Gia to rock

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα respect. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα respect. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013

Κλαίμε όλοι: Nightstalker - Children of the sun.

Κλαίμε όλοι βλέποντας αυτή την ΚΛΙΠΑΡΑ.

Ένα βίντεο αφιερωμένο από τους στόκους σε όλους όσους κρατάνε τη φάση ζωντανή.

Συγκίνησις.

Μεγάλο κλιπ.

Συνεχίστε έτσι.

Πέμπτη 11 Απριλίου 2013

Clutch - Earth Rocker

Μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες της συντακτικής ομάδας του blog αυτού. Ήμασταν και στις δύο συναυλίες τους επί ελληνικού εδάφους, και φυσικά θα είμαστε και στην τρίτη και φαρμακερή, στις 27 Ιουνίου.

Ως εκ τούτου, δε θα μπορούσε να λείπει ποστ σε αυτό εδώ το blog για το καινούριο άλμπουμ των Clάτσαρων. Παρ' όλα αυτά, αφήσαμε μερικές μέρες να περάσουν από τότε που βρέθηκε το άλμπουμ στα χέρια μας, κυρίως για να μην κάνουμε κάποια βιαστική κίνηση, μην πούμε ότι ο δίσκος γαμάει ή δε γαμάει χωρίς να έχουμε εντρυφήσει αρκετά και βγάλουμε καμία λάθος εντύπωση.



Βάλαμε λοιπόν το δίσκο να παίζει στον υπολογιστή μας όταν αράζουμε σπίτι, στο αυτοκίνητό μας όταν κάνουμε κάποια διαδρομή (κάνουμε πολλές το τελευταίο διάστημα), στο mp3 μας όταν βαράμε καμιά σκοπιά (πολλές κι αυτές). Σύνολο παιξιμάτων γύρω στα 3546 (συν αυτό την ώρα που γράφεται το ποστ). Αριθμός αρκετός ίσως για πιο εμπεριστατωμένη άποψη.

Μετά από 3546 παιξίματα λοιπόν, ο κύβος ερρίφθη: Ο ΔΙΣΚΟΣ ΓΑΜΑΕΙ. Οι Clutch είναι αυτοί που είναι, χωρίς βερμπαλισμούς και πολλούς πειραματισμούς. Γι' αυτό τους αγαπάμε και γι' αυτό κι αυτοί μας αφήνουν πάντα ικανοποιημένους. Και θα επιβραβευθούν με μια sold-out κατάσταση στις 27/6 στο VOX(!).

Earth Rocker λοιπόν, γήινο rock ολκής. Για αρχή, κρατάμε το εξής πράγμα. Τι θεός είναι αυτός ο Neil Fallon επιτέλους. Βραχνή τσαμπουκαλίδικη φωνάρα που πηγάζει κυριολεκτικά από το μούσι του (επίσης ζηλευτό). Μας γουρλώνει τα μάτια, μας μαλώνει ξανά, μας τη λέει κανονικά.

Έχει αφήσει και μαλλάκι πίσω, λασπωτήρα φάση
Σαν γενικό συμπέρασμα, μιλάμε σίγουρα για έναν δίσκο πολύ καλύτερο από τον προηγούμενό τους, φαίνεται σαν να έχουν ξαναβρεί την όρεξή τους. Ευχόμαστε η όρεξη αυτή να βγει στο εγχώριο live τους τον Ιούνιο. Μέχρι το επόμενο, θα φχαριστιόμαστε λίγο περισσότερο την κατανάλωση μπύρας.

Κάνουμε κλικ στην εικόνα για άμεσο mp3 download, αν και αργά ή γρήγορα θα μας απαγορέψουν το link οι αλήτες. Και αργά ή γρήγορα και όλο το μπλογκ. Update: Πλεόν δεν υπάρχει λινκ...



Η setlist του δίσκου πάει ως εξής.

Earth Rocker: Μας βάζει στο ψητό κατευθείαν. "What's this about limits, sorry, I don't know none". Και ο στίχος τα λέει όλα. Είμαι γήινος ροκάς μας λέει ο Fallon, και γελάει μέσα στα μούτρα μας. Το χιτάκι του δίσκου μας σκάει πρώτο πρώτο.

Crucial Velocity:Σκοτεινό ξεκίνημα, γκρουβάτη συνέχεια, και με αναφορά στο κατά πολλούς πρώτο rock 'n' roll blues κομμάτι που γράφτηκε ποτέ, Rocket “88”. 
 
