Gia to rock

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα rage. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα rage. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

Desiquilibrium: Ένα αποτυχημένο mixtape.

Όπως κάποτε μας είπε -και τον καταλαβαίνουμε τώρα- ο Cusack στην εκπληκτική ταινία High Fidelity, το να καταστρώνεις ένα "mixtape" είναι κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο. Προσπαθείς να δανειστείς στίχους και μουσικές ξένων ανθρώπων για να εκφράσεις τα δικά σου συναισθήματα. "It's too delicate" έλεγε, και είχε απόλυτο δίκιο.

Τι προσπαθούμε να εκφράσουμε με το συγκεκριμένο mixtape? ούτε κι εμείς ξέρουμε ακριβώς. Έχει μεσολαβήσει καιρός από το προηγούμενο ποστ. Και ακόμα δεν είμαι σίγουρος άμα αξίζει τον κόπο να ποσταριστεί κάτι, κάτι που να έχει νόημα.

Μέσα στην παντελή απουσία δημιουργικότητας του τελευταίου διαστήματος, αυτή η playlist θα προσπαθήσει αποτυχημένα να περιγράψει αυτά που είναι αδύνατον να περιγραφούν. Γιατί, υπάρχουν στιγμές, που δε γίνεται να περιγράψεις. Με τίποτα. Ξέρεις όμως ακριβώς πώς και ποιες είναι. Και υπήρξαν μπόλικες από αυτές το τελευταίο διάστημα.

Ως εκ τούτου αυτό το mixtape είναι από τη μάνα του αποτυχημένο. Και πάει κάπως έτσι:

Η στιγμή που καταλαβαίνεις πού ακριβώς βρίσκεσαι. Με Sigur Ros, συνειδητοποιείς ότι είναι αν μη τι άλλο λάθος, που έκατσες μόνος σου εσύ και ο εαυτός σου. Παρ' όλα αυτά, δε θα το σταματήσεις, όπως ούτε και αυτό το εκπληκτικό -άτιτλο- τραγούδι.

Death in Vegas - Girl. Όπως κι αν πρόκειται να καταλήξει, η αφετηρία της σκέψης είναι πάντα ρομαντική. Άσχετα με την κατάληξη. Πριν ξεδιπλωθούν οι σκέψεις, πρέπει πρώτα να θυμηθείς.

Beck - Everybody's got to learn sometime. Κάποια στιγμή. Όλοι θα μάθουν, όλοι θα καταλάβουν. Ο καθένας θα έχει τις στιγμές αυτές, κάποια στιγμή. Θα σε καταλάβει τότε.

O Mark Lanegan, να σου λέει we all need a fix | at a time like this | But doesn't it feel good | to stay alive. Μέσα από την μουσική των Soulsavers, σε βάζει στη θέση σου, τη στιγμή της αποσύνθεσης. Some misunderstanding.

Η φωνή του Jack White σε σκίζει κι άλλο. Στη live εκτέλεση του Jolene, της Dolly Parton.

Οπωσδήποτε λείπεις από κάπου. I Appear missing, λέει ο κόμματος των Queens of the Stone Age. Go missing, no longer exist.

Screaming Trees - Black Sun Morning. Και το πρωί που θα έρθει, δε θα είναι και πολύ διαφορετικό.

Soundgarden - Fell on Black DaysWhat'soever I've feared | Has come to life | And what'soever I've fought off | Became my life. 

Συνειδητοποιείς ότι έχεις φτάσει στον πάτο. Δεν είναι όλα πάντα έτσι, σκέφτεσαι, προσπαθείς να βάλεις φρένο. Valley of the Sun - Riding the Dunes.

Φταίνε και άλλοι, πάντα. Κάποια στιγμή είναι που θα πεις το μεγαλεπίβολο άντε γαμήσου. Μία ωδή στον κανένα. Το λένε για σένα οι Smashing Pumkins.

