Τέτοιες ιδέες για τέτοιου είδους άρθρα -πόσο μάλλον με αυτόν τον τίτλο- σου έρχονται στο μυαλό πάντα βράδυ, τις περίεργες εκείνες ώρες που το πιο χρήσιμο πράγμα θα ήταν να κοιμηθείς, αλλά προτιμάς να το ξενυχτίσεις λίγο ακόμα, χωρίς φαινομενικά ιδιαίτερο λόγο. Ο λόγος είναι μάλλον ιερός: να κάτσεις να τα βάλεις λίγο κάτω με τον εαυτό σου. Να αναμετρηθείς. Αφού ασχολήθηκες με τα πάντα όλες αυτές τις μέρες, εκτός από αυτό. Και για μας που η μουσική συνδιάζεται με το κάθε τι που μας συμβαίνει, διάφορα συναισθήματα έχουν και ανάλογα soundtracks. Παίζεις λοιπόν το παιχνίδι με το τάδε ή το δείνα soundtrack, και κόβεις αντιδράσεις. Σα φλερτ.
Η μουσική υπόκρουση όσο περνάει η νύχτα γίνεται όλο και λιγότερο τυχαία. Η απαραίτητη συνοδεία λίγου αλκοόλ σπαταλάει φαιά ουσία και μεράκι στο ποια θα είναι αυτή η playlist, το soundtrack της συγκεκριμένης νύχτας. Θέλει σκέψη το επόμενο τραγούδι, πώς να το κάνουμε. Ξενερώνεις λίγο αν έχει προλάβει να τελειώσει το παρόν τραγούδι πριν χώσεις το επόμενο. Συμπλήρωνεις τα κενά. Αφού καθόμαστε που καθόμαστε μόνοι μας και ακούμε μουσικές, ας το τραβήξουμε από τα μαλλιά για να βγει κάτι καλό. Και σχεδόν πάντα βγαίνει.
Και κάπου εδώ συμβαίνει το εξής παράδοξο: Η συγκεκριμένη έμπνευση ήρθε πρωί πρωί, γύρω στις 10. Πρωινό τσιγάρο, ένας φραπές που σέβεται τον εαυτό του και -αν μη τι άλλο- ελεύθερος μοναχικός χρόνος, αφού όλοι ασχολούνται με κρέατα. Εμείς με τα κρέατα θα παίξουμε μπάλα το βράδυ, για το ροκ (εκεί τα soundtrack θα είναι πιο απλά). Έως τότε, θα βρισκόμαστε ακόμα στο mood του επιταφίου, κι ας έχουμε να πάμε πολλά χρόνια.
Ούτε αυτοκτονικές τάσεις έχουμε, ούτε τίποτα τέτοιο. Πέτυχα τις προάλλες στο youtube video του Whitewater των Kyuss, ένα εκπληκτικό σχόλιο κάτω από το βίντεο: "I want this played at my funeral". Κατευθείαν σκέφτεσαι εκεί, "όντως", και για το συγκεκριμένο κομμάτι αλλά και για άλλα πολλά θα ήθελες να συνοδεύουν την επικήδειο. Τι διάολο θα ταίριαζε;
Ναι, θα μπορούσα να συμπληρώσω τη λίστα επί τόπου με ένα best of από μελαγχολικά post rock κομμάτια, με τη δισκογραφία των Pink Floyd ας πούμε, με μπλουζιές και κιθάρες να κλαίνε και ό,τιδήποτε τέτοιο. Δεν έχω τέτοια διάθεση και θα το παίξω αλλιώς. Κομμάτια πιο ποτ πουρί, ίσως και άσχετα μεταξύ τους πολλές φορές, με τον τίτλο και τους στίχους όσο γίνεται πιο σχετικά. Θα ήθελα να συμπληρώσω και μια κλάψα των υπερτεράστιων Radiohead, δεν θα το κάνω όμως.
Έχω ήδη αδικήσει μπάντες και καλλιτέχνες με το κιλό.
Στην τελική είναι μια λίστα με υπέροχα τραγούδια που θα ακούω εις τους αιώνας των αιώνων.
Η διαδικασία επιλογής των τραγουδιών ήταν υπέροχη, δεν είναι πια πρωί, οι καφέδες έχουν γίνει τρεις, και ακόμα γράφω και ακούω. Μάλλον πρόκειται για την αρχή μια σειράς θεματικών mixtapes.
5. Buddy Guy - First time I met the blues.Άμα δεν βάζαμε ένα δυνατό μαύρο blues κομμάτι απλά θα έπεφτε φωτιά και θα μας έκαιγε.Άλλωστε είναι γεγονός, ότι μάλλον δεν έχουμε ιδέα από blues. Θα τα συναντήσουμε πρώτη φορά στα σοβαρά όταν περάσουμε στην άλλη μεριά.
