Gia to rock

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα group. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα group. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

Circassian - Hantse Guashe

Circassian's debut album 'Hantse Guashe' released on 13/01/2014.
Released on Chaotic Synergy records, with the support of Spinalonga records and Body Blows records.

Ωραία ψυχεδέλια, λίγο μελωδίες, λίγο garage, λίγο kraut, χωρίς πολλά πολλά μία ακόμα μπάντα από τη Spinalonga Records. Λιτά και απέριττα, όπως και οι ίδιοι θέλουν να είναι. Με λίγο ψάξιμο στην Αθήνα τους πετυχαίνεις συχνά σε live. Τα επόμενα δύο, στο Bios 7/2, και στο Six Dogs 9/2.


Ολόκληρο το άλμπουμ σε καλύτερη ποιότητα εδώ.


Bandcamp




Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013

Graveyard - Lights out

Είναι φοβερό αυτό που γίνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Αν έκανε κάποιος μια εκτίμηση για το τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η κρίση στο γενικότερο κομμάτι της μουσικής (σκηνή, συναυλίες, μπάντες), σίγουρα δε θα έβλεπε τα πράγματα και πολύ φωτεινά. Πόσες συναυλίες να γίνουν στην Ελλάδα και πόσο κόσμο να μαζέψουν; ποιος θα πάει; ποιο συγκρότημα θα επιλέξει να έρθει σε κατεστραμμένη χώρα για να κάνει live?

Κι όμως, εδώ έρχεται να διαψευστεί και η πιο αισιόδοξη εκτίμηση. Τα πράγματα είναι πιο καλά όχι απ' όσο τα περιμέναμε, αλλά ακόμα καλύτερα απ' ότι προ κρίσης, προ ολικής καταστροφής. Είναι γύρω στην πενταετία και λίγο παραπάνω που η εγχώρια μουσική σκηνή ανθίζει. Που ξεπηδούν όλο και περισσότερες αξιοπρεπέστατες μπάντες από δω κι από 'κει, με ένα φανατικό κοινό που όλο και μεγαλώνει, ακολουθεί και παρακολουθεί, έχει ταυτότητα, μυαλό, συνείδηση, γεμίζει μαγαζιά, χώρους συναυλιών και φεστιβάλ. Κόσμος που γνωρίζει έτσι θα την παλέψει και μέσα στην κρίση, μέσα σε όλα τα προβλήματα. Μπάντες που δεν πάνε να πιάσουν "την καλή", αλλά ξέρουν και έχουν απόλυτη συνείδηση ότι αυτό το κάνουν στην κυριολεξία "ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΚ".

Ως εκ τούτου, και με ένα τέτοιο target group να δίνει τον τόνο πάντα και παντού, και τα live που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να μας κάνουν να τρίβουμε τα μάτια μας. Τα μαγαζιά στα οποία έχουμε λιώσει τη ζωή μας, βλέπε ΑΝ, Gagarin, ή και καινούρια όπως το Six Dogs και το Zero, έχουν στην κυριολεξία κάθε μέρα ένα live άξιο παρακολούθησης. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε δει Sleep, Down, Clutch, Kvelertak, Radio Moscow, Truckfighters, Red Fang, Jucifer... και δεν τελειώνει, σίγουρα ξεχνάω πολλούς.

Μία από αυτές τις αξιόλογες μπαντάρες θα είναι και οι Graveyard, αυτή την Παρασκευή 29/11.

Πρόκεται για μία ακόμα blues/rock/psych/stoner -όπως θες πες την- μπάντα από τη Σουηδία, που έχει πολλά να μας πει. Ενεργοί από το 2007, με τρία άμπουμ στο ενεργητικό τους (Graveyard, Hisingen blues, Lights out). Ανεβάζω τον τελευταίο και ομολογουμένως καλύτερό τους δίσκο για download.