Κάποια στιγμή λοιπόν θα αναρωτηθείς και το γιατί. Σε περιμένουν στη γωνία οι Tool, και θα σου τα πουν. Tool - Sober.

Τελικά όμως τα πράγματα κάνουν κύκλο. Πάλι στα ίδια, οι ίδιες σκέψεις ανακυκλώνονται. Μετά την πρώτη βόλτα ήρθες στο ίδιο σημείο. Έτσι θα πηγαίνει από εδώ και πέρα. Το παίρνεις απόφαση, θα είσαι στον πάτο. Τρύπες - Δεν Υπάρχω.

Nirvana - Milk it. Τελειωτικό χτύπημα, χωρίς επεξήγηση.

Ώπα ώπα. Διακόπτης.



Giatorock proudly presents
Desiquilibrium: An imaginative fail of a mixtape.



Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Εκτός Θέματος!

Παντελώς απούσα η συντακτική ομάδα του μπλογκ αυτού, ενώ καίγεται το σύμπαν εδώ και πολλές ημέρες. 

Είναι σχεδόν βέβαιο λοιπόν, ότι οι εξυπνάδες τύπου "ανεβάζω στο μπλογκ την ψαγμένη μουσικούλα που άκουσα τις προάλλες και μου άρεσε" μάλλον είναι για όταν οι συνθήκες είναι ήρεμες και ήμερες.

Βρισκόμαστε κατά τη διάρκεια του "τίποτα δεν είναι μια από τα ίδια". Έχει αρχίσει και δεν μένει τίποτα ανεπηρέαστο. Άρα ο χαρακτήρας ενός μπλογκ τύπου "ανεβάζω μουσικούλες" και τελεία, δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε να στέκει τώρα. Σε πρώτη φάση σκέφτεσαι αν αξίζει να καταναλώνεις φαιά ουσία και χρόνο για να ακούσεις κανένα δισκάκι ή να γράψεις μια καλή περίληψη ή αφιέρωμα της ζωής του RL Burnside ή της Amy Winehouse (βλ. προηγούμενα posts, γαμάνε). Τι σκατά νόημα έχει ρε βλάκα, εδώ γαμιέται το σύμπαν. Και θα έχεις και λίγο δίκιο.

Κι αναρωτιέσαι καμιά φορά. Θα μπορούσε να γίνει και χωρίς αυτά; Μπορεί να δυσκολεύεσαι και να ζορίζεσαι πιο πολύ να πληρώσεις το ρεύμα ή το internet, αλλά, άπαξ και το πληρώσεις και το pc δουλεύει ακόμα, θα ακούσεις μουσική ή δεν θα ακούσεις; Κι άμα πετύχεις και κανένα καλό άλμπουμ, τη γάμησες. Θα σκάσεις αν δεν το πεις σε κανέναν. Άσ' τα, και λες μέσα στον πανικό για τους Hellacopters που ανακάλυψες τώρα, ενώ είναι πόσα χρόνια συγκρότημα, και ήταν και τόσο καιρό στον σκληρό σου, και τι μπαντάρα που είναι, και μπλα μπλα... ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΡΕ. ΕΚΤΟΣ. Δεν βοηθάς έτσι.

Ίσως θέλει λίγο πιο ψυχραιμία. Είναι έτσι; Δεν βοηθάει όντως; Και μετά κάθεσαι και σκέφτεσαι. Η διέξοδος, η αντίσταση, και τέτοιες "ξύλινες" έννοιες είναι τόσο μονοσήμαντες; Ίσως όχι. Μια συναυλία ή ένα ποτήρι μπύρα ή έστω μια χαζοκουβέντα για το ποιος μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει τους Radiohead ή τους Pink Floyd (κανείς) πολλές φορές είναι -για σένα- τόσο αποτελεσματικές, ισοδυναμούν όσο μια διαδήλωση. Για την ακρίβεια, η "διαδήλωση" είναι αυτή που πρέπει να διαπνέει και όλα τα υπόλοιπα. Για να καταφέρουμε μια μέρα, να μην είμαστε "εκτός θέματος" σε ό,τι κι αν λέμε.