6. Mark Lanegan - Don't forget me.Απλά δε μπορούσε να λείπει. Το πρώτο που μπήκε στη λίστα και δε σκέφτηκα λεπτό ότι μπορούσε να αφαιρεθεί.
7. Smashing Pumkins - Tear.Αν υπήρχε ένα άλμπουμ να ταιριάζει ακέραιο στο mood που συζητάμε, είναι το Adore. Διαλέξαμε το πιο αριστουργηματικό κομμάτι από εκεί.
10+1 bonus track. Pink Floyd - Echoes.Γενικά είμαι της γνώμης ότι σε τέτοιες κουβέντες δεν ταιριάζουν οι Pink Floyd. Ποτέ. Είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από όποια πλευρά κι αν τους πιάσεις. Δεν καταδέχεσαι εύκολα να τους κατατάξεις σε νόρμες, για ένα πράγμα που είναι παραπάνω από μουσική, για κάτι που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Οι Pink Floyd. Παρ' όλα αυτά το αποτόλμησα και το έχωσα στη λίστα. Μπόνους ποιότητα, άλλο πράγμα από τα υπόλοιπα. Άγιος να είναι ο άνθρωπος που θα το παίξει στην κηδεία μου.
Μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες
της συντακτικής ομάδας του blog αυτού.
Ήμασταν και στις δύο συναυλίες τους επί
ελληνικού εδάφους, και φυσικά θα είμαστε
και στην τρίτη και φαρμακερή, στις 27
Ιουνίου.
Ως εκ τούτου, δε θα μπορούσε να λείπει
ποστ σε αυτό εδώ το blog για το καινούριο
άλμπουμ των Clάτσαρων. Παρ' όλα αυτά,
αφήσαμε μερικές μέρες να περάσουν από
τότε που βρέθηκε το άλμπουμ στα χέρια
μας, κυρίως για να μην κάνουμε κάποια
βιαστική κίνηση, μην πούμε ότι ο δίσκος
γαμάει ή δε γαμάει χωρίς να έχουμε
εντρυφήσει αρκετά και βγάλουμε καμία
λάθος εντύπωση.
Βάλαμε λοιπόν το δίσκο να παίζει στον
υπολογιστή μας όταν αράζουμε σπίτι, στο
αυτοκίνητό μας όταν κάνουμε κάποια
διαδρομή (κάνουμε πολλές το τελευταίο
διάστημα), στο mp3 μας όταν βαράμε καμιά
σκοπιά (πολλές κι αυτές). Σύνολο παιξιμάτων
γύρω στα 3546 (συν αυτό την ώρα που γράφεται
το ποστ). Αριθμός αρκετός ίσως για πιο
εμπεριστατωμένη άποψη.
Μετά από 3546 παιξίματα λοιπόν, ο κύβος
ερρίφθη: Ο ΔΙΣΚΟΣ ΓΑΜΑΕΙ.Οι Clutch είναι
αυτοί που είναι, χωρίς βερμπαλισμούς
και πολλούς πειραματισμούς. Γι' αυτό
τους αγαπάμε και γι' αυτό κι αυτοί μας
αφήνουν πάντα ικανοποιημένους. Και θα
επιβραβευθούν με μια sold-out κατάσταση
στις 27/6 στο VOX(!).
Earth Rocker λοιπόν, γήινο rock ολκής. Για
αρχή, κρατάμε το εξής πράγμα. Τι θεός
είναι αυτός ο Neil Fallon επιτέλους. Βραχνή
τσαμπουκαλίδικη φωνάρα που πηγάζει
κυριολεκτικά από το μούσι του (επίσης
ζηλευτό). Μας γουρλώνει τα μάτια, μας
μαλώνει ξανά, μας τη λέει κανονικά.
Έχει αφήσει και μαλλάκι πίσω, λασπωτήρα φάση
Σαν γενικό συμπέρασμα, μιλάμε σίγουρα για έναν δίσκο πολύ καλύτερο από τον προηγούμενό τους, φαίνεται σαν να έχουν ξαναβρεί την όρεξή τους. Ευχόμαστε η όρεξη αυτή να βγει στο εγχώριο live τους τον Ιούνιο. Μέχρι το επόμενο, θα φχαριστιόμαστε λίγο περισσότερο την κατανάλωση μπύρας.
Κάνουμε κλικ στην εικόνα για άμεσο mp3 download, αν και αργά ή γρήγορα θα μας απαγορέψουν το link οι αλήτες. Και αργά ή γρήγορα και όλο το μπλογκ. Update: Πλεόν δεν υπάρχει λινκ...
Η setlist του δίσκου πάει ως εξής.