Mr. Freedom και DC Sound Attack: Συνεχίζουν οι ριφάρες, συνεχίζει το γκρουβ χωρίς να μας ρίξει καθόλου, με το DC να είναι το “νοτιότερο” κομμάτι του δίσκου. Είναι το σημείο που συνειδητοποιείς ότι το άλμπουμ αρχίζει και γίνεται πολύ καλό.

Unto the Breach: Από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου, καλό κοπάνημα, ωραία φωνητικά από Fallon, ριφφ από κιθάρα με slide.

Gone Cold: Το αριστούργημα του δίσκου. Τα λόγια είναι περιττά, μιλάμε για το νέο Regulator.

The Face: Πιο αργός ρυθμός, πιο μελαγχολικός ο Neil, μας μιλάει για το σκληρό ροκ που χάθηκε, ειρωνεύεται το “καθαρό πρόσωπο” του τωρινού ροκ. “Uncounted Les Pauls, are sainted to the sky, where there was darkness, now only light. Uncounted Jazzmasters, rising up from the bottom of the sea, the wicked are nought, the righteous are free...”

Book, Saddle, and Go: Κοφτό ριφάκι, κοφτά φωνητικά. Εδώ κάνουμε τσιγάρο σιγά σιγά πριν το φινάλε.

Cyborg Bette: Το πιο rock 'n' roll κομμάτι του δίσκου, κάπως πιο χορευτικό από τα άλλα, αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι. Ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν. Βασικά, πολύ ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν.

Oh Isabella: Μια γυναίκα θα πρέπει να αισθάνεται τυχερή κάπου εκεί στο Ohio. Όχι τραγούδι για καντάδα, κάποιοι αγαπάνε για το ροκ.

The Wolf Man Kindly Requests...: Ωραίο φινάλε. Γκρουβάτο, τέλειο. Κεφάλι πάνω κάτω, Fallon φωνάζει HEY. Ό,τι πρέπει.

Σάββατο 9 Μαρτίου 2013

Sound City (documentary) - Real to Reel

Υπάρχει ένας άνθρωπος που όπου βάλει το χεράκι του βγαίνει πάντα κάτι καλό. Ό,τι απέμεινε από τα 90's ροκ που γαμούσε και έδερνε από Αμερικής μεριά, το κρατάει ζωντανό. Ο λόγος για τον Dave Grohl, το κάποτε ανθρωπάκι που έπαιζε ντραμς στους Nirvana. Τώρα μιλάμε για έναν άνθρωπο με συνεργασίες και projects παρέα με Prodigy, Paul McCartney, Killing Joke, Mondo Generator, Tenacious D, John Paul Jones και Josh Homme (Them Crooked Vultures) και φυσικά τα διαμάντια που προέκυψαν από τη συνεργασία με Queens of the Stone Age στο επικό άλμπουμ Songs for the Deaf.

Εδώ προκύπτει ένα σχόλιο: "Ποιος γαμάει τους Foo Fighters στην τελική".

Καινούρια του δουλειά το documentary για το ηρωικό studio "Sound City Records" και την ιστορία του. Συγκεκριμένα μιλάμε για το μέρος από το οποίο ξεπήδησαν άλμπουμ από Fleetwood Mac, Neil Young, Santana, Dio, Ry Cooder ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ Nirvana (Nevermind), Kyuss (Blues for the Red Sun, and the circus leaves town), Rage Against the Machine (RATM), Tool (Undertow), Queens of the Stone Age (QOTSA, Lullabies to Paralyze), Nine Inch Nails (The Slip), Metallica (Death Magnetic), και άλλα πολλά για να μη γράφουμε μέχρι αύριο.



Ποστάρουμε λοιπόν για αρχή το soundtrack της ταινίας, ελπίζοντας να μην λογοκριθεί και κατέβει και αυτό το ποστ γιατί γενικά μας έχουν αποδεκατίσει. Με εκλεκτές συμμετοχές, Scott Reeder από τα παλιά, Tim Commerfold και Brad Wilk από RATM, Neil Young, και φυσικά Josh Homme, αλλά και Paul Mc Cartney.




Περιμένουμε αγωνιωδώς την επόμενη εμφάνισή του στο καινούριο QOTSA, και ένα ανάλογο αποτέλεσμα του Songs for the Dead. Μακάρι.

