλά ξέρουν και έχουν απόλυτη συνείδηση ότι αυτό το κάνουν στην κυριολεξία "ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΚ".

Ως εκ τούτου, και με ένα τέτοιο target group να δίνει τον τόνο πάντα και παντού, και τα live που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να μας κάνουν να τρίβουμε τα μάτια μας. Τα μαγαζιά στα οποία έχουμε λιώσει τη ζωή μας, βλέπε ΑΝ, Gagarin, ή και καινούρια όπως το Six Dogs και το Zero, έχουν στην κυριολεξία κάθε μέρα ένα live άξιο παρακολούθησης. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε δει Sleep, Down, Clutch, Kvelertak, Radio Moscow, Truckfighters, Red Fang, Jucifer... και δεν τελειώνει, σίγουρα ξεχνάω πολλούς.

Μία από αυτές τις αξιόλογες μπαντάρες θα είναι και οι Graveyard, αυτή την Παρασκευή 29/11.

Πρόκεται για μία ακόμα blues/rock/psych/stoner -όπως θες πες την- μπάντα από τη Σουηδία, που έχει πολλά να μας πει. Ενεργοί από το 2007, με τρία άμπουμ στο ενεργητικό τους (Graveyard, Hisingen blues, Lights out). Ανεβάζω τον τελευταίο και ομολογουμένως καλύτερό τους δίσκο για download.

Garage, Rock 'n' roll (Industry of murder, Seven seven, Fool in the end), μπαλάντες αλά 70's κλάψα (Slow motion countdown, Hard time lovin', 20/20 tunnel vision), με ουρλιαχτά αλά Led Zeppelin ή κάτι τέτοιο, ποιο βαριά riff (The suits, the law and the uniform, Endless Night, Goliath) για αλατοπίπερο. Ένας δίσκος με λίγο απ΄ όλα, χορταστικός χωρίς κοιλιές και άσκοπα γεμίσματα. Κατεβαίνει πανεύκολα. Είναι το καλύτερο δείγμα να γευτείς, ενδεικτικό για το τι θα παιχτεί την Παρασκευή, ιδανικό για να σε πείσει να έρθεις, καθώς απ' ότι φαίνεται παίζουν τα περισσότερα -αν όχι όλα- κομμάτια από αυτό το άλμπουμ.

Τα λέμε την Παρασκευή λοιπόν. Για endless night.

http://thepiratebay.pe/torrent/7912058/Graveyard_-_Lights_Out_2012







Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2013

Vista Chino - Peace

Πριν ξεκινήσουμε οποιαδήποτε κουβέντα, οφείλουμε να κάνουμε μια παραδοχή. Οι Kyuss είναι ένα συγκρότημα το οποίο χρήζει τεράστιας αποδοχής και "respect" από οπαδούς διαφόρων ειδών μουσικής. Αν έλειπαν αυτοί, πολλά πράγματα στο μουσικό χάρτη δε θα ήταν όπως τώρα. Αποτελεί συγκρότημα σταθμό. Δεν επεκτείνομαι άλλο, εξάλλου αν δεν ξέρετε τι εστί Kyuss δύσκολα θα πέσετε πάνω στο blog αυτό.

Reunion των Kyuss έγινε πριν λίγα χρόνια με το όνομα Kyuss Lives!, μετά από αιώνιες κόντρες μεταξύ των πρώην μελών. Για την ακρίβεια, κόντρα του Josh Homme με όλα τα υπόλοιπα μέλη. (Ο Brant Bjork, ντράμερ των Kyuss και από τις πιο συμπαθείς προσωπικότητες αυτού του είδους μουσικής, είχε δηλώσει μεταξύ άλλων πως δεν άντεχε άλλο τις τεράστιες αψιμαχίες μεταξύ John Garcia (φωνή) και Josh Homme, γι'αυτό και αναγκάστηκε να αφήσει πρώτος τη μπάντα.)

Εν τέλει, το reunion έγινε χωρίς αυτόν (όχι πως ήθελε), και αποφάσισε μετά από δύο πετυχημένα tour συναυλιών να βγάλει και δίσκο. Εν τω μεταξύ βρισκόταν εν εξελίξει οι δικαστικές διαμάχες, οι οποίες κατέληξαν στην αλλαγή του ονόματος από Kyuss Lives! σε Vista Chino.

Γενικά σαν εξυπνάκηδες τύποι γύρω από το θέμα της μουσικής, δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι έχουμε μία εμπάθεια εκ των προτέρων με όλα τα reunion. Παρ' όλα αυτά, είναι τεράστια η αγάπη για μια τέτοια μπάντα, που λες "δε γαμιέται" αν πρόκειται να ακούσεις ξανά τέτοια πράγματα όπως αυτά που μας είχαν χαρίσει οι Kyuss στις αρχές του 90'.

Και αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο ανεβαίνει το άλμπουμ αυτό. Οποιοσδήποτε λάτρεψε τον ήχο των Kyuss σίγουρα το αναζήτησε με τη μία, του χάρισε πολλές ακροάσεις, αλλά ταυτόχρονα ...ξενέρωσε κιόλας. Αχνοφαίνονται τα στοιχεία από παλιά, η φωνή του Garcia έχει χάσει αισθητά έδαφος, γενικώς, λίγα είναι εκείνα τα σημεία που τους κάνουν αντάξιους του παλιού τους εαυτού. Τα riff δεν είναι τα μεγαλοπρεπέστατα που κάποτε έγραφε ο Josh Homme, και μας δημιουργεί εμάς το ερώτημα, μήπως τελικά ήταν αυτός ο ίδιος ο καταλύτης της τότε επιτυχίας.

Όπως και να' χει, δε θα μπορούσε να μην είχε ανέβει ο δίσκος αυτός εδώ. Μας νίκησε η αδυναμία μας. Αν μιλούσαμε για κάποιο καινούριο συγκρότημα, κάπου στην αφάνεια, που είπε να βγάλει ένα πρώτο άλμπουμ με όλες του τις δυσκολίες, μπορεί να κάναμε και θετικές κριτικές. Όμως, για τους φτασμένους στονεράδες που στελεχώνουν αυτό το σχήμα, απογοητευόμαστε.

Josh Homme, μέχρι να ξαναεπιστρέψεις να τους βάλεις σε τάξη, θα ακούμε με μεγαλύτερη χαρά τον καινούριο δίσκο των Queens of the Stone Age, που γαμάει κιόλας. (ίσως επανέλθουμε για αυτό σε κάποιο ποστ αργότερα.)

Παρ' όλα αυτά, αξίζει κάποια ακούσματα. Όπως και να'χει, οι Kyuss είναι. Ή έστω, κάποιοι από αυτούς.

κλικ στην εικόνα για download.



Κυριακή 11 Αυγούστου 2013

Toundra - III

Ποιος είπε ότι δεν ακούμε post rock; Δέχομαι ότι είναι ένα είδος το οποίο δεν είναι στα ντουζένια του, ούτε πως μπορεί κάποιος να ζει μόνο με αυτό. Παρ' όλα αυτά, θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα ότι δεν μου τα έχουν πει ποτέ στο αυτί οι Mogwai, οι Explosions in the Sky, Slint, και πολλοί άλλοι. Και φυσικά βασιλιάδες αυτής της κατηγορίας είναι οι Godspeed You! Black Emperor, των οποίων είχαμε ανεβάσει το καινούριο άλμπουμ αλλά λόγω πνευματικών δικαιωμάτων η Google μας το διέγραψε γρήγορα γρήγορα.

