Kooba Tercu

Η νέα φάση των "Cube" (το ένα και μοναδικό άλμπουμ τους εδώ) λέγεται Kooba Tercu και μας αρέσει.

Bandcamp link 

Circassian - Hantse Guashe

Circassian's debut album 'Hantse Guashe' released on 13/01/2014.
Released on Chaotic Synergy records, with the support of Spinalonga records and Body Blows records.

Ωραία ψυχεδέλια, λίγο μελωδίες, λίγο garage, λίγο kraut, χωρίς πολλά πολλά μία ακόμα μπάντα από τη Spinalonga Records. Λιτά και απέριττα, όπως και οι ίδιοι θέλουν να είναι. Με λίγο ψάξιμο στην Αθήνα τους πετυχαίνεις συχνά σε live. Τα επόμενα δύο, στο Bios 7/2, και στο Six Dogs 9/2.

Ολόκληρο το άλμπουμ σε καλύτερη ποιότητα εδώ.

Bandcamp

Graveyard - Lights out

Είναι φοβερό αυτό που γίνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Αν έκανε κάποιος μια εκτίμηση για το τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η κρίση στο γενικότερο κομμάτι της μουσικής (σκηνή, συναυλίες, μπάντες), σίγουρα δε θα έβλεπε τα πράγματα και πολύ φωτεινά. Πόσες συναυλίες να γίνουν στην Ελλάδα και πόσο κόσμο να μαζέψουν; ποιος θα πάει; ποιο συγκρότημα θα επιλέξει να έρθει σε κατεστραμμένη χώρα για να κάνει live?

Κι όμως, εδώ έρχεται να διαψευστεί και η πιο αισιόδοξη εκτίμηση. Τα πράγματα είναι πιο καλά όχι απ' όσο τα περιμέναμε, αλλά ακόμα καλύτερα απ' ότι προ κρίσης, προ ολικής καταστροφής. Είναι γύρω στην πενταετία και λίγο παραπάνω που η εγχώρια μουσική σκηνή ανθίζει. Που ξεπηδούν όλο και περισσότερες αξιοπρεπέστατες μπάντες από δω κι από 'κει, με ένα φανατικό κοινό που όλο και μεγαλώνει, ακολουθεί και παρακολουθεί, έχει ταυτότητα, μυαλό, συνείδηση, γεμίζει μαγαζιά, χώρους συναυλιών και φεστιβάλ. Κόσμος που γνωρίζει έτσι θα την παλέψει και μέσα στην κρίση, μέσα σε όλα τα προβλήματα. Μπάντες που δεν πάνε να πιάσουν "την καλή", αλλά ξέρουν και έχουν απόλυτη συνείδηση ότι αυτό το κάνουν στην κυριολεξία "ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΚ".

Ως εκ τούτου, και με ένα τέτοιο target group να δίνει τον τόνο πάντα και παντού, και τα live που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να μας κάνουν να τρίβουμε τα μάτια μας. Τα μαγαζιά στα οποία έχουμε λιώσει τη ζωή μας, βλέπε ΑΝ, Gagarin, ή και καινούρια όπως το Six Dogs και το Zero, έχουν στην κυριολεξία κάθε μέρα ένα live άξιο παρακολούθησης. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε δει Sleep, Down, Clutch, Kvelertak, Radio Moscow, Truckfighters, Red Fang, Jucifer... και δεν τελειώνει, σίγουρα ξεχνάω πολλούς.

Μία από αυτές τις αξιόλογες μπαντάρες θα είναι και οι Graveyard, αυτή την Παρασκευή 29/11.

Πρόκεται για μία ακόμα blues/rock/psych/stoner -όπως θες πες την- μπάντα από τη Σουηδία, που έχει πολλά να μας πει. Ενεργοί από το 2007, με τρία άμπουμ στο ενεργητικό τους (Graveyard, Hisingen blues, Lights out). Ανεβάζω τον τελευταίο και ομολογουμένως καλύτερό τους δίσκο για download.