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013

Cube - Cube

BUMP. Ξεκλέβουμε λίγο χρόνο από τα τιμημένα ελληνικά στρατά και έχουμε και λέμε:

Το έχουμε πει και ξαναπεί ένα εκατομμύριο φορές ότι στα εγχώρια σύνορα αυτής της γαμημένης χώρας δε χρειάζεται να ψάξεις και πολύ για να βρεις διαμάντια. Μία ολόκληρη underground σκηνή ζει και βασιλεύει μέσα στα τσιμέντα του κέντρου της Αθήνας, εφορμεί από το ΑΝ και αλλού, και χρειάζεται ένα καθόλου κουραστικό keep an eye για να ξέρεις τι και πως.

Διαρκές κοινό, target group με ταυτότητα και αξιοπρέπεια, μπάντες που ξεπηδάνε συνεχώς, σε μία εποχή και χώρα που στη μακροσκοπική της όψη δε φαντάζει καθόλου ότι μπορεί να υποστηρίξει πολιτισμικά ούτε οικονομικά ακόμα περισσότερο. Κι όμως. Να' ναι καλά η λεβεντομάνα Spinalonga Records με τη στέγη που έχει δώσει και το ρόλο καταλύτη που έχει παίξει σε αυτήν την επιβίωση. Δε μιλάμε για επιβίωση όμως, αλλά για στέρεη ύπαρξη με παρελθόν, παρόν, και ελπίζουμε μέλλον.

Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο, σε μία ενδεχομένως καλύτερη κατάσταση θα βλέπαμε ακόμα περισσότερα πράγματα; θα πολλαπλασιαζόταν η ταχύτητα και η ποιότητα της εγχώριας ροκ underground σκηνής; Ή μήπως είναι γέννημα της ίδιας της σκατοχώρας με τη μιζέρια της και τα ερεθίσματά της που μας κάνει να αναζητάμε και να δημιουργούμε με μανία;

Όπως και να' χει, ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες και μεγάλες δυσκολίες υπάρχουν άνθρωποι που το 'χουν. Και επειδή το 'χουμε, είναι κρίμα να χάνονται μπάντες απλά και μόνο επειδή δε μπορούν να τα βγάλουν πέρα.

Δεν μπορέσαμε να παρευρεθούμε, αλλά ελπίζουμε να γάμησε και να έδειρε το τελευταίο live της μπάντας στο Κ44, στις 25/1. Κι εμείς -όπως και οι ίδιοι- μένουμε με την ξινή παρηγοριά: "Και πού ξέρεις, ίσως στο μέλλον...".

CUBE λοιπόν, grunge rock θα λέγαμε, πιο ριφφάτο, πιο Seattle, δεν ξέρουμε ακριβώς. Ωραίος δίσκος, ωραία παραγωγή, με ξερά ρεφραίν, αλλά και πιο ρυθμικά γκρουβάτα σημεία, συν και λίγο ψυχεδέλεια γιατί έτσι πρέπει, σχηματίζουν σύνολο σε μία αξιοπρεπέστατη παρουσία μιας μπάντας ανθρώπων που κάθε άλλο παρά χθεσινοί είναι. Τουλάχιστον μας αφήσαν και κάτι να ακούμε. Και πού ξέρεις, ίσως στο μέλλον...




Και στο bandcamp για ακράση ολόκληρου του δίσκου.

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

Nightstalker - Dead Rock Commandos


ΚΑΙ ΝΑΙ.

Νέο άλμπουμ από τους Στόκους της καρδιάς μας. Ισιώστε ηχεία υπολογιστή και πάμε. Στο συγκεκριμένο pc που γράφω έχει ακουστεί περί τις 20 φορές σήμερα and counting.

Πολυαναμενόμενο άλμπουμ, ειδικά μετά από το -σταθμό για την εγχώρια σκηνή- Superfreak του 2009. Κάτι Super Van Vacation, κάτι Macho Libre, έχουμε πήξει φέτος. Μακάρι να συνεχίσουμε έτσι.

Δεν έχουν χάσει καθόλου φόρμα και όρεξη, παρ' όλο που το φοβόμασταν γιατί -για τα δεδομένα των Nightstalker- είναι σύντομο το διάστημα που έχει μεσολαβήσει μεταξύ Superfreak και Dead Rock Commandos.