Post rock λοιπόν, αξιοπρεπέστατο και ό,τι πρέπει, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ζεστό καλοκαίρι, εντός της Αθήνας. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια λίγο διαφορετική περίπτωση, από τις μπάντες που προαναφέραμε. Δεν είναι το κλασικό post rock που ξεκινώντας ίσα ίσα θα ακούγεται, θα χτίζεται σιγά σιγά με όργανα το ένα πάνω στο άλλο, έως ότου επέλθει κορύφωση σε κάποιο σημείο ενός μακρόσυρτου κομματιού.

Μιλάμε για μια μπάντα που ενώ ανήκει ξεκάθαρα στον post ήχο, είναι πιο στακάτη, πιο σκληρή, με κομμάτια από 5 έως 7 λεπτά, με αρχή μέση και τέλος. Παρ' ότι post λοιπόν, οι συνθέσεις είναι πιο ακριβείς, και ξεκάθαρες. Και φυσικά, τα παιδιά είναι μέταλ. Οι εκρήξεις, τα κοπανήματα, οι κιθάρες και τα σόλο, όλα είναι αντιπροσωπευτικά μιας ροκ-μέταλ μπάντας και τίποτε άλλο. Ενώ θα σκάσει και το βιολί, το αρμόνιο και ο,τιδήποτε άλλο σε διάφορα σημεία του άλμπουμ, ο ήχος παραμένει ροκ. Πράγμα που φυσικά δε θα μπορούσαμε να πούμε για τους Godspeed ή τους Sigur Ros πχ.

Ψάχνοντας στο νετ για να γράψω τούτες δω τις γραμμές, ανακάλυψα και τον όρο post metal. Ε, αυτό είναι αυτός ο ήχος, ξεκάθαρα.

Toundra λέγονται τα παιδιά μας λοιπόν, εκ Ισπανίας ορμώμενοι. Έχουν ακόμα δύο δίσκους στο ενεργητικό τους (Ι & ΙΙ προφανώς...), και ξέρουν τι κάνουν. Enjoy.

Click για download.

Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

Desiquilibrium: Ένα αποτυχημένο mixtape.

Όπως κάποτε μας είπε -και τον καταλαβαίνουμε τώρα- ο Cusack στην εκπληκτική ταινία High Fidelity, το να καταστρώνεις ένα "mixtape" είναι κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο. Προσπαθείς να δανειστείς στίχους και μουσικές ξένων ανθρώπων για να εκφράσεις τα δικά σου συναισθήματα. "It's too delicate" έλεγε, και είχε απόλυτο δίκιο.

Τι προσπαθούμε να εκφράσουμε με το συγκεκριμένο mixtape? ούτε κι εμείς ξέρουμε ακριβώς. Έχει μεσολαβήσει καιρός από το προηγούμενο ποστ. Και ακόμα δεν είμαι σίγουρος άμα αξίζει τον κόπο να ποσταριστεί κάτι, κάτι που να έχει νόημα.

Μέσα στην παντελή απουσία δημιουργικότητας του τελευταίου διαστήματος, αυτή η playlist θα προσπαθήσει αποτυχημένα να περιγράψει αυτά που είναι αδύνατον να περιγραφούν. Γιατί, υπάρχουν στιγμές, που δε γίνεται να περιγράψεις. Με τίποτα. Ξέρεις όμως ακριβώς πώς και ποιες είναι. Και υπήρξαν μπόλικες από αυτές το τελευταίο διάστημα.

Ως εκ τούτου αυτό το mixtape είναι από τη μάνα του αποτυχημένο. Και πάει κάπως έτσι:

Η στιγμή που καταλαβαίνεις πού ακριβώς βρίσκεσαι. Με Sigur Ros, συνειδητοποιείς ότι είναι αν μη τι άλλο λάθος, που έκατσες μόνος σου εσύ και ο εαυτός σου. Παρ' όλα αυτά, δε θα το σταματήσεις, όπως ούτε και αυτό το εκπληκτικό -άτιτλο- τραγούδι.

Death in Vegas - Girl. Όπως κι αν πρόκειται να καταλήξει, η αφετηρία της σκέψης είναι πάντα ρομαντική. Άσχετα με την κατάληξη. Πριν ξεδιπλωθούν οι σκέψεις, πρέπει πρώτα να θυμηθείς.

Beck - Everybody's got to learn sometime. Κάποια στιγμή. Όλοι θα μάθουν, όλοι θα καταλάβουν. Ο καθένας θα έχει τις στιγμές αυτές, κάποια στιγμή. Θα σε καταλάβει τότε.

O Mark Lanegan, να σου λέει we all need a fix | at a time like this | But doesn't it feel good | to stay alive. Μέσα από την μουσική των Soulsavers, σε βάζει στη θέση σου, τη στιγμή της αποσύνθεσης. Some misunderstanding.

Η φωνή του Jack White σε σκίζει κι άλλο. Στη live εκτέλεση του Jolene, της Dolly Parton.

Οπωσδήποτε λείπεις από κάπου. I Appear missing, λέει ο κόμματος των Queens of the Stone Age. Go missing, no longer exist.

Screaming Trees - Black Sun Morning. Και το πρωί που θα έρθει, δε θα είναι και πολύ διαφορετικό.

Soundgarden - Fell on Black Days. What'soever I've feared | Has come to life | And what'soever I've fought off | Became my life. 

Συνειδητοποιείς ότι έχεις φτάσει στον πάτο. Δεν είναι όλα πάντα έτσι, σκέφτεσαι, προσπαθείς να βάλεις φρένο. Valley of the Sun - Riding the Dunes.

Φταίνε και άλλοι, πάντα. Κάποια στιγμή είναι που θα πεις το μεγαλεπίβολο άντε γαμήσου. Μία ωδή στον κανένα. Το λένε για σένα οι Smashing Pumkins.

Κάποια στιγμή λοιπόν θα αναρωτηθείς και το γιατί. Σε περιμένουν στη γωνία οι Tool, και θα σου τα πουν. Tool - Sober.

Τελικά όμως τα πράγματα κάνουν κύκλο. Πάλι στα ίδια, οι ίδιες σκέψεις ανακυκλώνονται. Μετά την πρώτη βόλτα ήρθες στο ίδιο σημείο. Έτσι θα πηγαίνει από εδώ και πέρα. Το παίρνεις απόφαση, θα είσαι στον πάτο. Τρύπες - Δεν Υπάρχω.

Nirvana - Milk it. Τελειωτικό χτύπημα, χωρίς επεξήγηση.

Ώπα ώπα. Διακόπτης.



Giatorock proudly presents
Desiquilibrium: An imaginative fail of a mixtape.