Garage, Rock 'n' roll (Industry of murder, Seven seven, Fool in the end), μπαλάντες αλά 70's κλάψα (Slow motion countdown, Hard time lovin', 20/20 tunnel vision), με ουρλιαχτά αλά Led Zeppelin ή κάτι τέτοιο, ποιο βαριά riff (The suits, the law and the uniform, Endless Night, Goliath) για αλατοπίπερο. Ένας δίσκος με λίγο απ΄ όλα, χορταστικός χωρίς κοιλιές και άσκοπα γεμίσματα. Κατεβαίνει πανεύκολα. Είναι το καλύτερο δείγμα να γευτείς, ενδεικτικό για το τι θα παιχτεί την Παρασκευή, ιδανικό για να σε πείσει να έρθεις, καθώς απ' ότι φαίνεται παίζουν τα περισσότερα -αν όχι όλα- κομμάτια από αυτό το άλμπουμ.

Τα λέμε την Παρασκευή λοιπόν. Για endless night.

Κλαίμε όλοι: Nightstalker - Children of the sun.

Κλαίμε όλοι βλέποντας αυτή την ΚΛΙΠΑΡΑ.

Ένα βίντεο αφιερωμένο από τους στόκους σε όλους όσους κρατάνε τη φάση ζωντανή.

Συγκίνησις.

Μεγάλο κλιπ.

Συνεχίστε έτσι.

Toundra - III

Ποιος είπε ότι δεν ακούμε post rock; Δέχομαι ότι είναι ένα είδος το οποίο δεν είναι στα ντουζένια του, ούτε πως μπορεί κάποιος να ζει μόνο με αυτό. Παρ' όλα αυτά, θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα ότι δεν μου τα έχουν πει ποτέ στο αυτί οι Mogwai, οι Explosions in the Sky, Slint, και πολλοί άλλοι. Και φυσικά βασιλιάδες αυτής της κατηγορίας είναι οι Godspeed You! Black Emperor, των οποίων είχαμε ανεβάσει το καινούριο άλμπουμ αλλά λόγω πνευματικών δικαιωμάτων η Google μας το διέγραψε γρήγορα γρήγορα.

Post rock λοιπόν, αξιοπρεπέστατο και ό,τι πρέπει, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ζεστό καλοκαίρι, εντός της Αθήνας. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια λίγο διαφορετική περίπτωση, από τις μπάντες που προαναφέραμε. Δεν είναι το κλασικό post rock που ξεκινώντας ίσα ίσα θα ακούγεται, θα χτίζεται σιγά σιγά με όργανα το ένα πάνω στο άλλο, έως ότου επέλθει κορύφωση σε κάποιο σημείο ενός μακρόσυρτου κομματιού.

Μιλάμε για μια μπάντα που ενώ ανήκει ξεκάθαρα στον post ήχο, είναι πιο στακάτη, πιο σκληρή, με κομμάτια από 5 έως 7 λεπτά, με αρχή μέση και τέλος. Παρ' ότι post λοιπόν, οι συνθέσεις είναι πιο ακριβείς, και ξεκάθαρες. Και φυσικά, τα παιδιά είναι μέταλ. Οι εκρήξεις, τα κοπανήματα, οι κιθάρες και τα σόλο, όλα είναι αντιπροσωπευτικά μιας ροκ-μέταλ μπάντας και τίποτε άλλο. Ενώ θα σκάσει και το βιολί, το αρμόνιο και ο,τιδήποτε άλλο σε διάφορα σημεία του άλμπουμ, ο ήχος παραμένει ροκ. Πράγμα που φυσικά δε θα μπορούσαμε να πούμε για τους Godspeed ή τους Sigur Ros πχ.

Ψάχνοντας στο νετ για να γράψω τούτες δω τις γραμμές, ανακάλυψα και τον όρο post metal. Ε, αυτό είναι αυτός ο ήχος, ξεκάθαρα.

Toundra λέγονται τα παιδιά μας λοιπόν, εκ Ισπανίας ορμώμενοι. Έχουν ακόμα δύο δίσκους στο ενεργητικό τους (Ι & ΙΙ προφανώς...), και ξέρουν τι κάνουν. Enjoy.

Click για download.

Clutch - Earth Rocker

Μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες της συντακτικής ομάδας του blog αυτού. Ήμασταν και στις δύο συναυλίες τους επί ελληνικού εδάφους, και φυσικά θα είμαστε και στην τρίτη και φαρμακερή, στις 27 Ιουνίου.