Garage, Rock 'n' roll (Industry of murder, Seven seven, Fool in the end), μπαλάντες αλά 70's κλάψα (Slow motion countdown, Hard time lovin', 20/20 tunnel vision), με ουρλιαχτά αλά Led Zeppelin ή κάτι τέτοιο, ποιο βαριά riff (The suits, the law and the uniform, Endless Night, Goliath) για αλατοπίπερο. Ένας δίσκος με λίγο απ΄ όλα, χορταστικός χωρίς κοιλιές και άσκοπα γεμίσματα. Κατεβαίνει πανεύκολα. Είναι το καλύτερο δείγμα να γευτείς, ενδεικτικό για το τι θα παιχτεί την Παρασκευή, ιδανικό για να σε πείσει να έρθεις, καθώς απ' ότι φαίνεται παίζουν τα περισσότερα -αν όχι όλα- κομμάτια από αυτό το άλμπουμ.

Τα λέμε την Παρασκευή λοιπόν. Για endless night.

http://thepiratebay.pe/torrent/7912058/Graveyard_-_Lights_Out_2012







Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013

Κλαίμε όλοι: Nightstalker - Children of the sun.

Κλαίμε όλοι βλέποντας αυτή την ΚΛΙΠΑΡΑ.

Ένα βίντεο αφιερωμένο από τους στόκους σε όλους όσους κρατάνε τη φάση ζωντανή.

Συγκίνησις.

Μεγάλο κλιπ.

Συνεχίστε έτσι.

Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013

Goatess - Goatess

Τι να κάνουμε, ναι, έχουμε σκληρύνει.

Η περίοδος είναι τέτοια. Παντελής απουσία έμπνευσης. Για τέτοια άλμπουμ θα γράφαμε μερικές παραγράφους, τώρα όχι, δε γίνεται. Μέχρι να επέλθει η ρημάδα προσαρμογή στα νέα δεδομένα.

Goatess λοιπόν, καινούρια δουλειά, καινούριο project από τον Christian Lindersson, εκ Σουηδίας ορμώμενοι. Όμορφα ριφφ, ωραίες groovy συνθέσεις, και η απαραίτητη doomίλα όπου χρειάζεται.

Στο εξώφυλλο ένα spooky σατανάκι είναι έτοιμο να ξαναγεννηθεί.

Υποσχόμαστε ότι θα επανερχόμεθα πιο συχνά τις επόμενες μέρες. Καλό φθινόπωρο.

κλικ στην εικόνα για download


Πέμπτη 11 Απριλίου 2013

Clutch - Earth Rocker

Μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες της συντακτικής ομάδας του blog αυτού. Ήμασταν και στις δύο συναυλίες τους επί ελληνικού εδάφους, και φυσικά θα είμαστε και στην τρίτη και φαρμακερή, στις 27 Ιουνίου.

Ως εκ τούτου, δε θα μπορούσε να λείπει ποστ σε αυτό εδώ το blog για το καινούριο άλμπουμ των Clάτσαρων. Παρ' όλα αυτά, αφήσαμε μερικές μέρες να περάσουν από τότε που βρέθηκε το άλμπουμ στα χέρια μας, κυρίως για να μην κάνουμε κάποια βιαστική κίνηση, μην πούμε ότι ο δίσκος γαμάει ή δε γαμάει χωρίς να έχουμε εντρυφήσει αρκετά και βγάλουμε καμία λάθος εντύπωση.



Βάλαμε λοιπόν το δίσκο να παίζει στον υπολογιστή μας όταν αράζουμε σπίτι, στο αυτοκίνητό μας όταν κάνουμε κάποια διαδρομή (κάνουμε πολλές το τελευταίο διάστημα), στο mp3 μας όταν βαράμε καμιά σκοπιά (πολλές κι αυτές). Σύνολο παιξιμάτων γύρω στα 3546 (συν αυτό την ώρα που γράφεται το ποστ). Αριθμός αρκετός ίσως για πιο εμπεριστατωμένη άποψη.