Σάββατο 4 Μαΐου 2013

Perfumeral: 10+1 τραγούδια που θα ήθελα να παίξουν στην κηδεία μου

Τέτοιες ιδέες για τέτοιου είδους άρθρα -πόσο μάλλον με αυτόν τον τίτλο- σου έρχονται στο μυαλό πάντα βράδυ, τις περίεργες εκείνες ώρες που το πιο χρήσιμο πράγμα θα ήταν να κοιμηθείς, αλλά προτιμάς να το ξενυχτίσεις λίγο ακόμα, χωρίς φαινομενικά ιδιαίτερο λόγο. Ο λόγος είναι μάλλον ιερός: να κάτσεις να τα βάλεις λίγο κάτω με τον εαυτό σου. Να αναμετρηθείς. Αφού ασχολήθηκες με τα πάντα όλες αυτές τις μέρες, εκτός από αυτό. Και για μας που η μουσική συνδιάζεται με το κάθε τι που μας συμβαίνει, διάφορα συναισθήματα έχουν και ανάλογα soundtracks. Παίζεις λοιπόν το παιχνίδι με το τάδε ή το δείνα soundtrack, και κόβεις αντιδράσεις. Σα φλερτ.

Η μουσική υπόκρουση όσο περνάει η νύχτα γίνεται όλο και λιγότερο τυχαία. Η απαραίτητη συνοδεία λίγου αλκοόλ σπαταλάει φαιά ουσία και μεράκι στο ποια θα είναι αυτή η playlist, το soundtrack της συγκεκριμένης νύχτας. Θέλει σκέψη το επόμενο τραγούδι, πώς να το κάνουμε. Ξενερώνεις λίγο αν έχει προλάβει να τελειώσει το παρόν τραγούδι πριν χώσεις το επόμενο. Συμπλήρωνεις τα κενά. Αφού καθόμαστε που καθόμαστε μόνοι μας και ακούμε μουσικές, ας το τραβήξουμε από τα μαλλιά για να βγει κάτι καλό. Και σχεδόν πάντα βγαίνει.

Και κάπου εδώ συμβαίνει το εξής παράδοξο: Η συγκεκριμένη έμπνευση ήρθε πρωί πρωί, γύρω στις 10. Πρωινό τσιγάρο, ένας φραπές που σέβεται τον εαυτό του και -αν μη τι άλλο- ελεύθερος μοναχικός χρόνος, αφού όλοι ασχολούνται με κρέατα. Εμείς με τα κρέατα θα παίξουμε μπάλα το βράδυ, για το ροκ (εκεί τα soundtrack θα είναι πιο απλά). Έως τότε, θα βρισκόμαστε ακόμα στο mood του επιταφίου, κι ας έχουμε να πάμε πολλά χρόνια.

Ούτε αυτοκτονικές τάσεις έχουμε, ούτε τίποτα τέτοιο. Πέτυχα τις προάλλες στο youtube video του Whitewater των Kyuss, ένα εκπληκτικό σχόλιο κάτω από το βίντεο: "I want this played at my funeral". Κατευθείαν σκέφτεσαι εκεί, "όντως", και για το συγκεκριμένο κομμάτι αλλά και για άλλα πολλά θα ήθελες να συνοδεύουν την επικήδειο. Τι διάολο θα ταίριαζε;

Ναι, θα μπορούσα να συμπληρώσω τη λίστα επί τόπου με ένα best of από μελαγχολικά post rock κομμάτια, με τη δισκογραφία των Pink Floyd ας πούμε, με μπλουζιές και κιθάρες να κλαίνε και ό,τιδήποτε τέτοιο. Δεν έχω τέτοια διάθεση και θα το παίξω αλλιώς. Κομμάτια πιο ποτ πουρί, ίσως και άσχετα μεταξύ τους πολλές φορές, με τον τίτλο και τους στίχους όσο γίνεται πιο σχετικά. Θα ήθελα να συμπληρώσω και μια κλάψα των υπερτεράστιων Radiohead, δεν θα το κάνω όμως.

Έχω ήδη αδικήσει μπάντες και καλλιτέχνες με το κιλό. 
Στην τελική είναι μια λίστα με υπέροχα τραγούδια που θα ακούω εις τους αιώνας των αιώνων.

Η διαδικασία επιλογής των τραγουδιών ήταν υπέροχη, δεν είναι πια πρωί, οι καφέδες έχουν γίνει τρεις, και ακόμα γράφω και ακούω. Μάλλον πρόκειται για την αρχή μια σειράς θεματικών mixtapes. 

ENJOY. Αμήν.


Giatorock Proudly Presents: 
Perfumeral
songs to live forever



1. Monovine - Odd. Για πρώτο συναίσθημα η απαισιοδοξία των -ελλήνων παρακαλώ- Monovine ταιριάζει απόλυτα. Απλά δεν υπάρχει τίποτα.

2. Mondo Generator - Day I die. Σίγουρα κάποια στιγμή έχεις αισθανθεί έτσι. Αν μη τι άλλο, δεν έχεις ψυχραιμία.

3. Morphine - I'm free now. Κάνε ένα τσιγάρο και πάρτο απόφαση. Είσαι σε κηδεία. Μπορεί και δικιά σου.
 
4. Clutch - Gone Cold. "My heart is gone, I've gone cold" λένε οι στίχοι. Αυτό.

5. Buddy Guy - First time I met the blues. Άμα δεν βάζαμε ένα δυνατό μαύρο blues κομμάτι απλά θα έπεφτε φωτιά και θα μας έκαιγε. Άλλωστε είναι γεγονός, ότι μάλλον δεν έχουμε ιδέα από blues. Θα τα συναντήσουμε πρώτη φορά στα σοβαρά όταν περάσουμε στην άλλη μεριά.

6. Mark Lanegan - Don't forget me. Απλά δε μπορούσε να λείπει. Το πρώτο που μπήκε στη λίστα και δε σκέφτηκα λεπτό ότι μπορούσε να αφαιρεθεί.

7. Smashing Pumkins - Tear. Αν υπήρχε ένα άλμπουμ να ταιριάζει ακέραιο στο mood που συζητάμε, είναι το Adore. Διαλέξαμε το πιο αριστουργηματικό κομμάτι από εκεί.

8. Pixies - Hey. Μη λείψεις από την κηδεία μου. Αλήθεια.

9. Mogwai - May nothing that happiness come through your door. Από το άλμπουμ "Come on, die young". Ήρθε και χώθηκε αυτόβουλα στη λίστα, από μόνο του. Δεν το έκανα εγώ.

10. Kyuss - Whitewater. Πώς θα μπορούσε να λείπει η πηγή έμπνευσης για όλο αυτό;

10+1 bonus track. Pink Floyd - Echoes. Γενικά είμαι της γνώμης ότι σε τέτοιες κουβέντες δεν ταιριάζουν οι Pink Floyd. Ποτέ. Είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από όποια πλευρά κι αν τους πιάσεις. Δεν καταδέχεσαι εύκολα να τους κατατάξεις σε νόρμες, για ένα πράγμα που είναι παραπάνω από μουσική, για κάτι που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Οι Pink Floyd. Παρ' όλα αυτά το αποτόλμησα και το έχωσα στη λίστα. Μπόνους ποιότητα, άλλο πράγμα από τα υπόλοιπα. Άγιος να είναι ο άνθρωπος που θα το παίξει στην κηδεία μου.