Ως εκ τούτου, δε θα μπορούσε να λείπει ποστ σε αυτό εδώ το blog για το καινούριο άλμπουμ των Clάτσαρων. Παρ' όλα αυτά, αφήσαμε μερικές μέρες να περάσουν από τότε που βρέθηκε το άλμπουμ στα χέρια μας, κυρίως για να μην κάνουμε κάποια βιαστική κίνηση, μην πούμε ότι ο δίσκος γαμάει ή δε γαμάει χωρίς να έχουμε εντρυφήσει αρκετά και βγάλουμε καμία λάθος εντύπωση.

Βάλαμε λοιπόν το δίσκο να παίζει στον υπολογιστή μας όταν αράζουμε σπίτι, στο αυτοκίνητό μας όταν κάνουμε κάποια διαδρομή (κάνουμε πολλές το τελευταίο διάστημα), στο mp3 μας όταν βαράμε καμιά σκοπιά (πολλές κι αυτές). Σύνολο παιξιμάτων γύρω στα 3546 (συν αυτό την ώρα που γράφεται το ποστ). Αριθμός αρκετός ίσως για πιο εμπεριστατωμένη άποψη.

Μετά από 3546 παιξίματα λοιπόν, ο κύβος ερρίφθη: Ο ΔΙΣΚΟΣ ΓΑΜΑΕΙ. Οι Clutch είναι αυτοί που είναι, χωρίς βερμπαλισμούς και πολλούς πειραματισμούς. Γι' αυτό τους αγαπάμε και γι' αυτό κι αυτοί μας αφήνουν πάντα ικανοποιημένους. Και θα επιβραβευθούν με μια sold-out κατάσταση στις 27/6 στο VOX(!).

Earth Rocker λοιπόν, γήινο rock ολκής. Για αρχή, κρατάμε το εξής πράγμα. Τι θεός είναι αυτός ο Neil Fallon επιτέλους. Βραχνή τσαμπουκαλίδικη φωνάρα που πηγάζει κυριολεκτικά από το μούσι του (επίσης ζηλευτό). Μας γουρλώνει τα μάτια, μας μαλώνει ξανά, μας τη λέει κανονικά.

Έχει αφήσει και μαλλάκι πίσω, λασπωτήρα φάση

Σαν γενικό συμπέρασμα, μιλάμε σίγουρα για έναν δίσκο πολύ καλύτερο από τον προηγούμενό τους, φαίνεται σαν να έχουν ξαναβρεί την όρεξή τους. Ευχόμαστε η όρεξη αυτή να βγει στο εγχώριο live τους τον Ιούνιο. Μέχρι το επόμενο, θα φχαριστιόμαστε λίγο περισσότερο την κατανάλωση μπύρας.

Κάνουμε κλικ στην εικόνα για άμεσο mp3 download, αν και αργά ή γρήγορα θα μας απαγορέψουν το link οι αλήτες. Και αργά ή γρήγορα και όλο το μπλογκ. Update: Πλεόν δεν υπάρχει λινκ...

Η setlist του δίσκου πάει ως εξής.

Earth Rocker: Μας βάζει στο ψητό κατευθείαν. "What's this about limits, sorry, I don't know none". Και ο στίχος τα λέει όλα. Είμαι γήινος ροκάς μας λέει ο Fallon, και γελάει μέσα στα μούτρα μας. Το χιτάκι του δίσκου μας σκάει πρώτο πρώτο.

Crucial Velocity:Σκοτεινό ξεκίνημα, γκρουβάτη συνέχεια, και με αναφορά στο κατά πολλούς πρώτο rock 'n' roll blues κομμάτι που γράφτηκε ποτέ, Rocket “88”. 

 

Mr. Freedom και DC Sound Attack: Συνεχίζουν οι ριφάρες, συνεχίζει το γκρουβ χωρίς να μας ρίξει καθόλου, με το DC να είναι το “νοτιότερο” κομμάτι του δίσκου. Είναι το σημείο που συνειδητοποιείς ότι το άλμπουμ αρχίζει και γίνεται πολύ καλό.