Μετά από 3546 παιξίματα λοιπόν, ο κύβος ερρίφθη: Ο ΔΙΣΚΟΣ ΓΑΜΑΕΙ. Οι Clutch είναι αυτοί που είναι, χωρίς βερμπαλισμούς και πολλούς πειραματισμούς. Γι' αυτό τους αγαπάμε και γι' αυτό κι αυτοί μας αφήνουν πάντα ικανοποιημένους. Και θα επιβραβευθούν με μια sold-out κατάσταση στις 27/6 στο VOX(!).

Earth Rocker λοιπόν, γήινο rock ολκής. Για αρχή, κρατάμε το εξής πράγμα. Τι θεός είναι αυτός ο Neil Fallon επιτέλους. Βραχνή τσαμπουκαλίδικη φωνάρα που πηγάζει κυριολεκτικά από το μούσι του (επίσης ζηλευτό). Μας γουρλώνει τα μάτια, μας μαλώνει ξανά, μας τη λέει κανονικά.

Έχει αφήσει και μαλλάκι πίσω, λασπωτήρα φάση
Σαν γενικό συμπέρασμα, μιλάμε σίγουρα για έναν δίσκο πολύ καλύτερο από τον προηγούμενό τους, φαίνεται σαν να έχουν ξαναβρεί την όρεξή τους. Ευχόμαστε η όρεξη αυτή να βγει στο εγχώριο live τους τον Ιούνιο. Μέχρι το επόμενο, θα φχαριστιόμαστε λίγο περισσότερο την κατανάλωση μπύρας.

Κάνουμε κλικ στην εικόνα για άμεσο mp3 download, αν και αργά ή γρήγορα θα μας απαγορέψουν το link οι αλήτες. Και αργά ή γρήγορα και όλο το μπλογκ. Update: Πλεόν δεν υπάρχει λινκ...



Η setlist του δίσκου πάει ως εξής.

Earth Rocker: Μας βάζει στο ψητό κατευθείαν. "What's this about limits, sorry, I don't know none". Και ο στίχος τα λέει όλα. Είμαι γήινος ροκάς μας λέει ο Fallon, και γελάει μέσα στα μούτρα μας. Το χιτάκι του δίσκου μας σκάει πρώτο πρώτο.

Crucial Velocity:Σκοτεινό ξεκίνημα, γκρουβάτη συνέχεια, και με αναφορά στο κατά πολλούς πρώτο rock 'n' roll blues κομμάτι που γράφτηκε ποτέ, Rocket “88”. 
 
Mr. Freedom και DC Sound Attack: Συνεχίζουν οι ριφάρες, συνεχίζει το γκρουβ χωρίς να μας ρίξει καθόλου, με το DC να είναι το “νοτιότερο” κομμάτι του δίσκου. Είναι το σημείο που συνειδητοποιείς ότι το άλμπουμ αρχίζει και γίνεται πολύ καλό.

Unto the Breach: Από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου, καλό κοπάνημα, ωραία φωνητικά από Fallon, ριφφ από κιθάρα με slide.

Gone Cold: Το αριστούργημα του δίσκου. Τα λόγια είναι περιττά, μιλάμε για το νέο Regulator.

The Face: Πιο αργός ρυθμός, πιο μελαγχολικός ο Neil, μας μιλάει για το σκληρό ροκ που χάθηκε, ειρωνεύεται το “καθαρό πρόσωπο” του τωρινού ροκ. “Uncounted Les Pauls, are sainted to the sky, where there was darkness, now only light. Uncounted Jazzmasters, rising up from the bottom of the sea, the wicked are nought, the righteous are free...”

Book, Saddle, and Go: Κοφτό ριφάκι, κοφτά φωνητικά. Εδώ κάνουμε τσιγάρο σιγά σιγά πριν το φινάλε.

Cyborg Bette: Το πιο rock 'n' roll κομμάτι του δίσκου, κάπως πιο χορευτικό από τα άλλα, αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι. Ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν. Βασικά, πολύ ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν.

Oh Isabella: Μια γυναίκα θα πρέπει να αισθάνεται τυχερή κάπου εκεί στο Ohio. Όχι τραγούδι για καντάδα, κάποιοι αγαπάνε για το ροκ.