Earth Rocker: Μας βάζει στο ψητό κατευθείαν.
"What's this about limits, sorry, I don't know none". Και
ο στίχος τα λέει όλα. Είμαι γήινος ροκάς
μας λέει ο Fallon, και γελάει μέσα στα μούτρα
μας. Το χιτάκι του δίσκου μας σκάει πρώτο
πρώτο.
Crucial Velocity:Σκοτεινό
ξεκίνημα, γκρουβάτη συνέχεια, και με
αναφορά στο κατά πολλούς πρώτο rock
'n' roll blues κομμάτι που
γράφτηκε ποτέ, Rocket “88”.
Mr. FreedomκαιDC Sound Attack: Συνεχίζουν οι
ριφάρες, συνεχίζει το γκρουβ χωρίς να
μας ρίξει καθόλου, με το DC
να είναι το “νοτιότερο”
κομμάτι του δίσκου. Είναι το σημείο που
συνειδητοποιείς ότι το άλμπουμ αρχίζει
και γίνεται πολύ καλό.
Unto the Breach: Από τα
καλύτερα κομμάτια του δίσκου, καλό
κοπάνημα, ωραία φωνητικά από Fallon,
ριφφ από κιθάρα με slide.
Gone Cold: Το αριστούργημα
του δίσκου. Τα λόγια είναι περιττά,
μιλάμε για το νέο Regulator.
The Face: Πιο
αργός ρυθμός, πιο μελαγχολικός ο Neil,
μας μιλάει για το σκληρό
ροκ που χάθηκε, ειρωνεύεται το “καθαρό
πρόσωπο” του τωρινού ροκ. “Uncounted
Les Pauls, are sainted to the sky, where
there was darkness, now only light.
Uncounted Jazzmasters, rising up from the
bottom of the sea, the wicked are nought,
the righteous are free...”
Book, Saddle, and Go: Κοφτό
ριφάκι, κοφτά φωνητικά. Εδώ κάνουμε
τσιγάρο σιγά σιγά πριν το φινάλε.
Cyborg Bette: Το πιο rock
'n' roll κομμάτι του δίσκου, κάπως
πιο χορευτικό από τα άλλα, αν μπορούσαμε
να το πούμε έτσι. Ωραίο κοπάνημα στο
ρεφραίν. Βασικά, πολύ ωραίο κοπάνημα
στο ρεφραίν.
Oh Isabella: Μια γυναίκα
θα πρέπει να αισθάνεται τυχερή κάπου
εκεί στο Ohio. Όχι τραγούδι
για καντάδα, κάποιοι αγαπάνε για το ροκ.
BUMP. Ξεκλέβουμε λίγο χρόνο από τα τιμημένα ελληνικά στρατά και έχουμε και λέμε:
Το έχουμε πει και ξαναπεί ένα εκατομμύριο φορές ότι στα εγχώρια σύνορα αυτής της γαμημένης χώρας δε χρειάζεται να ψάξεις και πολύ για να βρεις διαμάντια. Μία ολόκληρη underground σκηνή ζει και βασιλεύει μέσα στα τσιμέντα του κέντρου της Αθήνας, εφορμεί από το ΑΝ και αλλού, και χρειάζεται ένα καθόλου κουραστικό keep an eye για να ξέρεις τι και πως.
Διαρκές κοινό, target group με ταυτότητα και αξιοπρέπεια, μπάντες που ξεπηδάνε συνεχώς, σε μία εποχή και χώρα που στη μακροσκοπική της όψη δε φαντάζει καθόλου ότι μπορεί να υποστηρίξει πολιτισμικά ούτε οικονομικά ακόμα περισσότερο. Κι όμως. Να' ναι καλά η λεβεντομάνα Spinalonga Records με τη στέγη που έχει δώσει και το ρόλο καταλύτη που έχει παίξει σε αυτήν την επιβίωση. Δε μιλάμε για επιβίωση όμως, αλλά για στέρεη ύπαρξη με παρελθόν, παρόν, και ελπίζουμε μέλλον.
Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο, σε μία ενδεχομένως καλύτερη κατάσταση θα βλέπαμε ακόμα περισσότερα πράγματα; θα πολλαπλασιαζόταν η ταχύτητα και η ποιότητα της εγχώριας ροκ underground σκηνής; Ή μήπως είναι γέννημα της ίδιας της σκατοχώρας με τη μιζέρια της και τα ερεθίσματά της που μας κάνει να αναζητάμε και να δημιουργούμε με μανία;
Όπως και να' χει, ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες και μεγάλες δυσκολίες υπάρχουν άνθρωποι που το 'χουν. Και επειδή το 'χουμε, είναι κρίμα να χάνονται μπάντες απλά και μόνο επειδή δε μπορούν να τα βγάλουν πέρα.