Unto the Breach: Από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου, καλό κοπάνημα, ωραία φωνητικά από Fallon, ριφφ από κιθάρα με slide.

Gone Cold: Το αριστούργημα του δίσκου. Τα λόγια είναι περιττά, μιλάμε για το νέο Regulator.

The Face: Πιο αργός ρυθμός, πιο μελαγχολικός ο Neil, μας μιλάει για το σκληρό ροκ που χάθηκε, ειρωνεύεται το “καθαρό πρόσωπο” του τωρινού ροκ. “Uncounted Les Pauls, are sainted to the sky, where there was darkness, now only light. Uncounted Jazzmasters, rising up from the bottom of the sea, the wicked are nought, the righteous are free...”

Book, Saddle, and Go: Κοφτό ριφάκι, κοφτά φωνητικά. Εδώ κάνουμε τσιγάρο σιγά σιγά πριν το φινάλε.

Cyborg Bette: Το πιο rock 'n' roll κομμάτι του δίσκου, κάπως πιο χορευτικό από τα άλλα, αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι. Ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν. Βασικά, πολύ ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν.

Oh Isabella: Μια γυναίκα θα πρέπει να αισθάνεται τυχερή κάπου εκεί στο Ohio. Όχι τραγούδι για καντάδα, κάποιοι αγαπάνε για το ροκ.

The Wolf Man Kindly Requests...: Ωραίο φινάλε. Γκρουβάτο, τέλειο. Κεφάλι πάνω κάτω, Fallon φωνάζει HEY. Ό,τι πρέπει.

Radio Moscow, live in Athens, 3/5.

Έρχονται για live, θα είμαστε κι εμείς εκεί.

Κλικ στην εικόνα για κατέβασμα του τελευταίου τους άλμπουμ.

ΥΓ. Κι ακόμα ένα album των Radio Moscow για download, ΕΔΩ.

ΥΓ2. Θα ανέβουμε για να ψηφίσουμε και ΑΥΤΟ.

Have fun.

Alcohol Song #4: Πώς έχει η κατάσταση

Έχει καιρό να ανανεωθεί το blog, ναι το ξέρω, ξενερώνω κι εγώ.

Για αρχή έχουν επανέλθει όλα τα χαλασμένα links από τους δίσκους που έχουμε ποστάρει μέχρι τώρα. Το hotfile που είχαμε μας πούλησε, διαγράφει οτιδήποτε περιεχόμενο υπάγεται σε πνευματικά δικαιώματα. 


Θα ήθελα να δηλώσω βαθιά λύπη και συγκίνηση επίσης για τον χαμό του btjunkie.org. Πραγματικά με το μήνυμα που έχει ανεβάσει στην σελίδα του, κύλησε ένα δάκρυ.


Ανέβηκαν όλα ξανά εκ νέου στο mediafire, ας ελπίσουμε να μείνουν εκεί. 


Στα δεξιά, στην ενότητα "downloads τσακ μπαμ" υπάρχουν όλα τα ποστς που έχουν άλμπουμ για κατέβασμα.

Ένα γενικότερο φρεσκάρισμα έχει ήδη αρχίσει και λαμβάνει χώρα. Μείνετε συντονισμένοι.

Blakroc - By The Black Keys & guests

Λοιπόν, ανεβάζουμε κάτι σήμερα έτοιμοι να φάμε ακόμα ένα warning από το blogspot για upload μουσικής που υπάγεται σε πνευματικά δικαιώματα κλπ. Κι αυτό γιατί γενικά το θέμα Black Keys τον τελευταίο καιρό αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο παγκοσμίως. Τελευταία φορά θυμίζω, το είχαμε πάθει με το άλμπουμ των System of a Down...