The Wolf Man Kindly Requests...: Ωραίο φινάλε. Γκρουβάτο, τέλειο. Κεφάλι πάνω κάτω, Fallon φωνάζει HEY. Ό,τι πρέπει.

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013

Cube - Cube

BUMP. Ξεκλέβουμε λίγο χρόνο από τα τιμημένα ελληνικά στρατά και έχουμε και λέμε:

Το έχουμε πει και ξαναπεί ένα εκατομμύριο φορές ότι στα εγχώρια σύνορα αυτής της γαμημένης χώρας δε χρειάζεται να ψάξεις και πολύ για να βρεις διαμάντια. Μία ολόκληρη underground σκηνή ζει και βασιλεύει μέσα στα τσιμέντα του κέντρου της Αθήνας, εφορμεί από το ΑΝ και αλλού, και χρειάζεται ένα καθόλου κουραστικό keep an eye για να ξέρεις τι και πως.

Διαρκές κοινό, target group με ταυτότητα και αξιοπρέπεια, μπάντες που ξεπηδάνε συνεχώς, σε μία εποχή και χώρα που στη μακροσκοπική της όψη δε φαντάζει καθόλου ότι μπορεί να υποστηρίξει πολιτισμικά ούτε οικονομικά ακόμα περισσότερο. Κι όμως. Να' ναι καλά η λεβεντομάνα Spinalonga Records με τη στέγη που έχει δώσει και το ρόλο καταλύτη που έχει παίξει σε αυτήν την επιβίωση. Δε μιλάμε για επιβίωση όμως, αλλά για στέρεη ύπαρξη με παρελθόν, παρόν, και ελπίζουμε μέλλον.

Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο, σε μία ενδεχομένως καλύτερη κατάσταση θα βλέπαμε ακόμα περισσότερα πράγματα; θα πολλαπλασιαζόταν η ταχύτητα και η ποιότητα της εγχώριας ροκ underground σκηνής; Ή μήπως είναι γέννημα της ίδιας της σκατοχώρας με τη μιζέρια της και τα ερεθίσματά της που μας κάνει να αναζητάμε και να δημιουργούμε με μανία;

Όπως και να' χει, ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες και μεγάλες δυσκολίες υπάρχουν άνθρωποι που το 'χουν. Και επειδή το 'χουμε, είναι κρίμα να χάνονται μπάντες απλά και μόνο επειδή δε μπορούν να τα βγάλουν πέρα.

Δεν μπορέσαμε να παρευρεθούμε, αλλά ελπίζουμε να γάμησε και να έδειρε το τελευταίο live της μπάντας στο Κ44, στις 25/1. Κι εμείς -όπως και οι ίδιοι- μένουμε με την ξινή παρηγοριά: "Και πού ξέρεις, ίσως στο μέλλον...".

CUBE λοιπόν, grunge rock θα λέγαμε, πιο ριφφάτο, πιο Seattle, δεν ξέρουμε ακριβώς. Ωραίος δίσκος, ωραία παραγωγή, με ξερά ρεφραίν, αλλά και πιο ρυθμικά γκρουβάτα σημεία, συν και λίγο ψυχεδέλεια γιατί έτσι πρέπει, σχηματίζουν σύνολο σε μία αξιοπρεπέστατη παρουσία μιας μπάντας ανθρώπων που κάθε άλλο παρά χθεσινοί είναι. Τουλάχιστον μας αφήσαν και κάτι να ακούμε. Και πού ξέρεις, ίσως στο μέλλον...




Και στο bandcamp για ακράση ολόκληρου του δίσκου.

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2012

The Dukes of Nothing - War & Wine

Μπορείς και το καταπίνεις όλο μονοκόμματο. Έστω ότι είναι κούπα μπύρας.


Και να σκεφτείς ότι δεν πολυακούω τέτοια.

Τρίτη 1 Μαΐου 2012

Radio Moscow, live in Athens, 3/5.