Πέμπτη 11 Απριλίου 2013

Clutch - Earth Rocker

Μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες της συντακτικής ομάδας του blog αυτού. Ήμασταν και στις δύο συναυλίες τους επί ελληνικού εδάφους, και φυσικά θα είμαστε και στην τρίτη και φαρμακερή, στις 27 Ιουνίου.

Ως εκ τούτου, δε θα μπορούσε να λείπει ποστ σε αυτό εδώ το blog για το καινούριο άλμπουμ των Clάτσαρων. Παρ' όλα αυτά, αφήσαμε μερικές μέρες να περάσουν από τότε που βρέθηκε το άλμπουμ στα χέρια μας, κυρίως για να μην κάνουμε κάποια βιαστική κίνηση, μην πούμε ότι ο δίσκος γαμάει ή δε γαμάει χωρίς να έχουμε εντρυφήσει αρκετά και βγάλουμε καμία λάθος εντύπωση.



Βάλαμε λοιπόν το δίσκο να παίζει στον υπολογιστή μας όταν αράζουμε σπίτι, στο αυτοκίνητό μας όταν κάνουμε κάποια διαδρομή (κάνουμε πολλές το τελευταίο διάστημα), στο mp3 μας όταν βαράμε καμιά σκοπιά (πολλές κι αυτές). Σύνολο παιξιμάτων γύρω στα 3546 (συν αυτό την ώρα που γράφεται το ποστ). Αριθμός αρκετός ίσως για πιο εμπεριστατωμένη άποψη.

Μετά από 3546 παιξίματα λοιπόν, ο κύβος ερρίφθη: Ο ΔΙΣΚΟΣ ΓΑΜΑΕΙ. Οι Clutch είναι αυτοί που είναι, χωρίς βερμπαλισμούς και πολλούς πειραματισμούς. Γι' αυτό τους αγαπάμε και γι' αυτό κι αυτοί μας αφήνουν πάντα ικανοποιημένους. Και θα επιβραβευθούν με μια sold-out κατάσταση στις 27/6 στο VOX(!).

Earth Rocker λοιπόν, γήινο rock ολκής. Για αρχή, κρατάμε το εξής πράγμα. Τι θεός είναι αυτός ο Neil Fallon επιτέλους. Βραχνή τσαμπουκαλίδικη φωνάρα που πηγάζει κυριολεκτικά από το μούσι του (επίσης ζηλευτό). Μας γουρλώνει τα μάτια, μας μαλώνει ξανά, μας τη λέει κανονικά.

Έχει αφήσει και μαλλάκι πίσω, λασπωτήρα φάση
Σαν γενικό συμπέρασμα, μιλάμε σίγουρα για έναν δίσκο πολύ καλύτερο από τον προηγούμενό τους, φαίνεται σαν να έχουν ξαναβρεί την όρεξή τους. Ευχόμαστε η όρεξη αυτή να βγει στο εγχώριο live τους τον Ιούνιο. Μέχρι το επόμενο, θα φχαριστιόμαστε λίγο περισσότερο την κατανάλωση μπύρας.

Κάνουμε κλικ στην εικόνα για άμεσο mp3 download, αν και αργά ή γρήγορα θα μας απαγορέψουν το link οι αλήτες. Και αργά ή γρήγορα και όλο το μπλογκ. Update: Πλεόν δεν υπάρχει λινκ...



Η setlist του δίσκου πάει ως εξής.

Earth Rocker: Μας βάζει στο ψητό κατευθείαν. "What's this about limits, sorry, I don't know none". Και ο στίχος τα λέει όλα. Είμαι γήινος ροκάς μας λέει ο Fallon, και γελάει μέσα στα μούτρα μας. Το χιτάκι του δίσκου μας σκάει πρώτο πρώτο.

Crucial Velocity:Σκοτεινό ξεκίνημα, γκρουβάτη συνέχεια, και με αναφορά στο κατά πολλούς πρώτο rock 'n' roll blues κομμάτι που γράφτηκε ποτέ, Rocket “88”. 
 
Mr. Freedom και DC Sound Attack: Συνεχίζουν οι ριφάρες, συνεχίζει το γκρουβ χωρίς να μας ρίξει καθόλου, με το DC να είναι το “νοτιότερο” κομμάτι του δίσκου. Είναι το σημείο που συνειδητοποιείς ότι το άλμπουμ αρχίζει και γίνεται πολύ καλό.

Unto the Breach: Από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου, καλό κοπάνημα, ωραία φωνητικά από Fallon, ριφφ από κιθάρα με slide.

Gone Cold: Το αριστούργημα του δίσκου. Τα λόγια είναι περιττά, μιλάμε για το νέο Regulator.

The Face: Πιο αργός ρυθμός, πιο μελαγχολικός ο Neil, μας μιλάει για το σκληρό ροκ που χάθηκε, ειρωνεύεται το “καθαρό πρόσωπο” του τωρινού ροκ. “Uncounted Les Pauls, are sainted to the sky, where there was darkness, now only light. Uncounted Jazzmasters, rising up from the bottom of the sea, the wicked are nought, the righteous are free...”

Book, Saddle, and Go: Κοφτό ριφάκι, κοφτά φωνητικά. Εδώ κάνουμε τσιγάρο σιγά σιγά πριν το φινάλε.

Cyborg Bette: Το πιο rock 'n' roll κομμάτι του δίσκου, κάπως πιο χορευτικό από τα άλλα, αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι. Ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν. Βασικά, πολύ ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν.

Oh Isabella: Μια γυναίκα θα πρέπει να αισθάνεται τυχερή κάπου εκεί στο Ohio. Όχι τραγούδι για καντάδα, κάποιοι αγαπάνε για το ροκ.

The Wolf Man Kindly Requests...: Ωραίο φινάλε. Γκρουβάτο, τέλειο. Κεφάλι πάνω κάτω, Fallon φωνάζει HEY. Ό,τι πρέπει.

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2012

Valley of the sun - Sayings of the seers.

Αυτό το άλμπουμ ανεβαίνει για έναν και μόνο λόγο. Για το ροκ.

Ξυπνάς ψιλονωρίς, κάθεσαι στον υπολογιστή γιατί έχεις δουλίτσα να κάνεις, κάτσε να βάλουμε κάνα τραγούδι πρώτα, related στο related, μια καθημερινότητα, μια ρουτίνα, φραπεδάκι, τίποτα το ιδιαίτερο, ώσπου...

ΜΑΛΑΚΑ ΜΟΥ. Τι είναι αυτό που πέτυχες. Ψάχνεις. Ψάχνεσαι. Αμερικάνοι Δύο EPs όλα κι όλα. Valley of the sun. Myspace, bandcamp και όλα τα σχετικά. Πρέπει να παίξει download.

Κάτι πάει καλά σήμερα. Ε, ας το μπλογκάρουμε κιόλας, μιας και έχουμε καιρό.

Από την περιγραφή τους:
If Monster Magnet, The Sword and Black Sabbath had Chris Cornell as their vocalist it might come close to how these guys sound.

Ε ΝΑΙ. Καλή μας ακρόαση.
Κλικ για άμεσο download.

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

Nightstalker - Dead Rock Commandos


ΚΑΙ ΝΑΙ.