Πρώτη απόπειρα και "εκτός συνόρων" για τα δικά μας παιδιά, υπό την αιγίδα της Small Stone Recordings. Ας ελπίσουμε αυτό να είναι και η ευκαιρία για κάτι που αν μη τι άλλο αξίζει στους stalker, μία αξιοπρεπής εμφάνιση και στο εξωτερικό, όπου πραγματικά δεν έχουν ΤΙΠΟΤΑ να ζηλέψουν από άλλες πρωτοκλασάτες μπάντες του είδους.

Ωραίο άλμπουμ, όχι όμως κατάλληλο για κάποιον ο οποίος δεν ξέρει καθόλου περί τίνος πρόκειται Nightstalker. Σε τέτοια περίπτωση, ας ξεκινήσει από ΕΔΩ. Για κάποιον όμως που έχει μια ιδέα, μπαίνει κατευθείαν στο ζουμί.

Ίσως θα λέγαμε κινείται σε λίγο πιο αργούς-ψυχεδελικούς ρυθμούς σε κάποια σημεία (Childer of the sun, Back to dirt στη μέση του δίσκου). Κατά τα άλλα οι ριφάρες καλά κρατούν (blues-βρωμιά riff για Soma και Rockaine, classic stalkeroκατάσταση στο One million broken promises), τα "χιτάκια" (όπως το ομώνυμο Dead Rock Commandos) που θα κάνουν τον καθέκαστο χαμό του στυλ όλοι χέρια ψηλά, τραγουδάμε ρεφραίν, ο Αργύρης λέει "πάμε παιδάκια" κλπ κλπ γνωστά πράγματα. Ξεκίνημα με το "Go get some" που σε χώνει μέσα κατευθείαν, και τέλος με το ΚΟΒΩ ΦΛΕΒΑ Underdog.

Ωραίος δίσκος από την αρχή ως το τέλος. Μένουμε ενήμεροι από το website τους για το πότε θα τους δούμε live.

Σκάω, μπήκε το Underdog στα ακουστικά μου.

Κλικ στην εικόνα για download.




Κυριακή 20 Μαΐου 2012

Sleep σήμερα ε

Μαλάκες όποιος είναι Αθήνα ας πάει στους Sleep σήμερα ε.


Πέμπτη 1 Μαρτίου 2012

Puscifer - Conditions of my Parole

Πριν μπούμε στο ψητό πρέπει να παραδεχτούμε το εξής. Αγαπάμε, εκτιμάμε, παρακολουθούμε πολλά συγκροτήματα και καλλιτέχνες όλων των ειδών. Όμως ο λόγος για τον οποίο τρέφουμε σε κάποιους ιδιαίτερα αισθήματα είναι πάλι πολύ σύνθετος. 

Μπορεί να είναι απλά ωραίοι τύποι, να γράφουν καλή μουσική, να ξέρουν πώς να τραβάνε την προσοχή, άλλοι μπορεί να είναι απλά κατασκευάσματα. 

Προσπαθείς κι εσύ λοιπόν να κατατάξεις σε κατηγορίες ψάχνοντας τα συν και τα πλην. Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι κάτι το ιδιαίτερο. Βρίσκεται εκτός συναγωνισμού όχι επειδή δεν έχει συν και πλην, αλλά επειδή αποτελεί ξεχωριστό ακατηγοριοποίητο κεφάλαιο και συνεχίζει να είναι σε ότι κάνει. 

Ο λόγος για τον Maynard James Keenan των Tool. ΟΚ, έχουμε δείγματα γραφής. Μιλάμε για τον frontman των Tool και των A Perfect Circle, δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο.

Αχάριστος. Δεν φτάνει που απολαμβάνει όλη τη δόξα από τις δύο αυτές μπάντες. Δουλεύει και σε ακόμα ένα side project ονόματι Puscifer:

Πρώτον: Ωραίο όνομα. 


Δεύτερον: Γλεντάει τους πάντες μόνος του, και φαίνεται να το απολαμβάνει, όπως ακριβώς κάνει και με τους Tool. Σάτυρα το λες; τρέλα; κάτι τέτοιο.



Τρίτον: Πραγματική μηχανή παραγωγής μουσικής. Είναι λίγοι οι ακούραστοι που το πετυχαίνουν αυτό, ο Keenan είναι ένας από αυτούς. Γι' αυτό και δεν τον χωράνε οι παραπάνω κατηγορίες που προείπαμε.