Έρχονται για live, θα είμαστε κι εμείς εκεί.

Κλικ στην εικόνα για κατέβασμα του τελευταίου τους άλμπουμ.



ΥΓ. Κι ακόμα ένα album των Radio Moscow για download, ΕΔΩ.

ΥΓ2. Θα ανέβουμε για να ψηφίσουμε και ΑΥΤΟ.

Have fun.

Κυριακή 18 Μαρτίου 2012

The Dive - The Dive (2011)

Το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές, στην underground σκηνή της Ελλάδας υπάρχει πολύ μα πολύ ψωμί, και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Σήμερα ο λόγος για τους The Dive.

Κάποιοι λένε ότι το grunge πέθανε τόσο γρήγορα όσο ξέσπασε, κάπου βαθιά στο Seattle στην αρχή των 90's. Όσο κι αν υπάρχει διχογνωμία για αυτό, είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει πλέον μια Sub Pop για να βγάζει σωριδόν grunge ήχο και συγκροτήματα με το κιλό.

Κλαίμε όλοι όταν βγάζουμε ξανά από την ντουλάπα τα σκονισμένα cd των Mudhoney, Melvins, Screaming Trees, Soundgarden και φυσικά Nirvana, Jesus and Mary Chain... Σαν παιδιά των 90's που σέβονται τον εαυτό τους.

Εξακολουθεί όμως να είναι δύσκολο να παραδεχθείς ότι το grunge πέθανε. Δε σου πάει η καρδιά. Μένεις εν τέλει με την παρηγοριά και τη διαπίστωση ότι το συγκεκριμένο είδος έχει πλέον διοχετευθεί και αναμειχθεί στα άλλα είδη μουσικής, όπου άλλες φορές κάνει φανερή την ίδια του την παρουσία, άλλες φορές μόνο την επιρροή. Επιρροή μεγάλη και αδιαμφησβίτητη.

Παρ' όλα αυτά κλαίμε όλοι και με αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τις ελληνικές μπάντες, που ανακαλύπτουμε όλο και περισσότερες που έχουν να μας πουν κάτι καλό, έως πολύ καλό, έως εντυπωσιακό.



The Dive λοιπόν, ο grungόηχος διατηρεί την παλιά του αίγλη, χωρίς νοσταλγία όμως από μια εποχή χωρίς επιστροφή, αλλά αντιθέτως με έμφαση και στα σημερινά μουσικά δεδομένα. Σίγουρα μιλάμε για πολλά κιλά ενέργειας, και ναι, το πρώτο τραγούδι του δίσκου θυμίζει "About a girl" από Nirvana, το δεύτερο τραγούδι του δίσκου και ο loco ρυθμός θυμίζει Tool. Σίγουρα ένα άλμπουμ που αξίζει την προσοχή, πόσο μάλλον στην εποχή που πλέον τέτοιες μπάντες είναι δύσκολο να δουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Καλή ακρόαση. Brought to you από την λεβεντομάνα πλέον Spinalonga Records.

Κλικ στην εικόνα για download.
 

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

1000mods - Super Van Vacation

Πριν μιλήσουμε για μουσική και τέτοια, τα παιδιά αυτά αξίζει να γίνουν γνωστά μόνο και μόνο για τον τρόπο έμπνευσης του ονόματός τους. Τους λένε λοιπόν 1000mods, γιατί πολύ απλά κατάγονται και μένουν στο Χιλιομόδι Κορινθίας...


Και έχουμε και λέμε λοιπόν. Ελληνικό γκρουπ, με ταυτότητα την οποία έχει χτίσει χρόνια τώρα με τις live εμφανίσεις του, και, παρ' όλο που δεν είχε κάποια κυκλοφορία άλμπουμ ως τώρα, έχει γίνει γνωστό στους "κύκλους" αυτούς. Κύκλοι που απ' ότι φαίνεται καλά κρατούν στην Ελλάδα.