Νέο άλμπουμ από τους Στόκους της καρδιάς μας. Ισιώστε ηχεία υπολογιστή και πάμε. Στο συγκεκριμένο pc που γράφω έχει ακουστεί περί τις 20 φορές σήμερα and counting.

Πολυαναμενόμενο άλμπουμ, ειδικά μετά από το -σταθμό για την εγχώρια σκηνή- Superfreak του 2009. Κάτι Super Van Vacation, κάτι Macho Libre, έχουμε πήξει φέτος. Μακάρι να συνεχίσουμε έτσι.

Δεν έχουν χάσει καθόλου φόρμα και όρεξη, παρ' όλο που το φοβόμασταν γιατί -για τα δεδομένα των Nightstalker- είναι σύντομο το διάστημα που έχει μεσολαβήσει μεταξύ Superfreak και Dead Rock Commandos.

Πρώτη απόπειρα και "εκτός συνόρων" για τα δικά μας παιδιά, υπό την αιγίδα της Small Stone Recordings. Ας ελπίσουμε αυτό να είναι και η ευκαιρία για κάτι που αν μη τι άλλο αξίζει στους stalker, μία αξιοπρεπής εμφάνιση και στο εξωτερικό, όπου πραγματικά δεν έχουν ΤΙΠΟΤΑ να ζηλέψουν από άλλες πρωτοκλασάτες μπάντες του είδους.

Ωραίο άλμπουμ, όχι όμως κατάλληλο για κάποιον ο οποίος δεν ξέρει καθόλου περί τίνος πρόκειται Nightstalker. Σε τέτοια περίπτωση, ας ξεκινήσει από ΕΔΩ. Για κάποιον όμως που έχει μια ιδέα, μπαίνει κατευθείαν στο ζουμί.

Ίσως θα λέγαμε κινείται σε λίγο πιο αργούς-ψυχεδελικούς ρυθμούς σε κάποια σημεία (Childer of the sun, Back to dirt στη μέση του δίσκου). Κατά τα άλλα οι ριφάρες καλά κρατούν (blues-βρωμιά riff για Soma και Rockaine, classic stalkeroκατάσταση στο One million broken promises), τα "χιτάκια" (όπως το ομώνυμο Dead Rock Commandos) που θα κάνουν τον καθέκαστο χαμό του στυλ όλοι χέρια ψηλά, τραγουδάμε ρεφραίν, ο Αργύρης λέει "πάμε παιδάκια" κλπ κλπ γνωστά πράγματα. Ξεκίνημα με το "Go get some" που σε χώνει μέσα κατευθείαν, και τέλος με το ΚΟΒΩ ΦΛΕΒΑ Underdog.

Ωραίος δίσκος από την αρχή ως το τέλος. Μένουμε ενήμεροι από το website τους για το πότε θα τους δούμε live.

Σκάω, μπήκε το Underdog στα ακουστικά μου.

Κλικ στην εικόνα για download.




Τρίτη 1 Μαΐου 2012

Radio Moscow, live in Athens, 3/5.

Έρχονται για live, θα είμαστε κι εμείς εκεί.

Κλικ στην εικόνα για κατέβασμα του τελευταίου τους άλμπουμ.



ΥΓ. Κι ακόμα ένα album των Radio Moscow για download, ΕΔΩ.

ΥΓ2. Θα ανέβουμε για να ψηφίσουμε και ΑΥΤΟ.

Have fun.

Κυριακή 18 Μαρτίου 2012

The Dive - The Dive (2011)

Το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές, στην underground σκηνή της Ελλάδας υπάρχει πολύ μα πολύ ψωμί, και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Σήμερα ο λόγος για τους The Dive.

Κάποιοι λένε ότι το grunge πέθανε τόσο γρήγορα όσο ξέσπασε, κάπου βαθιά στο Seattle στην αρχή των 90's. Όσο κι αν υπάρχει διχογνωμία για αυτό, είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει πλέον μια Sub Pop για να βγάζει σωριδόν grunge ήχο και συγκροτήματα με το κιλό.

Κλαίμε όλοι όταν βγάζουμε ξανά από την ντουλάπα τα σκονισμένα cd των Mudhoney, Melvins, Screaming Trees, Soundgarden και φυσικά Nirvana, Jesus and Mary Chain... Σαν παιδιά των 90's που σέβονται τον εαυτό τους.

Εξακολουθεί όμως να είναι δύσκολο να παραδεχθείς ότι το grunge πέθανε. Δε σου πάει η καρδιά. Μένεις εν τέλει με την παρηγοριά και τη διαπίστωση ότι το συγκεκριμένο είδος έχει πλέον διοχετευθεί και αναμειχθεί στα άλλα είδη μουσικής, όπου άλλες φορές κάνει φανερή την ίδια του την παρουσία, άλλες φορές μόνο την επιρροή. Επιρροή μεγάλη και αδιαμφησβίτητη.

Παρ' όλα αυτά κλαίμε όλοι και με αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τις ελληνικές μπάντες, που ανακαλύπτουμε όλο και περισσότερες που έχουν να μας πουν κάτι καλό, έως πολύ καλό, έως εντυπωσιακό.



The Dive λοιπόν, ο grungόηχος διατηρεί την παλιά του αίγλη, χωρίς νοσταλγία όμως από μια εποχή χωρίς επιστροφή, αλλά αντιθέτως με έμφαση και στα σημερινά μουσικά δεδομένα. Σίγουρα μιλάμε για πολλά κιλά ενέργειας, και ναι, το πρώτο τραγούδι του δίσκου θυμίζει "About a girl" από Nirvana, το δεύτερο τραγούδι του δίσκου και ο loco ρυθμός θυμίζει Tool. Σίγουρα ένα άλμπουμ που αξίζει την προσοχή, πόσο μάλλον στην εποχή που πλέον τέτοιες μπάντες είναι δύσκολο να δουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Καλή ακρόαση. Brought to you από την λεβεντομάνα πλέον Spinalonga Records.

Κλικ στην εικόνα για download.
 

Πέμπτη 1 Μαρτίου 2012

Puscifer - Conditions of my Parole

Πριν μπούμε στο ψητό πρέπει να παραδεχτούμε το εξής. Αγαπάμε, εκτιμάμε, παρακολουθούμε πολλά συγκροτήματα και καλλιτέχνες όλων των ειδών. Όμως ο λόγος για τον οποίο τρέφουμε σε κάποιους ιδιαίτερα αισθήματα είναι πάλι πολύ σύνθετος. 

Μπορεί να είναι απλά ωραίοι τύποι, να γράφουν καλή μουσική, να ξέρουν πώς να τραβάνε την προσοχή, άλλοι μπορεί να είναι απλά κατασκευάσματα. 

Προσπαθείς κι εσύ λοιπόν να κατατάξεις σε κατηγορίες ψάχνοντας τα συν και τα πλην. Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι κάτι το ιδιαίτερο. Βρίσκεται εκτός συναγωνισμού όχι επειδή δεν έχει συν και πλην, αλλά επειδή αποτελεί ξεχωριστό ακατηγοριοποίητο κεφάλαιο και συνεχίζει να είναι σε ότι κάνει. 

