Όπως κάποτε μας είπε -και τον καταλαβαίνουμε τώρα- ο Cusack στην εκπληκτική ταινία High Fidelity, το να καταστρώνεις ένα "mixtape" είναι κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο. Προσπαθείς να δανειστείς στίχους και μουσικές ξένων ανθρώπων για να εκφράσεις τα δικά σου συναισθήματα. "It's too delicate" έλεγε, και είχε απόλυτο δίκιο.
Τι προσπαθούμε να εκφράσουμε με το συγκεκριμένο mixtape? ούτε κι εμείς ξέρουμε ακριβώς. Έχει μεσολαβήσει καιρός από το προηγούμενο ποστ. Και
ακόμα δεν είμαι σίγουρος άμα αξίζει τον κόπο να ποσταριστεί κάτι, κάτι
που να έχει νόημα.
Μέσα στην παντελή απουσία δημιουργικότητας του τελευταίου διαστήματος, αυτή η playlist θα προσπαθήσει αποτυχημένα να περιγράψει αυτά που είναι αδύνατον να περιγραφούν. Γιατί, υπάρχουν στιγμές, που δε γίνεται να περιγράψεις. Με τίποτα. Ξέρεις όμως ακριβώς πώς και ποιες είναι. Και υπήρξαν μπόλικες από αυτές το τελευταίο διάστημα.
Ως εκ τούτου αυτό το mixtape είναι από τη μάνα του αποτυχημένο. Και πάει κάπως έτσι:
Death in Vegas - Girl. Όπως κι αν πρόκειται να καταλήξει, η αφετηρία της σκέψης είναι πάντα ρομαντική. Άσχετα με την κατάληξη. Πριν ξεδιπλωθούν οι σκέψεις, πρέπει πρώτα να θυμηθείς.
O Mark Lanegan, να σου λέει we all need a fix | at a time like this | But doesn't it feel good | to stay alive. Μέσα από την μουσική των Soulsavers, σε βάζει στη θέση σου, τη στιγμή της αποσύνθεσης. Some misunderstanding.
Κάποια στιγμή λοιπόν θα αναρωτηθείς και το γιατί. Σε περιμένουν στη γωνία οι Tool, και θα σου τα πουν. Tool - Sober.
Τελικά όμως τα πράγματα κάνουν κύκλο. Πάλι στα ίδια, οι ίδιες σκέψεις ανακυκλώνονται. Μετά την πρώτη βόλτα ήρθες στο ίδιο σημείο. Έτσι θα πηγαίνει από εδώ και πέρα. Το παίρνεις απόφαση, θα είσαι στον πάτο. Τρύπες - Δεν Υπάρχω.
Αυτό το άλμπουμ ανεβαίνει για έναν και μόνο λόγο. Για το ροκ.
Ξυπνάς ψιλονωρίς, κάθεσαι στον υπολογιστή γιατί έχεις δουλίτσα να κάνεις, κάτσε να βάλουμε κάνα τραγούδι πρώτα, related στο related, μια καθημερινότητα, μια ρουτίνα, φραπεδάκι, τίποτα το ιδιαίτερο, ώσπου...
ΜΑΛΑΚΑ ΜΟΥ. Τι είναι αυτό που πέτυχες. Ψάχνεις. Ψάχνεσαι. Αμερικάνοι Δύο EPs όλα κι όλα. Valley of the sun. Myspace, bandcamp και όλα τα σχετικά. Πρέπει να παίξει download.
Κάτι πάει καλά σήμερα. Ε, ας το μπλογκάρουμε κιόλας, μιας και έχουμε καιρό.
Από την περιγραφή τους:
If Monster Magnet, The Sword and Black Sabbath had Chris Cornell as their vocalist it might come close to how these guys sound.
Νέο
άλμπουμ από τους Στόκους της
καρδιάς μας. Ισιώστε ηχεία υπολογιστή
και πάμε. Στο συγκεκριμένο pc που γράφω
έχει ακουστεί περί τις 20 φορές σήμερα
and counting.
Πολυαναμενόμενο
άλμπουμ, ειδικά μετά από το -σταθμό για
την εγχώρια σκηνή- Superfreak του 2009. Κάτι
Super Van Vacation, κάτι Macho Libre, έχουμε πήξει
φέτος. Μακάρι να συνεχίσουμε έτσι.
Δεν
έχουν χάσει καθόλου φόρμα και όρεξη,
παρ' όλο που το φοβόμασταν γιατί -για τα
δεδομένα των Nightstalker- είναι σύντομο το
διάστημα που έχει μεσολαβήσει μεταξύ
Superfreak και Dead Rock Commandos.