Κι εσύ που διαβάζεις αυτές εδώ τις γραμμές, ξέρεις σίγουρα και έχεις συζητήσει καμιά φορά (εκτός κι αν είσαι βλάκας) για το πότε σκατά θα βγουν οι καινούριοι Rage Against the Machine, έχουμε βαρεθεί όλο τα ίδια και τα ίδια "soundtracks". Εκτός θέματος κι αυτό; Μάλλον όχι.

Ε γι' αυτούς τους παραπάνω λόγους λοιπόν, θα ακούσεις και Hellacopters στο σπίτι, θα τους πεις και στον Μήτσο άμα τον δεις, κάνα τραγούδι τους status στο msn, και επειδή είσαι και λίγο ψώνιο θα το βάλεις και στο "για το ροκ". Και για να επιστρέψουμε στα λεγόμενα της τρίτης παραγράφου, τα παραπάνω δεν θα γίνουν μία από τα ίδια. Ναι οκ, συζητάμε χαιρόμαστε ανεβάζουμε μουσικούλες και τέτοια, αλλά όχι τελεία.

Σκάσε. Στο δια ταύτα.
Πολύ καλή μπάντα. Τους είχα στον σκληρό μου 300 χρόνια και εκτός από μια διαγώνια "περασιά", δεν τους είχα ξανακουμπήσει. Σίγουρα έχασα κάτι. Μην το χάσετε κι εσείς. Andersson, Dahlqvist, Hakansson, Eriksson, Lindstrom, Hellberg, άκου κάτι ονόματα, όχι δεν είμαι Σουηδός σου λέω, κι αυτοί Σουηδοί ΝΑΙ, αμάν. Έλεος. Όχι δεν το κάνω επίτηδες.

Τεσπά. Κατεβάστε το αλμπουμάκι, τσάμπα είναι. Ένα compilation με δικά τους τραγούδια. Γκαραζοφέρνουν.

ΥΓ. Δεν είναι οι καινούριοι Rage Against the Machine. Άμα βγουν θα το μάθεις και θα μου κάνεις comment.

ΥΓ2. Στην τελική, δεν είμαστε ΚΝίτες, καταδικασμένοι να ακούμε Βασίλη Παπακωνσταντίνου μέχρι να πεθάνουμε. Εκεί θέλει να καταλήξει το ποστ αυτό.
ΥΓ3. Δεν έχω τίποτα με τον Βασιλάρα, αντιθέτως, τον πάω απίστευτα. 

Σάββατο 21 Μαΐου 2011

The Nightwatchman - One Man Revolution

Στο κλίμα του προηγούμενου ποστ.


Ο κιθαρίστας των Rage Against the Machine (Tom Morello), σε μία εντελώς διαφορετική δουλειά. Με το παρατσούκλι "The Nightwatchman" και μία κλασική κιθάρα.

Ο Johnny Cash του κινήματος? (χοντρό)

Τελείως διαφορετική μουσική από τους Rage, αλλά ολόιδιο πνεύμα, στην ίδια φιλοσοφία.
Βλέπε και Axis Of Justice.
(τώρα που τσεκάρω έχει πέσει μάλλον και το site του aoj... πουτάνας γιοι αμερικανοί.)

...και είναι ξανά πάνω. http://axisofjustice.net/



Έβγαλε και καινούριο δισκάκι. Θα το ακούσω (μην ποστάρω και καμιά μούφα) και θα επανέλθω.
Venceremos.

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

Know your enemy

Μια ματιά γύρω σου να ρίξεις όλον αυτό τον καιρό, μια τσαντίλα την έχεις.

Κάτι τέτοιο έχω πάθει τις τελευταίες μέρες.


Yes I know my enemies
They're the teachers who taught me to fight me
Compromise, conformity, assimilation, submission
Ignorance, hypocrisy, brutality, the elite