Δεν μπορέσαμε να παρευρεθούμε, αλλά ελπίζουμε να γάμησε και να έδειρε το τελευταίο live της μπάντας στο Κ44, στις 25/1. Κι εμείς -όπως και οι ίδιοι- μένουμε με την ξινή παρηγοριά: "Και πού ξέρεις, ίσως στο μέλλον...".
CUBE λοιπόν, grunge rock θα λέγαμε, πιο ριφφάτο, πιο Seattle, δεν ξέρουμε ακριβώς. Ωραίος δίσκος, ωραία παραγωγή, με ξερά ρεφραίν, αλλά και πιο ρυθμικά γκρουβάτα σημεία, συν και λίγο ψυχεδέλεια γιατί έτσι πρέπει, σχηματίζουν σύνολο σε μία αξιοπρεπέστατη παρουσία μιας μπάντας ανθρώπων που κάθε άλλο παρά χθεσινοί είναι. Τουλάχιστον μας αφήσαν και κάτι να ακούμε. Και πού ξέρεις, ίσως στο μέλλον...
Αυτό το άλμπουμ ανεβαίνει για έναν και μόνο λόγο. Για το ροκ.
Ξυπνάς ψιλονωρίς, κάθεσαι στον υπολογιστή γιατί έχεις δουλίτσα να κάνεις, κάτσε να βάλουμε κάνα τραγούδι πρώτα, related στο related, μια καθημερινότητα, μια ρουτίνα, φραπεδάκι, τίποτα το ιδιαίτερο, ώσπου...
ΜΑΛΑΚΑ ΜΟΥ. Τι είναι αυτό που πέτυχες. Ψάχνεις. Ψάχνεσαι. Αμερικάνοι Δύο EPs όλα κι όλα. Valley of the sun. Myspace, bandcamp και όλα τα σχετικά. Πρέπει να παίξει download.
Κάτι πάει καλά σήμερα. Ε, ας το μπλογκάρουμε κιόλας, μιας και έχουμε καιρό.
Από την περιγραφή τους:
If Monster Magnet, The Sword and Black Sabbath had Chris Cornell as their vocalist it might come close to how these guys sound.
Νέο
άλμπουμ από τους Στόκους της
καρδιάς μας. Ισιώστε ηχεία υπολογιστή
και πάμε. Στο συγκεκριμένο pc που γράφω
έχει ακουστεί περί τις 20 φορές σήμερα
and counting.
Πολυαναμενόμενο
άλμπουμ, ειδικά μετά από το -σταθμό για
την εγχώρια σκηνή- Superfreak του 2009. Κάτι
Super Van Vacation, κάτι Macho Libre, έχουμε πήξει
φέτος. Μακάρι να συνεχίσουμε έτσι.
Δεν
έχουν χάσει καθόλου φόρμα και όρεξη,
παρ' όλο που το φοβόμασταν γιατί -για τα
δεδομένα των Nightstalker- είναι σύντομο το
διάστημα που έχει μεσολαβήσει μεταξύ
Superfreak και Dead Rock Commandos.
Πρώτη
απόπειρα και "εκτός συνόρων" για
τα δικά μας παιδιά, υπό την αιγίδα της
Small
Stone Recordings. Ας ελπίσουμε αυτό να είναι
και η ευκαιρία για κάτι που αν μη τι άλλο
αξίζει στους stalker, μία αξιοπρεπής εμφάνιση
και στο εξωτερικό, όπου πραγματικά δεν
έχουν ΤΙΠΟΤΑ να ζηλέψουν από άλλες
πρωτοκλασάτες μπάντες του είδους.
Ωραίο
άλμπουμ, όχι όμως κατάλληλο για κάποιον
ο οποίος δεν ξέρει καθόλου περί τίνος
πρόκειται Nightstalker. Σε τέτοια περίπτωση,
ας ξεκινήσει από ΕΔΩ.
Για κάποιον όμως που έχει μια ιδέα,
μπαίνει κατευθείαν στο ζουμί.
Ίσως
θα λέγαμε κινείται σε λίγο πιο
αργούς-ψυχεδελικούς ρυθμούς σε κάποια
σημεία (Childer of the sun, Back to dirt στη μέση του
δίσκου). Κατά τα άλλα οι ριφάρες καλά
κρατούν (blues-βρωμιά
riff για Soma και Rockaine, classic stalkeroκατάσταση
στο One million broken promises), τα "χιτάκια"
(όπως το ομώνυμο Dead Rock Commandos) που θα κάνουν
τον καθέκαστο χαμό του στυλ όλοι χέρια
ψηλά, τραγουδάμε ρεφραίν, ο Αργύρης λέει
"πάμε παιδάκια" κλπ κλπ γνωστά
πράγματα. Ξεκίνημα με το "Go get some"
που σε χώνει μέσα κατευθείαν, και τέλος
με το ΚΟΒΩ ΦΛΕΒΑ Underdog.