Πρώτη
απόπειρα και "εκτός συνόρων" για
τα δικά μας παιδιά, υπό την αιγίδα της
Small
Stone Recordings. Ας ελπίσουμε αυτό να είναι
και η ευκαιρία για κάτι που αν μη τι άλλο
αξίζει στους stalker, μία αξιοπρεπής εμφάνιση
και στο εξωτερικό, όπου πραγματικά δεν
έχουν ΤΙΠΟΤΑ να ζηλέψουν από άλλες
πρωτοκλασάτες μπάντες του είδους.
Ωραίο
άλμπουμ, όχι όμως κατάλληλο για κάποιον
ο οποίος δεν ξέρει καθόλου περί τίνος
πρόκειται Nightstalker. Σε τέτοια περίπτωση,
ας ξεκινήσει από ΕΔΩ.
Για κάποιον όμως που έχει μια ιδέα,
μπαίνει κατευθείαν στο ζουμί.
Ίσως
θα λέγαμε κινείται σε λίγο πιο
αργούς-ψυχεδελικούς ρυθμούς σε κάποια
σημεία (Childer of the sun, Back to dirt στη μέση του
δίσκου). Κατά τα άλλα οι ριφάρες καλά
κρατούν (blues-βρωμιά
riff για Soma και Rockaine, classic stalkeroκατάσταση
στο One million broken promises), τα "χιτάκια"
(όπως το ομώνυμο Dead Rock Commandos) που θα κάνουν
τον καθέκαστο χαμό του στυλ όλοι χέρια
ψηλά, τραγουδάμε ρεφραίν, ο Αργύρης λέει
"πάμε παιδάκια" κλπ κλπ γνωστά
πράγματα. Ξεκίνημα με το "Go get some"
που σε χώνει μέσα κατευθείαν, και τέλος
με το ΚΟΒΩ ΦΛΕΒΑ Underdog.
Ωραίος
δίσκος από την αρχή ως το τέλος. Μένουμε
ενήμεροι από το website τους για το πότε θα
τους δούμε live.
Πριν μπούμε στο ψητό πρέπει να παραδεχτούμε το εξής. Αγαπάμε, εκτιμάμε, παρακολουθούμε πολλά συγκροτήματα και καλλιτέχνες όλων των ειδών. Όμως ο λόγος για τον οποίο τρέφουμε σε κάποιους ιδιαίτερα αισθήματα είναι πάλι πολύ σύνθετος.
Μπορεί να είναι απλά ωραίοι τύποι, να γράφουν καλή μουσική, να ξέρουν πώς να τραβάνε την προσοχή, άλλοι μπορεί να είναι απλά κατασκευάσματα.
Προσπαθείς κι εσύ λοιπόν να κατατάξεις σε κατηγορίες ψάχνοντας τα συν και τα πλην. Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι κάτι το ιδιαίτερο. Βρίσκεται εκτός συναγωνισμού όχι επειδή δεν έχει συν και πλην, αλλά επειδή αποτελεί ξεχωριστό ακατηγοριοποίητο κεφάλαιο και συνεχίζει να είναι σε ότι κάνει.
Ο λόγος για τον Maynard James Keenan των Tool. ΟΚ, έχουμε δείγματα γραφής. Μιλάμε για τον frontman των Tool και των A Perfect Circle, δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο.
Αχάριστος. Δεν φτάνει που απολαμβάνει όλη τη δόξα από τις δύο αυτές μπάντες. Δουλεύει και σε ακόμα ένα side project ονόματι Puscifer:
Πρώτον: Ωραίο όνομα.
Δεύτερον: Γλεντάει τους πάντες μόνος του, και φαίνεται να το απολαμβάνει, όπως ακριβώς κάνει και με τους Tool. Σάτυρα το λες; τρέλα; κάτι τέτοιο.
Τρίτον: Πραγματική μηχανή παραγωγής μουσικής. Είναι λίγοι οι ακούραστοι που το πετυχαίνουν αυτό, ο Keenan είναι ένας από αυτούς. Γι' αυτό και δεν τον χωράνε οι παραπάνω κατηγορίες που προείπαμε.
Τέταρτον: Ποιος είπε ότι τα φωνητικά των Tool δεν ταιριάζουν με ηλεκτρονική ατμοσφαιρική μουσική;
Κάνουμε κλικ στην εικόνα για download, το album Conditions of my Parole.