Ήχος που ως επί το πλείστον θυμίζει Kyuss, που ναι, δεν γερνάει μια δεκαετία μετά. Το άλμπουμ είναι ηχογραφημένο σε home studio στο Χιλιομόδι, αλλά για την παραγωγή του επιστρατεύτηκε κοτζάμ Billy Anderson (Melvins, Orange Goblin, Eyehategod, 7 year bitch κ.α). Πάντα κάτω από την ομπρέλα της -respect- Spinalonga Records.

Μακάρι να βρουν ευκαιρία να κάνουν κάτι ανάλογο και τα πολλά ακόμα ελληνικά συγκροτήματα που βρίσκονται στην ίδια φάση, να τους μάθει κι ο "έξω κόσμος" ακόμα περισσότερο. Εμείς θα είμαστε εδώ να ανεβάζουμε τα άλμπουμ τους και να επικροτούμε τις προσπάθειές τους. Πίνοντας μια μπυρίτσα και καπνίζοντας.

Κλικ στην εικόνα για download



Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Lowrider - Ode to Io

Καλοκαίρια, διακοπές, και μετά δουλειά (boring), μπλόκα, ένας αχταρμάς, ξενύχτια, και επιτέλους επανερχόμεθα με ένα δισκάκι για το ροκ όνομα και πράγμα.

Κανένας πούστης δεν ξέρει γιατί αυτά τα παλικάρια έβγαλαν μόνο ένα δίσκο και μετά εξαφανίστηκαν. Ίσως επειδή είναι Σουηδοί και αυτοί πέφτουν σε κατάθλιψη εύκολα, δεν ξέρω.

Ναι, τολμώ να το πω, πως μετά τους Kyuss βάζω τους Lowrider. Ο δίσκος αυτός είναι κάτι το τιτανοτεράστιο για το είδος.

Ερχόμενοι -κι αυτοί- από την λεβεντομάνα δισκογραφική Meteor City (Hermano, Nebula, Unida, Atomic Bitchwax, και οι δικοί μας -θεοί- Nightstalker).

Έλα ρε. Ξεκόλλα. Δε μπορεί από τη Σουηδία να βγήκε τέτοιο πράγμα. Πραγματικά δε μπορεί.

Κλικ στην εικόνα για download.



Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Συνέντευξη Paint it Blue

Ντάξ για να μην το παίζω και κάποιος, οι Paint it Blue είναι το συγκρότημα στο οποίο συμμετέχω, και έτσι για να κάνω το κομμάτι μου ανεβάζω μια συνέντευξη που παραχωρήσαμε στον El Gogo εν όψει μιας ζωντανής εμφάνισης στο Ηράκλειο Κρήτης.

Enjoy.


Ποιοι είστε και τι ήρθατε να κάνετε εδώ; (Για το Ηράκλειο αναφέρομαι)

Οδυσσέας: Είμαστε ένα μουσικό ροκ συγκρότημα τεσσάρων ατόμων. Δύο κιθάρες, ένα μπάσο, τύμπανα, και φωνή από τους τρεις από εμάς. Θα τραγουδούσε και ο τέταρτος, αλλά δεν έχει καλή άρθρωση.
Μιχάλης: Ε’χομάστε για να παίξουμε την Πα’ασκευή 6/5 στο City Hall στο Η’άκλειο(γέλια). Μεγάλη μας τιμή.

Πότε ιδρύθηκαν οι Paint it blue;