Ωραίος
δίσκος από την αρχή ως το τέλος. Μένουμε
ενήμεροι από το website τους για το πότε θα
τους δούμε live.
Έχει καιρό να ανανεωθεί το blog, ναι το ξέρω, ξενερώνω κι εγώ.
Για αρχή έχουν επανέλθει όλα τα χαλασμένα links από τους δίσκους που έχουμε ποστάρει μέχρι τώρα. Το hotfile που είχαμε μας πούλησε, διαγράφει οτιδήποτε περιεχόμενο υπάγεται σε πνευματικά δικαιώματα.
Θα ήθελα να δηλώσω βαθιά λύπη και συγκίνηση επίσης για τον χαμό του btjunkie.org. Πραγματικά με το μήνυμα που έχει ανεβάσει στην σελίδα του, κύλησε ένα δάκρυ.
Ανέβηκαν όλα ξανά εκ νέου στο mediafire, ας ελπίσουμε να μείνουν εκεί.
Στα δεξιά, στην ενότητα "downloads τσακ μπαμ" υπάρχουν όλα τα ποστς που έχουν άλμπουμ για κατέβασμα.
Ένα γενικότερο φρεσκάρισμα έχει ήδη αρχίσει και λαμβάνει χώρα. Μείνετε συντονισμένοι.
Μιλάμε για τον Robert Lee Burnside, έναν τυπάκο γεννημένο το 1926 (!). Κλασικός φτωχός μαυρούλης του Mississippi, θαύμαζε τον John Lee Hooker και ξεκίνησε από μικρός να παίζει μπλουζ και κιθάρα. Μετακομίζοντας στο Chicago με την οικογένεια για να βρει καλύτερη ζωή, είδε πατέρα, αδερφό και θείο μέσα σε ένα χρόνο να δολοφονούνται και οι τρεις. Αυτά είναι πράγματα που αποτυπώνονται όταν ο άλλος πιάνει την κιθάρα να παίξει. Πόσο μάλλον όταν θέλει να παίξει μπλουζιές.
αλάνι ο γέρος.
Και ενώ έγραφε τραγούδια από τη δεκαετία του '60 δεν μπόρεσε ποτέ να τα εκδώσει, ή δεν ενδιαφέρθηκε τουλάχιστον. Η ώρα αυτή ήρθε στις αρχές του 1990 και με αυτόν σε ηλικία 65 (!) χρονών να αρχίσει να τροφοδοτεί την μπλουζ κοινότητα. Αποκορύφωμα η δουλειά με τον John Spencer, A Ass Pocket of Whiskey.
Το A Bothered Mind -το οποίο υπάρχει και για download πιο κάτω- είναι ένα άλμπουμ που γράφτηκε το 2004 από τον κύριο και ρεμιξαρίστηκε από την Fat Possum Records. Όποιος είπε λοιπόν ότι η αλά John Lee Hooker και Buddy Guy blues μουσική και όλο αυτό το είδος εξαφανίζεται, μπορεί να φάει σκόνη άνετος, ακούγοντας τις μεταλιές του.
Μιλάμε για δίσκο που γράφτηκε από άνθρωπο κοντά 80 χρονών. Στέκεται όμως όρθιος μέσα στο συνοθύλευμα μιας -κατά γενική ομολογία- μουσικά ρηχής δεκαετίας. Όπως στέκεται όρθιο και το είδος που πρεσβεύει, χωρίς μάλιστα να δυσκολεύεται και καθόλου.
Ο R.L. Burnside πέθανε ένα χρόνο μετά, δεν άκουσε (μετά από μία καρδιακή προσβολή) τον γιατρό που τον συμβούλεψε να κόψει το ποτό. Σίγουρα έχει βάλει πολύ από δαύτο και μέσα στη μουσική του.
Μάλλον μελλοντικά πρέπει να ανέβουν και άλλα από αυτόν τον τύπο. Θα δούμε.
Προσπαθώ να θυμηθώ ποια ήταν η -σίγουρα γαμάτη- στιγμή που άκουσα για πρώτη φορά Amy Winehouse. Ήταν ανακάλυψη στα κλασικά λιωσίματα -αλά related- στο youtube; Μάλλον όχι. Σίγουρα την είχε πάρει πρώτη φορά χαμπάρι το αυτί μου κάπου αλλού. Αφού είχε κάνει μπαμ. Σε μαγαζί ήταν; Ξέρω 'γω...
Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι από Amy Winehouse και να έχει σχέση με εμένα είναι να έχω τη φιγούρα της desktop στο pc μου. Την κλασική που κοιτάει από τα πλάγια και φαίνονται και οι τατουαζιές.
Θυμηθείτε λίγο ρε. Ποιος άλλος καλλιτέχνης-συγκρότημα ξεπήδησε την δεκαετία των 00's και έκανε τέτοιο μπαμ; Αξιοπρεπής ε. Στην πιο σάπια και φτωχή δεκαετία της μουσικής βιομηχανίας φύτρωσε το λουλούδι της μέσα από τα σκουπίδια. Σαν να πετυχαίνεις τυχαία μέσα στο Mall ένα γραφικό μικρό μαγαζάκι με σπάνια μεταχειρισμένα βινύλια.
Ευχή και κατάρα. Στην κυριολεξία. Ευχή να έχεις την μαγκιά και την κουλτούρα της Λονδρέζας που χτυπάει tattoo και piercing από τα 13 της, που ξενυχτάει στις παμπ τραγουδώντας μόνη της για τους πελάτες, αλλά να έχεις γεννηθεί ταυτόχρονα με "μαύρη" φωνή. Κατάρα να έχεις πάρει ό,τι ουσία υπάρχει στον κόσμο και μέσα σε 10 χρόνια, να έχεις γίνει όπως ο Iggy Pop σε 40.
Άγνωστο παραμένει βέβαια το αν η Amy θα είχε βγάλει το ίδιο αποτέλεσμα χωρίς ναρκωτικά. Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ, και δεν έχει και νόημα σαν θέμα συζήτησης. Ένα περίπλοκο οξύμωρο σχήμα για την μουσική βιομηχανία που όσο τη σκότωνε, τόσο την κρατούσε ζωντανή για να πουλάει. Οξύμωρο σχήμα για την show biz, που όσο περισσότερο "ανέβαινε" άλλο τόσο ψηφιζόταν "η χειρότερη γυναίκα για να παντρευτεί κανείς". Γι 'αυτό την γουστάρουμε εξάλλου. Εχθρός της show biz, θαμώνας κακόφημων παμπ του Λονδίνου, μέχρι την τελευταία στιγμή.
...και μέχρι την τελευταία σταγόνα, όπως αποδείχτηκε.
Όπως και να'χει, μιλάμε για μία απώλεια που μέσα 7-8 χρόνια κατέκτησε θέση στο πάνθεον της μπάντας του άλλου κόσμου. Η μάγκικη γλυκιά φωνάρα θα ακούγεται πολλές δεκαετίες ακόμα...
Σίγουρα είχε πολλά να μας πει, και δεν πρόλαβε. Για τον πιο τσουχτερά πρώιμο θάνατο της Amy Winehouse, δεν αξίζει να αρχίσουμε τα "κρίμα". Ούτε όμως και να αρχίσουμε τα "υπάρχουν και άλλοι καλλιτέχνες, το ίδιο καλοί". ΟΧΙ. ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙ.
Θα αρχίσει να παίζει πιο πολύ στα μπαρ, στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, στο facebook. Δεν θα έχει και πολύ νόημα όμως.
Ο αποχαιρετισμός που θα της ταίριαζε, την επόμενη φορά που θα γίνεις κομμάτια από τα ξύδια, που θα γυρίσεις παραπατώντας σπίτι, βάλε ένα τελευταίο ποτό και κάτσε για ένα τσιγάρο μαζί της, στον υπολογιστή ή οπουδήποτε. Μέσα στα μεθύσια θα συνεννοηθείτε καλά. Θα την καταλάβεις και θα σε καταλάβει.
Εγώ τουλάχιστον στην επόμενη κρεπάλη αυτό θα κάνω.
Είχε τύχει να δω και την περσινή τους συναυλία, αλλά δεν είχα μπλογκ τότε :)
Ακόμα κι αν απουσίαζε ο ενθουσιασμός του να βλέπεις κάτι για πρώτη φορά, το live ήταν το ίδιο γαμάτο με πέρυσι, αλλά με μία βασική διαφορά. Το setlist ήταν κάπως "απαλλαγμένο" από την υποχρέωση "έχω βγάλει μόλις καινούριο δίσκο". Άρα πολλά από τα -κατά γενική ομολογία- κάπως βαρετά κομμάτια του καινούριου δίσκου απουσίαζαν, και μπήκαν στη θέση τους κάποια παλιά και αγαπημένα.
Τα έσπασαν όλα πάλι τα μουνάκια.