Τέταρτον: Ποιος είπε ότι τα φωνητικά των Tool δεν ταιριάζουν με ηλεκτρονική ατμοσφαιρική μουσική;




Κάνουμε κλικ στην εικόνα για download, το album Conditions of my Parole.




ΥΓ. Μου πήρε πολλή ώρα για να διαλέξω ποιο από τα δύο άλμπουμ θα ανεβάσω. Προτίμησα τελικά το δεύτερο γιατί είναι πιο πρόσφατο (2011). Το πρώτο, με τίτλο "V for Vagina" (κλαίω ξανά), είναι κι αυτό φανταστικό.


Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012

Alcohol Song #4: Πώς έχει η κατάσταση

Έχει καιρό να ανανεωθεί το blog, ναι το ξέρω, ξενερώνω κι εγώ.

Για αρχή έχουν επανέλθει όλα τα χαλασμένα links από τους δίσκους που έχουμε ποστάρει μέχρι τώρα. Το hotfile που είχαμε μας πούλησε, διαγράφει οτιδήποτε περιεχόμενο υπάγεται σε πνευματικά δικαιώματα. 


Θα ήθελα να δηλώσω βαθιά λύπη και συγκίνηση επίσης για τον χαμό του btjunkie.org. Πραγματικά με το μήνυμα που έχει ανεβάσει στην σελίδα του, κύλησε ένα δάκρυ.


Ανέβηκαν όλα ξανά εκ νέου στο mediafire, ας ελπίσουμε να μείνουν εκεί. 


Στα δεξιά, στην ενότητα "downloads τσακ μπαμ" υπάρχουν όλα τα ποστς που έχουν άλμπουμ για κατέβασμα.

Ένα γενικότερο φρεσκάρισμα έχει ήδη αρχίσει και λαμβάνει χώρα. Μείνετε συντονισμένοι.


Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011

Blakroc - By The Black Keys & guests

Λοιπόν, ανεβάζουμε κάτι σήμερα έτοιμοι να φάμε ακόμα ένα warning από το blogspot για upload μουσικής που υπάγεται σε πνευματικά δικαιώματα κλπ. Κι αυτό γιατί γενικά το θέμα Black Keys τον τελευταίο καιρό αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο παγκοσμίως. Τελευταία φορά θυμίζω, το είχαμε πάθει με το άλμπουμ των System of a Down...

Είναι σύνηθες το φαινόμενο καινούριες μπάντες να φέρνουν ξανά στα αφτιά μας τον παλιό 70's rock ήχο, κάπως πιο σύγχρονο, αλλιώτικο, αλλά που σου φέρνει ξεκάθαρα στο μυαλό Led Zeppelin, Hendrix, Allman Brothers και τα λοιπά. Δεν είναι απαραίτητα μίμηση του παλιού ήχου, κάθε άλλο μάλιστα, μας αρέσει κιόλας. Τρανταχτό παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης είναι οι White Stripes, αλλά πάει καιρός από τότε που έβγαλαν τον τελευταίο καλό τους δίσκο, δεν είχαμε και μπλογκ τότε, είναι και κάπως ξεπερασμένοι, κάνανε το μπαμ τους, μακάρι να ξανακάνουν, μέχρι τότε εμείς θα μιλάμε για το επόμενο τεράστιο μπαμ του παλιόφερτου ήχου, τους τρανούς The Black Keys.


Μην κατεβάσετε το άλμπουμ που σας δίνω αν δεν έχετε σχηματίσει ακόμα μια καλή εικόνα για το τι εστί Black Keys. Είναι ότι καλύτερο υπάρχει αυτή τη στιγμή στο νεο-indie rock. Ένα ντουέτο με ντράμερ και κιθαρίστα τραγουδιστή από το Ohio. Mινιμάλ εναλλασσόμενα ριφάκια και μελωδίες στην κιθάρα, σε αργό ρυθμό, και βραχνές southern blues-rock βραχνές φωνές. Προτεινόμενοι δίσκοι γνωριμίας, The Big Come Up (2002), Brothers (2010), και φυσικά, το καινούριο -αρκετά καλό- El Camino (2011). Για το τελευταίο βλέπε και πάνω δεξιά.