Μιχάλης: Ουφ. Περίπλοκη ερώτηση. Είμαστε και οι τέσσερις φοιτητές στα Χανιά τα τελευταία -δεν λέμε πόσα- χρόνια.
Δημήτρης: Εγώ και ο Πάνος (οι δυο κιθαρίστες του γκρουπ) παίζαμε μαζί σε μαγαζιά των Χανίων και αλλού εδώ και πάάάρα πολλά χρόνια. Κάποια στιγμή είπαμε να το ταιριάξουμε και με τα υπόλοιπα όργανα, ίσως πιο πολύ γιατί είχαμε βαρεθεί ο ένας τη φάτσα του άλλου (γέλια). Και εγένετο Paint it Blue.
Πάνος: Εν τω μεταξύ όμως ξέραμε ο ένας τον άλλον καλά, είχαμε παίξει όλοι μαζί σε διάφορα events από δω κι από κει, αλλά δεν το είχαμε επισημοποιήσει. Σαν ένα ζευγάρι που βγαίνει και κάνει σεξ κάθε βράδυ, αλλά κι οι δύο λένε “δεν γουστάρω σχέση” (γέλια). Ε, κάποια στιγμή το επισημοποιήσαμε. Ο Οδυσσέας και ο Μιχάλης είχαν ήδη την “χημεία” τους, από ένα άλλο συγκρότημα που παίζουν, τους Playgrounded.
Μιχάλης: Σκέψου ξεκίνησα να παίζω τύμπανα μόνο για τα μάτια των Paint it Blue.
Πάνος: Το όνομα βγαίνει από την γνωστή αργκό ελληνική έκφραση “βάψτο μπλε και πέτα το στη θάλασσα”.
Οδυσσέας: Είναι σαν να γνωριζόμαστε από πάντα...

Τι είναι για σας οι Paint it blue;

Πάνος: Κοίταξε να δεις. Άλλοι κάνουν απλά παρέα. Εμείς κάνουμε παρέα και παίζουμε και μουσική. Είμαστε λίγο καλύτεροι.
Μιχάλης: Αυτό που δίνει νόημα σε κάθε εβομάδα στα Χανιά και... το χαρτζιλίκι μας(γέλια).
Οδυσσέας: Δεν ξέρω ακριβώς, δεν μας έχω δει ποτέ live.
Δημήτρης: Για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, ένα μουσικό συγκρότημα ζωντανό. Δεν διεκπεραιώνουμε απλά τη διαδικασία να ανεβούμε και να παίζουμε τις νότες σαν να τις διαβάζουμε από πεντάγραμμο. Είναι αλήθεια -σοβαρά αλήθεια- ότι όταν έχουμε να παίξουμε καιρό μας λείπει σε όλους. Άμα ποτέ σταματήσει να συμβαίνει αυτό, τότε δεν θα είμαστε πια Paint it Blue. Θα αλλάξουμε όνομα (γέλια).

Και γενικότερα τι είναι για σας το ροκ;

Πάνος: Τώρα δηλαδή περιμένεις από εμάς τις κλισέ απαντήσεις του στυλ “το ροκ είναι τρόπος ζωής” και τέτοια. Ε λοιπόν δεν θα τις έχεις. Το ροκ είναι ένα είδος μουσικής που εμφανίστηκε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Παρ'όλα αυτά, υπάρχουν πολλά πράγματα που είναι ροκ. Ροκ είναι ο Yoda από το Star Wars, ας πούμε.
Δημήτρης: Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο.
Μιχάλης: Ροκ είναι σίγουρα η φάτσα του Οδυσσέα στα live όταν κάνω λάθος και γυρνάει να με κοιτάξει.
Πάνος: Ροκ είναι να ανεβαίνουν δύο erasmus φοιτήτριες -ξανθιές ψηλές γαλανομάτες- στη σκηνή και να μας ζητάνε να υπογράψουμε “πάνω τους”. Μη γελάς καθόλου, έχει γίνει αυτό.
Οδυσσέας: (διακόπτει) ...όπως βλέπεις παρασυρόμαστε εύκολα και λέμε ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, και δεν το θες αυτό. Οπότε πάμε καλύτερα στην επόμενη ερώτηση.

