Alcohol Song #6

Sound City (documentary) - Real to Reel

Υπάρχει ένας άνθρωπος που όπου βάλει το χεράκι του βγαίνει πάντα κάτι καλό. Ό,τι απέμεινε από τα 90's ροκ που γαμούσε και έδερνε από Αμερικής μεριά, το κρατάει ζωντανό. Ο λόγος για τον Dave Grohl, το κάποτε ανθρωπάκι που έπαιζε ντραμς στους Nirvana. Τώρα μιλάμε για έναν άνθρωπο με συνεργασίες και projects παρέα με Prodigy, Paul McCartney, Killing Joke, Mondo Generator, Tenacious D, John Paul Jones και Josh Homme (Them Crooked Vultures) και φυσικά τα διαμάντια που προέκυψαν από τη συνεργασία με Queens of the Stone Age στο επικό άλμπουμ Songs for the Deaf.

Εδώ προκύπτει ένα σχόλιο: "Ποιος γαμάει τους Foo Fighters στην τελική".

Καινούρια του δουλειά το documentary για το ηρωικό studio "Sound City Records" και την ιστορία του. Συγκεκριμένα μιλάμε για το μέρος από το οποίο ξεπήδησαν άλμπουμ από Fleetwood Mac, Neil Young, Santana, Dio, Ry Cooder ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ Nirvana (Nevermind), Kyuss (Blues for the Red Sun, and the circus leaves town), Rage Against the Machine (RATM), Tool (Undertow), Queens of the Stone Age (QOTSA, Lullabies to Paralyze), Nine Inch Nails (The Slip), Metallica (Death Magnetic), και άλλα πολλά για να μη γράφουμε μέχρι αύριο.



Ποστάρουμε λοιπόν για αρχή το soundtrack της ταινίας, ελπίζοντας να μην λογοκριθεί και κατέβει και αυτό το ποστ γιατί γενικά μας έχουν αποδεκατίσει. Με εκλεκτές συμμετοχές, Scott Reeder από τα παλιά, Tim Commerfold και Brad Wilk από RATM, Neil Young, και φυσικά Josh Homme, αλλά και Paul Mc Cartney.




Περιμένουμε αγωνιωδώς την επόμενη εμφάνισή του στο καινούριο QOTSA, και ένα ανάλογο αποτέλεσμα του Songs for the Dead. Μακάρι.

Cube - Cube

BUMP. Ξεκλέβουμε λίγο χρόνο από τα τιμημένα ελληνικά στρατά και έχουμε και λέμε:

Το έχουμε πει και ξαναπεί ένα εκατομμύριο φορές ότι στα εγχώρια σύνορα αυτής της γαμημένης χώρας δε χρειάζεται να ψάξεις και πολύ για να βρεις διαμάντια. Μία ολόκληρη underground σκηνή ζει και βασιλεύει μέσα στα τσιμέντα του κέντρου της Αθήνας, εφορμεί από το ΑΝ και αλλού, και χρειάζεται ένα καθόλου κουραστικό keep an eye για να ξέρεις τι και πως.

Διαρκές κοινό, target group με ταυτότητα και αξιοπρέπεια, μπάντες που ξεπηδάνε συνεχώς, σε μία εποχή και χώρα που στη μακροσκοπική της όψη δε φαντάζει καθόλου ότι μπορεί να υποστηρίξει πολιτισμικά ούτε οικονομικά ακόμα περισσότερο. Κι όμως. Να' ναι καλά η λεβεντομάνα Spinalonga Records με τη στέγη που έχει δώσει και το ρόλο καταλύτη που έχει παίξει σε αυτήν την επιβίωση. Δε μιλάμε για επιβίωση όμως, αλλά για στέρεη ύπαρξη με παρελθόν, παρόν, και ελπίζουμε μέλλον.

Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο, σε μία ενδεχομένως καλύτερη κατάσταση θα βλέπαμε ακόμα περισσότερα πράγματα; θα πολλαπλασιαζόταν η ταχύτητα και η ποιότητα της εγχώριας ροκ underground σκηνής; Ή μήπως είναι γέννημα της ίδιας της σκατοχώρας με τη μιζέρια της και τα ερεθίσματά της που μας κάνει να αναζητάμε και να δημιουργούμε με μανία;

Όπως και να' χει, ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες και μεγάλες δυσκολίες υπάρχουν άνθρωποι που το 'χουν. Και επειδή το 'χουμε, είναι κρίμα να χάνονται μπάντες απλά και μόνο επειδή δε μπορούν να τα βγάλουν πέρα.

Δεν μπορέσαμε να παρευρεθούμε, αλλά ελπίζουμε να γάμησε και να έδειρε το τελευταίο live της μπάντας στο Κ44, στις 25/1. Κι εμείς -όπως και οι ίδιοι- μένουμε με την ξινή παρηγοριά: "Και πού ξέρεις, ίσως στο μέλλον...".

CUBE λοιπόν, grunge rock θα λέγαμε, πιο ριφφάτο, πιο Seattle, δεν ξέρουμε ακριβώς. Ωραίος δίσκος, ωραία παραγωγή, με ξερά ρεφραίν, αλλά και πιο ρυθμικά γκρουβάτα σημεία, συν και λίγο ψυχεδέλεια γιατί έτσι πρέπει, σχηματίζουν σύνολο σε μία αξιοπρεπέστατη παρουσία μιας μπάντας ανθρώπων που κάθε άλλο παρά χθεσινοί είναι. Τουλάχιστον μας αφήσαν και κάτι να ακούμε. Και πού ξέρεις, ίσως στο μέλλον...

Και στο bandcamp για ακράση ολόκληρου του δίσκου.

The Dive - The Dive (2011)

Το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές, στην underground σκηνή της Ελλάδας υπάρχει πολύ μα πολύ ψωμί, και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Σήμερα ο λόγος για τους The Dive.

Κάποιοι λένε ότι το grunge πέθανε τόσο γρήγορα όσο ξέσπασε, κάπου βαθιά στο Seattle στην αρχή των 90's. Όσο κι αν υπάρχει διχογνωμία για αυτό, είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει πλέον μια Sub Pop για να βγάζει σωριδόν grunge ήχο και συγκροτήματα με το κιλό.

Κλαίμε όλοι όταν βγάζουμε ξανά από την ντουλάπα τα σκονισμένα cd των Mudhoney, Melvins, Screaming Trees, Soundgarden και φυσικά Nirvana, Jesus and Mary Chain... Σαν παιδιά των 90's που σέβονται τον εαυτό τους.

Εξακολουθεί όμως να είναι δύσκολο να παραδεχθείς ότι το grunge πέθανε. Δε σου πάει η καρδιά. Μένεις εν τέλει με την παρηγοριά και τη διαπίστωση ότι το συγκεκριμένο είδος έχει πλέον διοχετευθεί και αναμειχθεί στα άλλα είδη μουσικής, όπου άλλες φορές κάνει φανερή την ίδια του την παρουσία, άλλες φορές μόνο την επιρροή. Επιρροή μεγάλη και αδιαμφησβίτητη.

Παρ' όλα αυτά κλαίμε όλοι και με αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τις ελληνικές μπάντες, που ανακαλύπτουμε όλο και περισσότερες που έχουν να μας πουν κάτι καλό, έως πολύ καλό, έως εντυπωσιακό.



The Dive λοιπόν, ο grungόηχος διατηρεί την παλιά του αίγλη, χωρίς νοσταλγία όμως από μια εποχή χωρίς επιστροφή, αλλά αντιθέτως με έμφαση και στα σημερινά μουσικά δεδομένα. Σίγουρα μιλάμε για πολλά κιλά ενέργειας, και ναι, το πρώτο τραγούδι του δίσκου θυμίζει "About a girl" από Nirvana, το δεύτερο τραγούδι του δίσκου και ο loco ρυθμός θυμίζει Tool. Σίγουρα ένα άλμπουμ που αξίζει την προσοχή, πόσο μάλλον στην εποχή που πλέον τέτοιες μπάντες είναι δύσκολο να δουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Καλή ακρόαση. Brought to you από την λεβεντομάνα πλέον Spinalonga Records.

Κλικ στην εικόνα για download.