ΥΓ. Μου πήρε πολλή ώρα για να διαλέξω ποιο από τα δύο άλμπουμ θα ανεβάσω. Προτίμησα τελικά το δεύτερο γιατί είναι πιο πρόσφατο (2011). Το πρώτο, με τίτλο "V for Vagina" (κλαίω ξανά), είναι κι αυτό φανταστικό.
Έχει καιρό να ανανεωθεί το blog, ναι το ξέρω, ξενερώνω κι εγώ.
Για αρχή έχουν επανέλθει όλα τα χαλασμένα links από τους δίσκους που έχουμε ποστάρει μέχρι τώρα. Το hotfile που είχαμε μας πούλησε, διαγράφει οτιδήποτε περιεχόμενο υπάγεται σε πνευματικά δικαιώματα.
Θα ήθελα να δηλώσω βαθιά λύπη και συγκίνηση επίσης για τον χαμό του btjunkie.org. Πραγματικά με το μήνυμα που έχει ανεβάσει στην σελίδα του, κύλησε ένα δάκρυ.
Ανέβηκαν όλα ξανά εκ νέου στο mediafire, ας ελπίσουμε να μείνουν εκεί.
Στα δεξιά, στην ενότητα "downloads τσακ μπαμ" υπάρχουν όλα τα ποστς που έχουν άλμπουμ για κατέβασμα.
Ένα γενικότερο φρεσκάρισμα έχει ήδη αρχίσει και λαμβάνει χώρα. Μείνετε συντονισμένοι.
Ήρθε η ώρα της χοντρής ολλανδέζας.Oνόματι Caroline Esmeralda van der Leeuw. Ή Caro Emerald.
Μπράβο κοπέλα μου.
Καμία δεν θα βγει ίδια με την Amy Winehouse είχαμε πει, αλλά εξακολουθούμε να ευχαριστιόμαστε γυναικείες soul φωνές. Αυτή τη φορά πιο χορευτικές, πιο τσαχπίνες.
Click στην εικόνα για download, το ένα και μοναδικό (γαμάτο) της άλμπουμ.
ΥΓ1. Συγχαρητήρια και στην μπάντα της, παιχταράδες ολκής.
ΥΓ2. Δεν χρειάζεται πάντα να είσαι γκομενάρα για να σε συμπαθήσει το κοινό.
Μιλάμε για τον Robert Lee Burnside, έναν τυπάκο γεννημένο το 1926 (!). Κλασικός φτωχός μαυρούλης του Mississippi, θαύμαζε τον John Lee Hooker και ξεκίνησε από μικρός να παίζει μπλουζ και κιθάρα. Μετακομίζοντας στο Chicago με την οικογένεια για να βρει καλύτερη ζωή, είδε πατέρα, αδερφό και θείο μέσα σε ένα χρόνο να δολοφονούνται και οι τρεις. Αυτά είναι πράγματα που αποτυπώνονται όταν ο άλλος πιάνει την κιθάρα να παίξει. Πόσο μάλλον όταν θέλει να παίξει μπλουζιές.
αλάνι ο γέρος.
Και ενώ έγραφε τραγούδια από τη δεκαετία του '60 δεν μπόρεσε ποτέ να τα εκδώσει, ή δεν ενδιαφέρθηκε τουλάχιστον. Η ώρα αυτή ήρθε στις αρχές του 1990 και με αυτόν σε ηλικία 65 (!) χρονών να αρχίσει να τροφοδοτεί την μπλουζ κοινότητα. Αποκορύφωμα η δουλειά με τον John Spencer, A Ass Pocket of Whiskey.
Το A Bothered Mind -το οποίο υπάρχει και για download πιο κάτω- είναι ένα άλμπουμ που γράφτηκε το 2004 από τον κύριο και ρεμιξαρίστηκε από την Fat Possum Records. Όποιος είπε λοιπόν ότι η αλά John Lee Hooker και Buddy Guy blues μουσική και όλο αυτό το είδος εξαφανίζεται, μπορεί να φάει σκόνη άνετος, ακούγοντας τις μεταλιές του.
Μιλάμε για δίσκο που γράφτηκε από άνθρωπο κοντά 80 χρονών. Στέκεται όμως όρθιος μέσα στο συνοθύλευμα μιας -κατά γενική ομολογία- μουσικά ρηχής δεκαετίας. Όπως στέκεται όρθιο και το είδος που πρεσβεύει, χωρίς μάλιστα να δυσκολεύεται και καθόλου.
Ο R.L. Burnside πέθανε ένα χρόνο μετά, δεν άκουσε (μετά από μία καρδιακή προσβολή) τον γιατρό που τον συμβούλεψε να κόψει το ποτό. Σίγουρα έχει βάλει πολύ από δαύτο και μέσα στη μουσική του.