Έτσι λοιπόν σε ένα Gagarin σχεδόν τίγκα, μέσα στον ιδρώτα και την stonero-redneck μουσάδα, απολαύσαμε μία ΜΠΑΝΤΑΡΑ που αν και 20 χρόνια εν ενεργεία μας δείχνει ότι δεν έχει ξενερώσει ούτε δευτερόλεπτο. Όπως είπε και ο Neil Fallon: "Είμαστε ενθουσιασμένοι που βρισκόμαστε στην Ελλάδα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, απορώ γιατί δεν το κάναμε εδώ και 20 χρόνια. Θα το κάνουμε για τα 20 επόμενα". Εκεί θα είμαστε να σας δούμε.
Την λατρεύω αυτή τη μπάντα.
Μεγάλη μαγκιά που ξεκίνησαν με Pure Rock Fury και τέλειωσαν με το Burning Beard. Τα αγαπώ αυτά τα τραγούδια.
Πιο εμπνευσμένο poll (στα δεξιά) δεν θα μπορούσε να γίνει. Αν το παίζαμε και στοίχημα εξ' αρχής το "δεν παίζει να έρθει" θα είχε την χαμηλότερη απόδοση.
Δεν είναι ότι την γλωσσοφάγαμε. Μάλλον είναι τα πράγματα πολύ πιο κυνικά με την Amy. Η κοπέλα θέλει να πεθάνει και δεν την αφήνει η show-biz.
Το Σάββατο που μας πέρασε είχε συναυλία (με Moby πάλι) στο Βελιγράδι, άργησε να βγει έξω, παραπατούσε, έβαζε έναν από την μπάντα να τραγουδήσει στη θέση της, άραζε στα ηχεία, έτρωγε τούμπες. ΛΑΣΠΗ ΑΠΟ ΚΟΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΚΟΟΛ ΛΕΜΕ.
Ως εκ τούτου, ακύρωσε και την επόμενη συναυλία της που έχει στην Ελλάδα. Παρόλο που αισθάνομαι μια ανακούφιση που δεν αγόρασα το τσουχτερό πενηντάευρο εισητηριάκι, μπορώ να καταλάβω τα νεύρα όλων όσων το έκαναν και κατανοώ την επιθυμία τους να με πλακώσουν και στις σφαλιάρες άμα λάχει.
Αυτό που μας μένει πλέον να περιμένουμε αυτές τις λίγες στιγμές στη ζωή της που δεν είναι τελείως κουράδα από τα ναρκωτικά να βγάλει κάτι πραγματικά καλό. Ο καινούριος δίσκος συνεχώς είναι στα σκαριά να βγει και όλο αναβάλλεται επειδή το χρέπι μπαίνει σε κλινική αποτοξίνωσης.
Δυστυχώς έχει αρχίσει και φαίνεται ότι τα ψωμιά της λιγοστεύουν επικίνδυνα. Μένουμε με την ελπίδα να μας αποζημιώσει σε όσο χρόνο της έχει μείνει.
Ακολουθεί το άρθρο. Ελπίζω να μην είναι τόσο γύφτουλες και η διοργανώτρια εταιρία να να βγάλει ανακοίνωση για το τι θα συμβεί με την τιμή του εισητηρίου κλπ.
Για τους υπόλοιπους, καλό Moby να ευχηθώ!! (δε λέω respect, αλλά έχει έρθει 283459 φορές περίπου.)
Πηγή: Cosmo.gr
Από την αρχή η συμμετοχή της Amy Winehouse στο Ejekt Festival ήταν ένα ρίσκο. Τελικά η Βρετανίδα τραγουδίστρια δεν θα έρθει στην Ελλάδα καθώς ακύρωσε την εμφάνιση της.
O λόγος δεν είναι άλλος από τις γνωστές της εξαρτήσεις στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Πρόσφατα μάλιστα είχε μπει για μία ακόμα φορά σε κλινική αποτοξίνωσης αλλά όπως φαίνεται δεν κατάφερε να βελτιώσει και πολλά από την κατάσταση της.
Το Σάββατο 18 Ιουνίου, η Amy Winehouse άρχισε την ευρωπαϊκή της περιοδεία από το Βελιγράδι. Εκεί όμως ήταν σε απελπιστική κατάσταση, αφού με δυσκολία στεκόταν πάνω στη σκηνή και φυσικά με το ζόρι τραγουδούσε. Μάλιστα σφυρίχτηκε έντονα από τους Σέρβους fans ενώ μέχρι και ο Moby ο οποίος συμμετείχε και αυτός στο ίδιο festival, έγραφε στο Twitter για την τραγική της κατάσταση.
Η Winehouse δεν ακύρωσε μόνο την αθηναϊκή της εμφάνιση στις 22 Ιουνίου αλλά και αυτήν στη Κωνσταντινούπολη την Δευτέρα.