Είναι σύνηθες το φαινόμενο καινούριες μπάντες να φέρνουν ξανά στα αφτιά μας τον παλιό 70's rock ήχο, κάπως πιο σύγχρονο, αλλιώτικο, αλλά που σου φέρνει ξεκάθαρα στο μυαλό Led Zeppelin, Hendrix, Allman Brothers και τα λοιπά. Δεν είναι απαραίτητα μίμηση του παλιού ήχου, κάθε άλλο μάλιστα, μας αρέσει κιόλας. Τρανταχτό παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης είναι οι White Stripes, αλλά πάει καιρός από τότε που έβγαλαν τον τελευταίο καλό τους δίσκο, δεν είχαμε και μπλογκ τότε, είναι και κάπως ξεπερασμένοι, κάνανε το μπαμ τους, μακάρι να ξανακάνουν, μέχρι τότε εμείς θα μιλάμε για το επόμενο τεράστιο μπαμ του παλιόφερτου ήχου, τους τρανούς The Black Keys.

Μην κατεβάσετε το άλμπουμ που σας δίνω αν δεν έχετε σχηματίσει ακόμα μια καλή εικόνα για το τι εστί Black Keys. Είναι ότι καλύτερο υπάρχει αυτή τη στιγμή στο νεο-indie rock. Ένα ντουέτο με ντράμερ και κιθαρίστα τραγουδιστή από το Ohio. Mινιμάλ εναλλασσόμενα ριφάκια και μελωδίες στην κιθάρα, σε αργό ρυθμό, και βραχνές southern blues-rock βραχνές φωνές. Προτεινόμενοι δίσκοι γνωριμίας, The Big Come Up (2002), Brothers (2010), και φυσικά, το καινούριο -αρκετά καλό- El Camino (2011). Για το τελευταίο βλέπε και πάνω δεξιά.



Ερχόμαστε τώρα και στο παρόν άλμπουμ. Ένα χρόνο πριν την υπερδισκάρα ονόματι Brothers, οι Black Keys ενθουσίασαν άπαντες με το project αυτό. Λέγεται Blakroc, και με λίγα λόγια είναι ότι ακριβώς ξέρουν να κάνουν οι Black Keys, αλλά με την προσθήκη διάφορων καλεσμένων, κυρίως hip hop και soul καλλιτεχνών. Τα κιθαριστικά ριφάκια, οι μελωδίες, η φωνή του Dan Auerbach στο ίδιο μοτίβο, που όμως έρχονται και παντρεύονται ΜΑΓΙΚΑ με τους: Mos Def (τι θεότητα είναι αυτή γαμώ), Ludacris, Nicole Wray, Ol' Dirty Bastard (Wu-Tang Clan), και πολλούς άλλους.



Γενικά το έχουμε ξαναπεί. Αυτοί οι άνθρωποι είναι το μέλλον. Έχουν εξ' αρχής το δικό τους στυλ, την δικιά τους ταυτότητα, δεν επαναλαμβάνονται, απ' ότι φαίνεται έχουν μυαλό που θα αργήσει να στερέψει. Θέλουμε τέτοιους τύπους. Να μπορεί να τους ακούσει κόσμος ξεκινώντας από τον τελειωμένο κάφρο μεταλλά μέχρι και τη μάνα μου. Respect.

ΥΓ. Ας ελπίσουμε να τους δούμε και από τη χώρα μας κάποια στιγμή (πρρρ). Είναι μάλλον γεγονός ότι τα συγκροτήματα αυτά έρχονται Ελλάδα όταν είναι στα κάτω τους, ή όταν έχουν ανάγκη από αρπαχτές, ή και τα δύο μαζί. Σόρυ μπορεί να γίνομαι λίγο κακός αλλά άμα το καλοσκεφτούμε έτσι είναι. (Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, Pixies, White Stripes, Black Sabbath, Kyuss, και πολλά ακόμα -γάμησέ τα-).

Κι αν πει κανείς "όχι φίλος, τι λες; οι Dream Theater ήρθαν καπάκι μόλις είχαν βγάλει το Train of Thought, δηλαδή στα ντουζένια τους, κλπ κλπ κλπ.". Φίλος μιλάμε για τους Dream Theater. Αρπαχτές από γεννησιμιού. Ρώτα τον Portnoy να σου πει. Του πήρε 20 χρόνια να το καταλάβει, αλλά οκ. Χώρια του ότι η κατάσταση με το μέταλ στην Ελλάδα είναι εντελώς διαφορετική.