Ο λόγος για τον Maynard James Keenan των Tool. ΟΚ, έχουμε δείγματα γραφής. Μιλάμε για τον frontman των Tool και των A Perfect Circle, δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο.

Αχάριστος. Δεν φτάνει που απολαμβάνει όλη τη δόξα από τις δύο αυτές μπάντες. Δουλεύει και σε ακόμα ένα side project ονόματι Puscifer:

Πρώτον: Ωραίο όνομα. 


Δεύτερον: Γλεντάει τους πάντες μόνος του, και φαίνεται να το απολαμβάνει, όπως ακριβώς κάνει και με τους Tool. Σάτυρα το λες; τρέλα; κάτι τέτοιο.



Τρίτον: Πραγματική μηχανή παραγωγής μουσικής. Είναι λίγοι οι ακούραστοι που το πετυχαίνουν αυτό, ο Keenan είναι ένας από αυτούς. Γι' αυτό και δεν τον χωράνε οι παραπάνω κατηγορίες που προείπαμε.





Τέταρτον: Ποιος είπε ότι τα φωνητικά των Tool δεν ταιριάζουν με ηλεκτρονική ατμοσφαιρική μουσική;




Κάνουμε κλικ στην εικόνα για download, το album Conditions of my Parole.




ΥΓ. Μου πήρε πολλή ώρα για να διαλέξω ποιο από τα δύο άλμπουμ θα ανεβάσω. Προτίμησα τελικά το δεύτερο γιατί είναι πιο πρόσφατο (2011). Το πρώτο, με τίτλο "V for Vagina" (κλαίω ξανά), είναι κι αυτό φανταστικό.


Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Η χοντρή ολλανδέζα.

Ήρθε η ώρα της χοντρής ολλανδέζας. Oνόματι Caroline Esmeralda van der Leeuw. Ή Caro Emerald.

Μπράβο κοπέλα μου.

Καμία δεν θα βγει ίδια με την Amy Winehouse είχαμε πει, αλλά εξακολουθούμε να ευχαριστιόμαστε γυναικείες soul φωνές. Αυτή τη φορά πιο χορευτικές, πιο τσαχπίνες.

Click στην εικόνα για download, το ένα και μοναδικό (γαμάτο) της άλμπουμ.


ΥΓ1. Συγχαρητήρια και στην μπάντα της, παιχταράδες ολκής.
ΥΓ2. Δεν χρειάζεται πάντα να είσαι γκομενάρα για να σε συμπαθήσει το κοινό.


A! Και το πρώτο ποστ της χρονιάς ε! Καλό 2012.

Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011

Blakroc - By The Black Keys & guests

Λοιπόν, ανεβάζουμε κάτι σήμερα έτοιμοι να φάμε ακόμα ένα warning από το blogspot για upload μουσικής που υπάγεται σε πνευματικά δικαιώματα κλπ. Κι αυτό γιατί γενικά το θέμα Black Keys τον τελευταίο καιρό αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο παγκοσμίως. Τελευταία φορά θυμίζω, το είχαμε πάθει με το άλμπουμ των System of a Down...

Είναι σύνηθες το φαινόμενο καινούριες μπάντες να φέρνουν ξανά στα αφτιά μας τον παλιό 70's rock ήχο, κάπως πιο σύγχρονο, αλλιώτικο, αλλά που σου φέρνει ξεκάθαρα στο μυαλό Led Zeppelin, Hendrix, Allman Brothers και τα λοιπά. Δεν είναι απαραίτητα μίμηση του παλιού ήχου, κάθε άλλο μάλιστα, μας αρέσει κιόλας. Τρανταχτό παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης είναι οι White Stripes, αλλά πάει καιρός από τότε που έβγαλαν τον τελευταίο καλό τους δίσκο, δεν είχαμε και μπλογκ τότε, είναι και κάπως ξεπερασμένοι, κάνανε το μπαμ τους, μακάρι να ξανακάνουν, μέχρι τότε εμείς θα μιλάμε για το επόμενο τεράστιο μπαμ του παλιόφερτου ήχου, τους τρανούς The Black Keys.


Μην κατεβάσετε το άλμπουμ που σας δίνω αν δεν έχετε σχηματίσει ακόμα μια καλή εικόνα για το τι εστί Black Keys. Είναι ότι καλύτερο υπάρχει αυτή τη στιγμή στο νεο-indie rock. Ένα ντουέτο με ντράμερ και κιθαρίστα τραγουδιστή από το Ohio. Mινιμάλ εναλλασσόμενα ριφάκια και μελωδίες στην κιθάρα, σε αργό ρυθμό, και βραχνές southern blues-rock βραχνές φωνές. Προτεινόμενοι δίσκοι γνωριμίας, The Big Come Up (2002), Brothers (2010), και φυσικά, το καινούριο -αρκετά καλό- El Camino (2011). Για το τελευταίο βλέπε και πάνω δεξιά.



Ερχόμαστε τώρα και στο παρόν άλμπουμ. Ένα χρόνο πριν την υπερδισκάρα ονόματι Brothers, οι Black Keys ενθουσίασαν άπαντες με το project αυτό. Λέγεται Blakroc, και με λίγα λόγια είναι ότι ακριβώς ξέρουν να κάνουν οι Black Keys, αλλά με την προσθήκη διάφορων καλεσμένων, κυρίως hip hop και soul καλλιτεχνών. Τα κιθαριστικά ριφάκια, οι μελωδίες, η φωνή του Dan Auerbach στο ίδιο μοτίβο, που όμως έρχονται και παντρεύονται ΜΑΓΙΚΑ με τους: Mos Def (τι θεότητα είναι αυτή γαμώ), Ludacris, Nicole Wray, Ol' Dirty Bastard (Wu-Tang Clan), και πολλούς άλλους.



Γενικά το έχουμε ξαναπεί. Αυτοί οι άνθρωποι είναι το μέλλον. Έχουν εξ' αρχής το δικό τους στυλ, την δικιά τους ταυτότητα, δεν επαναλαμβάνονται, απ' ότι φαίνεται έχουν μυαλό που θα αργήσει να στερέψει. Θέλουμε τέτοιους τύπους. Να μπορεί να τους ακούσει κόσμος ξεκινώντας από τον τελειωμένο κάφρο μεταλλά μέχρι και τη μάνα μου. Respect.

ΥΓ. Ας ελπίσουμε να τους δούμε και από τη χώρα μας κάποια στιγμή (πρρρ). Είναι μάλλον γεγονός ότι τα συγκροτήματα αυτά έρχονται Ελλάδα όταν είναι στα κάτω τους, ή όταν έχουν ανάγκη από αρπαχτές, ή και τα δύο μαζί. Σόρυ μπορεί να γίνομαι λίγο κακός αλλά άμα το καλοσκεφτούμε έτσι είναι. (Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, Pixies, White Stripes, Black Sabbath, Kyuss, και πολλά ακόμα -γάμησέ τα-).