Ερχόμαστε τώρα και στο παρόν άλμπουμ. Ένα χρόνο πριν την υπερδισκάρα ονόματι Brothers, οι Black Keys ενθουσίασαν άπαντες με το project αυτό. Λέγεται Blakroc, και με λίγα λόγια είναι ότι ακριβώς ξέρουν να κάνουν οι Black Keys, αλλά με την προσθήκη διάφορων καλεσμένων, κυρίως hip hop και soul καλλιτεχνών. Τα κιθαριστικά ριφάκια, οι μελωδίες, η φωνή του Dan Auerbach στο ίδιο μοτίβο, που όμως έρχονται και παντρεύονται ΜΑΓΙΚΑ με τους: Mos Def (τι θεότητα είναι αυτή γαμώ), Ludacris, Nicole Wray, Ol' Dirty Bastard (Wu-Tang Clan), και πολλούς άλλους.



Γενικά το έχουμε ξαναπεί. Αυτοί οι άνθρωποι είναι το μέλλον. Έχουν εξ' αρχής το δικό τους στυλ, την δικιά τους ταυτότητα, δεν επαναλαμβάνονται, απ' ότι φαίνεται έχουν μυαλό που θα αργήσει να στερέψει. Θέλουμε τέτοιους τύπους. Να μπορεί να τους ακούσει κόσμος ξεκινώντας από τον τελειωμένο κάφρο μεταλλά μέχρι και τη μάνα μου. Respect.

ΥΓ. Ας ελπίσουμε να τους δούμε και από τη χώρα μας κάποια στιγμή (πρρρ). Είναι μάλλον γεγονός ότι τα συγκροτήματα αυτά έρχονται Ελλάδα όταν είναι στα κάτω τους, ή όταν έχουν ανάγκη από αρπαχτές, ή και τα δύο μαζί. Σόρυ μπορεί να γίνομαι λίγο κακός αλλά άμα το καλοσκεφτούμε έτσι είναι. (Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, Pixies, White Stripes, Black Sabbath, Kyuss, και πολλά ακόμα -γάμησέ τα-).

Κι αν πει κανείς "όχι φίλος, τι λες; οι Dream Theater ήρθαν καπάκι μόλις είχαν βγάλει το Train of Thought, δηλαδή στα ντουζένια τους, κλπ κλπ κλπ.". Φίλος μιλάμε για τους Dream Theater. Αρπαχτές από γεννησιμιού. Ρώτα τον Portnoy να σου πει. Του πήρε 20 χρόνια να το καταλάβει, αλλά οκ. Χώρια του ότι η κατάσταση με το μέταλ στην Ελλάδα είναι εντελώς διαφορετική.



Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011

Nightstalker - Superfreak

Imam Baildi την Πέμπτη, Last Drive Παρασκευή, σήμερα Σάββατο Nightstalker και 1000mods στο ΑΝ club. Η συντακτική ομάδα του blog αυτού δεν έχει κανένα παράπονο, την έχει πάει μια χαρά η χριστουγεννιάτικη βδομάδα.

Για τους Last Drive, δεν έχουμε να πούμε και πολλά, είναι γνωστές οι συστάσεις χρόνια τώρα. Ακόμα και αν δεν είσαι και ο πιο μεγάλος φαν αυτού του είδους, όποιος κι αν είσαι, ό,τι όρεξη κι αν έχεις, για χαλαρή μπυρίτσα από μακριά ή για ξύλο μπροστά, οι Last Drive θα σε καλύψουν. Είναι πόσων χρονών και ακόμα στη σκηνή δεν έχουν ξενερώσει δευτερόλεπτο, είναι όπως τους θέλουμε να είναι. Από τα reunion που λες ότι αξίζουν τον κόπο, έπρεπε να γίνουν. Και αυτό είναι αυταπόδεικτο όταν μετά από 3 χρόνια ακόμα χώροι όπως το Gagarin και το Fuzz βγαίνουν sold out. Θεοί.

Είμαστε λοιπόν έτοιμοι και υπ' ατμόν για το επόμενο live της εβδομάδας, Nightstalker και 1000mods. Σε μερικές ώρες από τη στιγμή που γράφονται αυτές εδώ οι γραμμές ξεκινάει η -καθιερωμένη- βραδυά της παραμονής Χριστουγέννων στο ΑΝ. Προς το παρόν μπορείτε να τσιμπήσετε το τελευταίο άλμπουμ της ιστορικότερης stoner εγχώριας μπάντας, Superfreak. (κλικ στην εικόνα.) Ευχόμαστε και σε αυτούς να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο.

Ένα φλασκί με πεντάρι metaxa και φύγαμε.
Επανερχόμεθα.