Nightstalker - Superfreak

Imam Baildi την Πέμπτη, Last Drive Παρασκευή, σήμερα Σάββατο Nightstalker και 1000mods στο ΑΝ club. Η συντακτική ομάδα του blog αυτού δεν έχει κανένα παράπονο, την έχει πάει μια χαρά η χριστουγεννιάτικη βδομάδα.

Για τους Last Drive, δεν έχουμε να πούμε και πολλά, είναι γνωστές οι συστάσεις χρόνια τώρα. Ακόμα και αν δεν είσαι και ο πιο μεγάλος φαν αυτού του είδους, όποιος κι αν είσαι, ό,τι όρεξη κι αν έχεις, για χαλαρή μπυρίτσα από μακριά ή για ξύλο μπροστά, οι Last Drive θα σε καλύψουν. Είναι πόσων χρονών και ακόμα στη σκηνή δεν έχουν ξενερώσει δευτερόλεπτο, είναι όπως τους θέλουμε να είναι. Από τα reunion που λες ότι αξίζουν τον κόπο, έπρεπε να γίνουν. Και αυτό είναι αυταπόδεικτο όταν μετά από 3 χρόνια ακόμα χώροι όπως το Gagarin και το Fuzz βγαίνουν sold out. Θεοί.

Είμαστε λοιπόν έτοιμοι και υπ' ατμόν για το επόμενο live της εβδομάδας, Nightstalker και 1000mods. Σε μερικές ώρες από τη στιγμή που γράφονται αυτές εδώ οι γραμμές ξεκινάει η -καθιερωμένη- βραδυά της παραμονής Χριστουγέννων στο ΑΝ. Προς το παρόν μπορείτε να τσιμπήσετε το τελευταίο άλμπουμ της ιστορικότερης stoner εγχώριας μπάντας, Superfreak. (κλικ στην εικόνα.) Ευχόμαστε και σε αυτούς να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο.

Ένα φλασκί με πεντάρι metaxa και φύγαμε.
Επανερχόμεθα.

R.L. Burnside - A Bothered Mind

Μιλάμε για τον Robert Lee Burnside, έναν τυπάκο γεννημένο το 1926 (!). Κλασικός φτωχός μαυρούλης του Mississippi, θαύμαζε τον John Lee Hooker και ξεκίνησε από μικρός να παίζει μπλουζ και κιθάρα. Μετακομίζοντας στο Chicago με την οικογένεια για να βρει καλύτερη ζωή, είδε πατέρα, αδερφό και θείο μέσα σε ένα χρόνο να δολοφονούνται και οι τρεις. Αυτά είναι πράγματα που αποτυπώνονται όταν ο άλλος πιάνει την κιθάρα να παίξει. Πόσο μάλλον όταν θέλει να παίξει μπλουζιές. 

αλάνι ο γέρος.

Και ενώ έγραφε τραγούδια από τη δεκαετία του '60 δεν μπόρεσε ποτέ να τα εκδώσει, ή δεν ενδιαφέρθηκε τουλάχιστον. Η ώρα αυτή ήρθε στις αρχές του 1990 και με αυτόν σε ηλικία 65 (!) χρονών να αρχίσει να τροφοδοτεί την μπλουζ κοινότητα. Αποκορύφωμα η δουλειά με τον John Spencer, A Ass Pocket of Whiskey.

Το A Bothered Mind -το οποίο υπάρχει και για download πιο κάτω- είναι ένα άλμπουμ που γράφτηκε το 2004 από τον κύριο και ρεμιξαρίστηκε από την Fat Possum Records. Όποιος είπε λοιπόν ότι η αλά John Lee Hooker και Buddy Guy blues μουσική και όλο αυτό το είδος εξαφανίζεται, μπορεί να φάει σκόνη άνετος, ακούγοντας τις μεταλιές του.

Μιλάμε για δίσκο που γράφτηκε από άνθρωπο κοντά 80 χρονών. Στέκεται όμως όρθιος μέσα στο συνοθύλευμα μιας -κατά γενική ομολογία- μουσικά ρηχής δεκαετίας. Όπως στέκεται όρθιο και το είδος που πρεσβεύει, χωρίς μάλιστα να δυσκολεύεται και καθόλου.