Μια μέρα πριν πόσταρα τη βιντεάρα που ήταν αφιερωμένη στην "πειρατεία"...
Σήμερα μου ήρθε ένα φοβερό mail με τίτλο Blogger DMCA takedown notification! Φανταστικός τίτλος για spam.
DMCA λοιπόν (και όχι YMCA [κλαίω]) είναι το εξής. Digital Millennium Copyright Act.Κοινώς αυτοί που ελέγχουν για πρόσβαση σε υλικό στο διαδίκτυο το οποίο όμως υπάγεται σε ένα καθεστώς "πνευματικών δικαιωμάτων". e-roufianoi. Και με τσάκωσαν. Μου εντόπισαν copyright infringement...
Σ' αυτό το mail λοιπόν μέσα από ένα ατέρμονο μπλα μπλα κοινώς μου έλεγαν ότι κάνουν remove το σχετικό ποστ. Ευγενέστατοι μου εξήγησαν πως πιστεύουν ότι δεν το έκανα επίτηδες, ότι μάλλον δεν ξέρω την νομοθεσία πώς πάει ακριβώς και άλλα τέτοια, οπότε απλά το έσβησαν.
Δεν λειτουργεί ούτε το λινκ με το άλμπουμ που είχα ανεβάσει στο hotfile.
Το αστείο, ΑΣΤΕΙΟ όμως είναι ότι το συγκεκριμένο ποστ ήταν αυτό με το Steal this Album των System of a Down. Πιο τραγική ειρωνεία πεθαίνεις.
Ευτυχώς μου τη χαρίζουν αυτή τη φορά. Την επόμενη φορά -όπως μου εξηγούν- θα χρεωθώ ένα violation count για τον λογαριασμό μου, και όσο συνεχίζει μπορώ να τιμωρηθώ με ρίξιμο του blog, διαγραφή λογαριασμού, και διάφορες άλλες (?) νομικές κυρώσεις.
Έως τότε, και επειδή δεν είχε και πολλά downloads αυτή η δισκάρα (κατεβάζετε ρε μαλάκες αυτά που σας δίνω...), εδώ είμαστε ξανά. Κατεβάστε την.
Δεν πρόκειται να σταματήσουμε ρε μουνιά. Και blog και λογαριασμό να μην έχω εγώ προσωπικά, δεν πρόκειται να το σταματήσετε παγκοσμίως αυτό το πράγμα.
Και ας μην μου πει κανείς "και από πού θα ζουν οι καλλιτέχνες" και τέτοια γιατί θα με πάρουν τα ζουμιά. Λες κι εσύ ευαισθητούλι που το λες αυτό δεν έχεις κατεβάσει ποτέ τίποτα, ή δεν έχεις παίξει αντεγραμμένο cd στο αμάξι. Τέλος πάντων, έστω ότι είσαι τίμιος:
Με 25 ευρώ το cd και με λιγότερο από 1% αποδοχές στον καλλιτέχνη βάλτα κάτω και πες μου αν γίνεται να βγάλουν λεφτά μόνο από τις πωλήσεις του δίσκου. Επίσης στις περισσότερες πολυεθνικές δισκογραφικές τα "πνευματικά δικαιώματα" ανήκουν ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΑ και όχι στον καλλιτέχνη.
Αγαπητοί Metallica ευχαριστούμε που κλείσατε το Napster (τι θυμήθηκες τώρα) γιατί από τότε φτιάχτηκαν άλλα 20 αντίστοιχα προγράμματα.
Όποιος θέλει να ακούσει και άλλα σχετικά με αυτό το θέμα, να ξαναδεί το προηγούμενο ποστ.
Αυτά τα λίγα. Κατεβάστε και ανεβάστε όσο μπορείτε περισσότερο. Τα ξαναλέμε στο επόμενο ποστ που θα κάνω upload όλο τον σκληρό μου. (κωλώνεις)
Μάλλον ό,τι καλύτερο υπάρχει στην ελληνική σκηνή αυτό τον καιρό.
Το καινούριο δισκάκι των Planet Of Zeus είναι φωτιά. Το ντεμπούτο τους "Eleven the Hard Way" άψογο, το Macho Libre φανταστικό. Σπανίζουν τέτοιες γκρουπάρες δυστυχώς σε ελληνικό έδαφος. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι γιατί έχουν να μας πουν πολλά.
Τεράστιο ατού τους, οι live εμφανίσεις. Αυτοί την στιγμή βρίσκονται κατά τη διάρκεια του Macho Libre tour, το νου σας.
Η revisited έκδοση του παλιού ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ video clip του Fight for Your Right to Party... Απίστευτα καλό. Πρωταγωνιστούν: Danny McBride (μα τι θεός), Will Ferrell, Elijah Wood, Jack Black and many more.