Μουσικές γνώσεις και επιρροές;

Πάνος: Τέλεια ερώτηση. Η επιρροή του καθενός είναι διαφορετική, τόσο πολύ που απορείς. Ο Μήτσος ακούει κυρίως ελληνικό και έντεχνο, ξέρεις τώρα, Θανάση Παπακωνσταντίνου και τέτοια. Ο Οδυσσέας και ο Μιχάλης είναι κυρίως του ποζεράδικου ατέρμονου σολαρίσματος headbanging σκληρού μέταλ.
Μιχάλης, Οδυσσέας: (εξεγείρονται)Ψέμα.
Πάνος: Ε εντάξει του πιο progressive ρε παιδί μου. Ψαγμένα πράγματα, ξέρεις εσύ τώρα.
Και ο Πάνος;
Πάνος: Έλα ντε. Κυρίως ροκ, αλλά και από τα άλλα. Δεν το κατηγοριοποιείς.
Μιχάλης: Σίγουρα ο Πάνος ακούει αυτά που χρειάζεται για να μας τα προτείνει για πρόβες και στη συνέχεια για live!
Πάνος: Με χρησιμοποιούν πολύ συχνά, πίστεψέ με (γέλια).

Ποια κατά την άποψή σας είναι η καλύτερή σας διασκευή και ποια η αγαπημένη;

Πάνος: Εννοείται πως θα πάρεις πολλές απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση. Δικιά μου γνώμη είναι ότι η πιο ωραία μας ιδέα ήταν να διασκευάσουμε σε ροκ το Breathe των Prodigy.
Δημήτρης: Ο Διάφανος του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Σίγουρα.
Οδυσσέας: Το Time is running out των Muse ρε παιδιά.
Πάνος, Δημήτρης, Μιχάλης: Πσσσς, ναι ναι ναι ναι.
Μιχάλης: Δεν μου αρέσει τίποτα, αγγαρεία κάνω (γέλια). Πλάκα κάνω εννοείται, μάλλον τα αγαπημένα μου είναι τα “πειραγμένα” τραγούδια των beatles.
Πάνος: Πάντως και εμείς και το κοινό γλεντάμε και με τραγούδια στα οποία δεν έχουμε βάλει και τόσο τις πινελιές μας, όπως το Senorita των James, η το Rock and Roll Queen των Subways που τα λέμε όπως ακριβώς είναι και αυθεντικά....
Πώποτας(περαστικός): Το Poker Face.

Λογικά μετά το καλοκαίρι, λόγω πτυχίων, θα το βάψετε μπλε και θα το πετάξετε το γκρουπάκι (Μου φάνηκε αστείο είναι η αλήθεια). Τι αναμένεται να κάνετε στο μέλλον;

Πάνος: Κάτσε, αμέσως εσύ, έβγαλες συμπέρασμα. Θα δούμε. Προς το παρόν το μόνο που βάφεται μπλε είναι το πτυχίο.
Οδυσσέας: Θα συνεχίσουμε. Δεν το παρατάς έτσι το άθλημα, δεν παρατάς έτσι την ομάδα!! (κάνει πως ανάβει καπνογόνο, αγκαλιάζει τους γύρω του). Τώρα που αρχίζουμε και τα εκτός έδρας στο Ηράκλειο...
Δημήτρης: Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες. Όλο και κάτι θα γίνει. Η αλήθεια είναι πάντως, πως κανείς δεν το έχει σκεφτεί.
Μιχάλης: Ο Πάνος και εγώ είμαστε μάλλον οι πρώτοι που θα φύγουμε. Το μόνο που λέω είναι ότι ένας σοβαρός λόγος για να μην το κάνουμε είναι οι Paint it Blue.

Και τέλος ένα μήνυμα στους θαμώνες και στους θαυμαστές σας;

Δημήτρης: Ελάτε πρώτα εσείς στο μαγαζί, και θα σας το πούμε εκεί.
Οδυσσέας: Ευχαριστούμε για όλα. Χωρίς εσάς θα ήμασταν ένα τίποτα. Συγχαρητήρια στους φιλάθλους μας. Εμείς θα συνεχίσουμε να δίνουμε σε κάθε τραγούδι το 110%.
Μιχάλης: May the force be with you...
Πάνος: Τέλειωσε η συνέντευξη κιόλας; Είδες άμα έχεις καλή παρέα, ε; Λοιπόν, τα λέμε στο City Hall αγαπούλες...