Ο R.L. Burnside πέθανε ένα χρόνο μετά, δεν άκουσε (μετά από μία καρδιακή προσβολή) τον γιατρό που τον συμβούλεψε να κόψει το ποτό. Σίγουρα έχει βάλει πολύ από δαύτο και μέσα στη μουσική του.

Μάλλον μελλοντικά πρέπει να ανέβουν και άλλα από αυτόν τον τύπο. Θα δούμε.

Καλή ακρόαση.

κλικ στην εικόνα για download

Five Horse Johnson - The mystery spot

Καμιά φορά δεν χρειάζεσαι και πάρα πολλά.

Θέλω απλά μια μπάντα που να γαμάει. Τέλος.

Guest σε αυτό το άλμπουμ ο ντράμερ των Clutch, Jean-Paul Gaster. Να δούμε αν αυτή η πληροφορία χτυπήσει παραπάνω downloads. Όχι ότι έχουμε παράπονο.

Kick ass Rock 'n' Roll. Click ον δι ίματζ to download.

ΥΓ. Δεν είναι rednecks (!). Είναι από το Ohio. Άκουσ' εκεί.

The Sword - Warp Riders

Νιώθω μερικές φορές σαν γραφικός μεταλάς. Κάθομαι κι ακούω σπίτι καμιά φορά μουσικές που θεωρητικά "έχουν πεθάνει".

Κι όμως, είμαι πολύ λάθος. Υπάρχουν άπειρες ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ μπάντες που εκπλήσσουν. Έρχονται να διαψεύσουν εμένα -"δεν είσαι από άλλη εποχή, πατάς ακόμα στη γη"- και να βάλουν και δάχτυλο στον κάθε εξυπνάκια που θεωρεί αυτό το είδος μουσικής "πεθαμένο", "ξεπερασμένο" και άλλα τέτοια.

Μπορεί να μην είναι καμιά καινοτομία, μπορεί να μην είναι κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει ποτέ, αλλά ....γαμάει, τι να κάνουμε. Δεν χρειάζεται πάντα να βουτήξεις στα άδυτα της δημιουργίας για να βγάλεις καλό αποτέλεσμα. Μπορεί καμιά φορά μια κρύα μπύρα να αρκεί.

Κάτι ήξεραν οι Lamb Of God και οι Clutch όταν διάλεξαν τους The Sword για support στα αμερικάνικα tour τους. Ελπίζουμε η σκυτάλη να συνεχιστεί να παραδίδεται από γκρουπ σε γκρουπ, σαν από γενιά σε γενιά, και οι προ-προ-προ παππούδες Melvins να κοιτάζουν από μακριά καμαρώνοντας.

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλες.

Download it!

κλικ στην εικόνα για download.

ΥΓ. Μόνο ένα πράγμα με χαλάει. Τι "the sword" ρε μαλάκες. Όνομα είναι αυτό...

Alcohol Song #2

Φέρτε μου ένα τσιγάρο.

Radio Moscow - Brain Cycles

Αν το ακούσεις φαίνεται σαν blast from the past, αλλά δεν είναι. Το γκρουπ αυτό υπάρχει από το 2007, και ο δίσκος Brain Cycles βγήκε το 2009.

Download it here: Radio Moscow - Brain Cycles.

American Blues Psychedelic Rock όλα τα λεφτά. Τους θέλω για την πυλωτή της πολυκατοικίας μου.

...and the alcohol song #1 is...

kicks ass...

Planet of Zeus - Macho Libre

Μάλλον ό,τι καλύτερο υπάρχει στην ελληνική σκηνή αυτό τον καιρό.

Το καινούριο δισκάκι των Planet Of Zeus είναι φωτιά. Το ντεμπούτο τους "Eleven the Hard Way" άψογο, το Macho Libre φανταστικό. Σπανίζουν τέτοιες γκρουπάρες δυστυχώς σε ελληνικό έδαφος. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι γιατί έχουν να μας πουν πολλά.

Τεράστιο ατού τους, οι live εμφανίσεις. Αυτοί την στιγμή βρίσκονται κατά τη διάρκεια του Macho Libre tour, το νου σας.

Enjoy.

DOWNLOAD HERE

Και το βιντεάκι του "leftovers".