Κι αν πει κανείς "όχι φίλος, τι λες; οι Dream Theater ήρθαν καπάκι μόλις είχαν βγάλει το Train of Thought, δηλαδή στα ντουζένια τους, κλπ κλπ κλπ.". Φίλος μιλάμε για τους Dream Theater. Αρπαχτές από γεννησιμιού. Ρώτα τον Portnoy να σου πει. Του πήρε 20 χρόνια να το καταλάβει, αλλά οκ. Χώρια του ότι η κατάσταση με το μέταλ στην Ελλάδα είναι εντελώς διαφορετική.



Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011

Nightstalker - Superfreak

Imam Baildi την Πέμπτη, Last Drive Παρασκευή, σήμερα Σάββατο Nightstalker και 1000mods στο ΑΝ club. Η συντακτική ομάδα του blog αυτού δεν έχει κανένα παράπονο, την έχει πάει μια χαρά η χριστουγεννιάτικη βδομάδα.

Για τους Last Drive, δεν έχουμε να πούμε και πολλά, είναι γνωστές οι συστάσεις χρόνια τώρα. Ακόμα και αν δεν είσαι και ο πιο μεγάλος φαν αυτού του είδους, όποιος κι αν είσαι, ό,τι όρεξη κι αν έχεις, για χαλαρή μπυρίτσα από μακριά ή για ξύλο μπροστά, οι Last Drive θα σε καλύψουν. Είναι πόσων χρονών και ακόμα στη σκηνή δεν έχουν ξενερώσει δευτερόλεπτο, είναι όπως τους θέλουμε να είναι. Από τα reunion που λες ότι αξίζουν τον κόπο, έπρεπε να γίνουν. Και αυτό είναι αυταπόδεικτο όταν μετά από 3 χρόνια ακόμα χώροι όπως το Gagarin και το Fuzz βγαίνουν sold out. Θεοί.

Είμαστε λοιπόν έτοιμοι και υπ' ατμόν για το επόμενο live της εβδομάδας, Nightstalker και 1000mods. Σε μερικές ώρες από τη στιγμή που γράφονται αυτές εδώ οι γραμμές ξεκινάει η -καθιερωμένη- βραδυά της παραμονής Χριστουγέννων στο ΑΝ. Προς το παρόν μπορείτε να τσιμπήσετε το τελευταίο άλμπουμ της ιστορικότερης stoner εγχώριας μπάντας, Superfreak. (κλικ στην εικόνα.) Ευχόμαστε και σε αυτούς να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο.

Ένα φλασκί με πεντάρι metaxa και φύγαμε.
Επανερχόμεθα.



Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

1000mods - Super Van Vacation

Πριν μιλήσουμε για μουσική και τέτοια, τα παιδιά αυτά αξίζει να γίνουν γνωστά μόνο και μόνο για τον τρόπο έμπνευσης του ονόματός τους. Τους λένε λοιπόν 1000mods, γιατί πολύ απλά κατάγονται και μένουν στο Χιλιομόδι Κορινθίας...


Και έχουμε και λέμε λοιπόν. Ελληνικό γκρουπ, με ταυτότητα την οποία έχει χτίσει χρόνια τώρα με τις live εμφανίσεις του, και, παρ' όλο που δεν είχε κάποια κυκλοφορία άλμπουμ ως τώρα, έχει γίνει γνωστό στους "κύκλους" αυτούς. Κύκλοι που απ' ότι φαίνεται καλά κρατούν στην Ελλάδα.

Ήχος που ως επί το πλείστον θυμίζει Kyuss, που ναι, δεν γερνάει μια δεκαετία μετά. Το άλμπουμ είναι ηχογραφημένο σε home studio στο Χιλιομόδι, αλλά για την παραγωγή του επιστρατεύτηκε κοτζάμ Billy Anderson (Melvins, Orange Goblin, Eyehategod, 7 year bitch κ.α). Πάντα κάτω από την ομπρέλα της -respect- Spinalonga Records.

Μακάρι να βρουν ευκαιρία να κάνουν κάτι ανάλογο και τα πολλά ακόμα ελληνικά συγκροτήματα που βρίσκονται στην ίδια φάση, να τους μάθει κι ο "έξω κόσμος" ακόμα περισσότερο. Εμείς θα είμαστε εδώ να ανεβάζουμε τα άλμπουμ τους και να επικροτούμε τις προσπάθειές τους. Πίνοντας μια μπυρίτσα και καπνίζοντας.

Κλικ στην εικόνα για download



Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Εκτός Θέματος!

Παντελώς απούσα η συντακτική ομάδα του μπλογκ αυτού, ενώ καίγεται το σύμπαν εδώ και πολλές ημέρες. 

Είναι σχεδόν βέβαιο λοιπόν, ότι οι εξυπνάδες τύπου "ανεβάζω στο μπλογκ την ψαγμένη μουσικούλα που άκουσα τις προάλλες και μου άρεσε" μάλλον είναι για όταν οι συνθήκες είναι ήρεμες και ήμερες.

Βρισκόμαστε κατά τη διάρκεια του "τίποτα δεν είναι μια από τα ίδια". Έχει αρχίσει και δεν μένει τίποτα ανεπηρέαστο. Άρα ο χαρακτήρας ενός μπλογκ τύπου "ανεβάζω μουσικούλες" και τελεία, δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε να στέκει τώρα. Σε πρώτη φάση σκέφτεσαι αν αξίζει να καταναλώνεις φαιά ουσία και χρόνο για να ακούσεις κανένα δισκάκι ή να γράψεις μια καλή περίληψη ή αφιέρωμα της ζωής του RL Burnside ή της Amy Winehouse (βλ. προηγούμενα posts, γαμάνε). Τι σκατά νόημα έχει ρε βλάκα, εδώ γαμιέται το σύμπαν. Και θα έχεις και λίγο δίκιο.

Κι αναρωτιέσαι καμιά φορά. Θα μπορούσε να γίνει και χωρίς αυτά; Μπορεί να δυσκολεύεσαι και να ζορίζεσαι πιο πολύ να πληρώσεις το ρεύμα ή το internet, αλλά, άπαξ και το πληρώσεις και το pc δουλεύει ακόμα, θα ακούσεις μουσική ή δεν θα ακούσεις; Κι άμα πετύχεις και κανένα καλό άλμπουμ, τη γάμησες. Θα σκάσεις αν δεν το πεις σε κανέναν. Άσ' τα, και λες μέσα στον πανικό για τους Hellacopters που ανακάλυψες τώρα, ενώ είναι πόσα χρόνια συγκρότημα, και ήταν και τόσο καιρό στον σκληρό σου, και τι μπαντάρα που είναι, και μπλα μπλα... ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΡΕ. ΕΚΤΟΣ. Δεν βοηθάς έτσι.

Ίσως θέλει λίγο πιο ψυχραιμία. Είναι έτσι; Δεν βοηθάει όντως; Και μετά κάθεσαι και σκέφτεσαι. Η διέξοδος, η αντίσταση, και τέτοιες "ξύλινες" έννοιες είναι τόσο μονοσήμαντες; Ίσως όχι. Μια συναυλία ή ένα ποτήρι μπύρα ή έστω μια χαζοκουβέντα για το ποιος μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει τους Radiohead ή τους Pink Floyd (κανείς) πολλές φορές είναι -για σένα- τόσο αποτελεσματικές, ισοδυναμούν όσο μια διαδήλωση. Για την ακρίβεια, η "διαδήλωση" είναι αυτή που πρέπει να διαπνέει και όλα τα υπόλοιπα. Για να καταφέρουμε μια μέρα, να μην είμαστε "εκτός θέματος" σε ό,τι κι αν λέμε.