Μάλλον μελλοντικά πρέπει να ανέβουν και άλλα από αυτόν τον τύπο. Θα δούμε.
Προσπαθώ να θυμηθώ ποια ήταν η -σίγουρα γαμάτη- στιγμή που άκουσα για πρώτη φορά Amy Winehouse. Ήταν ανακάλυψη στα κλασικά λιωσίματα -αλά related- στο youtube; Μάλλον όχι. Σίγουρα την είχε πάρει πρώτη φορά χαμπάρι το αυτί μου κάπου αλλού. Αφού είχε κάνει μπαμ. Σε μαγαζί ήταν; Ξέρω 'γω...
Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι από Amy Winehouse και να έχει σχέση με εμένα είναι να έχω τη φιγούρα της desktop στο pc μου. Την κλασική που κοιτάει από τα πλάγια και φαίνονται και οι τατουαζιές.
Θυμηθείτε λίγο ρε. Ποιος άλλος καλλιτέχνης-συγκρότημα ξεπήδησε την δεκαετία των 00's και έκανε τέτοιο μπαμ; Αξιοπρεπής ε. Στην πιο σάπια και φτωχή δεκαετία της μουσικής βιομηχανίας φύτρωσε το λουλούδι της μέσα από τα σκουπίδια. Σαν να πετυχαίνεις τυχαία μέσα στο Mall ένα γραφικό μικρό μαγαζάκι με σπάνια μεταχειρισμένα βινύλια.
Ευχή και κατάρα. Στην κυριολεξία. Ευχή να έχεις την μαγκιά και την κουλτούρα της Λονδρέζας που χτυπάει tattoo και piercing από τα 13 της, που ξενυχτάει στις παμπ τραγουδώντας μόνη της για τους πελάτες, αλλά να έχεις γεννηθεί ταυτόχρονα με "μαύρη" φωνή. Κατάρα να έχεις πάρει ό,τι ουσία υπάρχει στον κόσμο και μέσα σε 10 χρόνια, να έχεις γίνει όπως ο Iggy Pop σε 40.
Άγνωστο παραμένει βέβαια το αν η Amy θα είχε βγάλει το ίδιο αποτέλεσμα χωρίς ναρκωτικά. Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ, και δεν έχει και νόημα σαν θέμα συζήτησης. Ένα περίπλοκο οξύμωρο σχήμα για την μουσική βιομηχανία που όσο τη σκότωνε, τόσο την κρατούσε ζωντανή για να πουλάει. Οξύμωρο σχήμα για την show biz, που όσο περισσότερο "ανέβαινε" άλλο τόσο ψηφιζόταν "η χειρότερη γυναίκα για να παντρευτεί κανείς". Γι 'αυτό την γουστάρουμε εξάλλου. Εχθρός της show biz, θαμώνας κακόφημων παμπ του Λονδίνου, μέχρι την τελευταία στιγμή.
...και μέχρι την τελευταία σταγόνα, όπως αποδείχτηκε.
Όπως και να'χει, μιλάμε για μία απώλεια που μέσα 7-8 χρόνια κατέκτησε θέση στο πάνθεον της μπάντας του άλλου κόσμου. Η μάγκικη γλυκιά φωνάρα θα ακούγεται πολλές δεκαετίες ακόμα...
Σίγουρα είχε πολλά να μας πει, και δεν πρόλαβε. Για τον πιο τσουχτερά πρώιμο θάνατο της Amy Winehouse, δεν αξίζει να αρχίσουμε τα "κρίμα". Ούτε όμως και να αρχίσουμε τα "υπάρχουν και άλλοι καλλιτέχνες, το ίδιο καλοί". ΟΧΙ. ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙ.
Θα αρχίσει να παίζει πιο πολύ στα μπαρ, στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, στο facebook. Δεν θα έχει και πολύ νόημα όμως.
Ο αποχαιρετισμός που θα της ταίριαζε, την επόμενη φορά που θα γίνεις κομμάτια από τα ξύδια, που θα γυρίσεις παραπατώντας σπίτι, βάλε ένα τελευταίο ποτό και κάτσε για ένα τσιγάρο μαζί της, στον υπολογιστή ή οπουδήποτε. Μέσα στα μεθύσια θα συνεννοηθείτε καλά. Θα την καταλάβεις και θα σε καταλάβει.
Εγώ τουλάχιστον στην επόμενη κρεπάλη αυτό θα κάνω.