Κι εσύ που διαβάζεις αυτές εδώ τις γραμμές, ξέρεις σίγουρα και έχεις συζητήσει καμιά φορά (εκτός κι αν είσαι βλάκας) για το πότε σκατά θα βγουν οι καινούριοι Rage Against the Machine, έχουμε βαρεθεί όλο τα ίδια και τα ίδια "soundtracks". Εκτός θέματος κι αυτό; Μάλλον όχι.

Ε γι' αυτούς τους παραπάνω λόγους λοιπόν, θα ακούσεις και Hellacopters στο σπίτι, θα τους πεις και στον Μήτσο άμα τον δεις, κάνα τραγούδι τους status στο msn, και επειδή είσαι και λίγο ψώνιο θα το βάλεις και στο "για το ροκ". Και για να επιστρέψουμε στα λεγόμενα της τρίτης παραγράφου, τα παραπάνω δεν θα γίνουν μία από τα ίδια. Ναι οκ, συζητάμε χαιρόμαστε ανεβάζουμε μουσικούλες και τέτοια, αλλά όχι τελεία.

Σκάσε. Στο δια ταύτα.
Πολύ καλή μπάντα. Τους είχα στον σκληρό μου 300 χρόνια και εκτός από μια διαγώνια "περασιά", δεν τους είχα ξανακουμπήσει. Σίγουρα έχασα κάτι. Μην το χάσετε κι εσείς. Andersson, Dahlqvist, Hakansson, Eriksson, Lindstrom, Hellberg, άκου κάτι ονόματα, όχι δεν είμαι Σουηδός σου λέω, κι αυτοί Σουηδοί ΝΑΙ, αμάν. Έλεος. Όχι δεν το κάνω επίτηδες.

Τεσπά. Κατεβάστε το αλμπουμάκι, τσάμπα είναι. Ένα compilation με δικά τους τραγούδια. Γκαραζοφέρνουν.

ΥΓ. Δεν είναι οι καινούριοι Rage Against the Machine. Άμα βγουν θα το μάθεις και θα μου κάνεις comment.

ΥΓ2. Στην τελική, δεν είμαστε ΚΝίτες, καταδικασμένοι να ακούμε Βασίλη Παπακωνσταντίνου μέχρι να πεθάνουμε. Εκεί θέλει να καταλήξει το ποστ αυτό.
ΥΓ3. Δεν έχω τίποτα με τον Βασιλάρα, αντιθέτως, τον πάω απίστευτα. 

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

R.L. Burnside - A Bothered Mind

Μιλάμε για τον Robert Lee Burnside, έναν τυπάκο γεννημένο το 1926 (!). Κλασικός φτωχός μαυρούλης του Mississippi, θαύμαζε τον John Lee Hooker και ξεκίνησε από μικρός να παίζει μπλουζ και κιθάρα. Μετακομίζοντας στο Chicago με την οικογένεια για να βρει καλύτερη ζωή, είδε πατέρα, αδερφό και θείο μέσα σε ένα χρόνο να δολοφονούνται και οι τρεις. Αυτά είναι πράγματα που αποτυπώνονται όταν ο άλλος πιάνει την κιθάρα να παίξει. Πόσο μάλλον όταν θέλει να παίξει μπλουζιές. 

αλάνι ο γέρος.


Και ενώ έγραφε τραγούδια από τη δεκαετία του '60 δεν μπόρεσε ποτέ να τα εκδώσει, ή δεν ενδιαφέρθηκε τουλάχιστον. Η ώρα αυτή ήρθε στις αρχές του 1990 και με αυτόν σε ηλικία 65 (!) χρονών να αρχίσει να τροφοδοτεί την μπλουζ κοινότητα. Αποκορύφωμα η δουλειά με τον John Spencer, A Ass Pocket of Whiskey.

Το A Bothered Mind -το οποίο υπάρχει και για download πιο κάτω- είναι ένα άλμπουμ που γράφτηκε το 2004 από τον κύριο και ρεμιξαρίστηκε από την Fat Possum Records. Όποιος είπε λοιπόν ότι η αλά John Lee Hooker και Buddy Guy blues μουσική και όλο αυτό το είδος εξαφανίζεται, μπορεί να φάει σκόνη άνετος, ακούγοντας τις μεταλιές του.

Μιλάμε για δίσκο που γράφτηκε από άνθρωπο κοντά 80 χρονών. Στέκεται όμως όρθιος μέσα στο συνοθύλευμα μιας -κατά γενική ομολογία- μουσικά ρηχής δεκαετίας. Όπως στέκεται όρθιο και το είδος που πρεσβεύει, χωρίς μάλιστα να δυσκολεύεται και καθόλου.

Ο R.L. Burnside πέθανε ένα χρόνο μετά, δεν άκουσε (μετά από μία καρδιακή προσβολή) τον γιατρό που τον συμβούλεψε να κόψει το ποτό. Σίγουρα έχει βάλει πολύ από δαύτο και μέσα στη μουσική του.

Μάλλον μελλοντικά πρέπει να ανέβουν και άλλα από αυτόν τον τύπο. Θα δούμε.

Καλή ακρόαση.


κλικ στην εικόνα για download




Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Lowrider - Ode to Io

Καλοκαίρια, διακοπές, και μετά δουλειά (boring), μπλόκα, ένας αχταρμάς, ξενύχτια, και επιτέλους επανερχόμεθα με ένα δισκάκι για το ροκ όνομα και πράγμα.

Κανένας πούστης δεν ξέρει γιατί αυτά τα παλικάρια έβγαλαν μόνο ένα δίσκο και μετά εξαφανίστηκαν. Ίσως επειδή είναι Σουηδοί και αυτοί πέφτουν σε κατάθλιψη εύκολα, δεν ξέρω.

Ναι, τολμώ να το πω, πως μετά τους Kyuss βάζω τους Lowrider. Ο δίσκος αυτός είναι κάτι το τιτανοτεράστιο για το είδος.

Ερχόμενοι -κι αυτοί- από την λεβεντομάνα δισκογραφική Meteor City (Hermano, Nebula, Unida, Atomic Bitchwax, και οι δικοί μας -θεοί- Nightstalker).

Έλα ρε. Ξεκόλλα. Δε μπορεί από τη Σουηδία να βγήκε τέτοιο πράγμα. Πραγματικά δε μπορεί.

Κλικ στην εικόνα για download.



Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011

Five Horse Johnson - The mystery spot

Καμιά φορά δεν χρειάζεσαι και πάρα πολλά.

Θέλω απλά μια μπάντα που να γαμάει. Τέλος.

Guest σε αυτό το άλμπουμ ο ντράμερ των Clutch, Jean-Paul Gaster. Να δούμε αν αυτή η πληροφορία χτυπήσει παραπάνω downloads. Όχι ότι έχουμε παράπονο.

Kick ass Rock 'n' Roll. Click ον δι ίματζ to download.





ΥΓ. Δεν είναι rednecks (!). Είναι από το Ohio. Άκουσ' εκεί.