Gia to rock

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Η χοντρή ολλανδέζα.

Ήρθε η ώρα της χοντρής ολλανδέζας. Oνόματι Caroline Esmeralda van der Leeuw. Ή Caro Emerald.

Μπράβο κοπέλα μου.

Καμία δεν θα βγει ίδια με την Amy Winehouse είχαμε πει, αλλά εξακολουθούμε να ευχαριστιόμαστε γυναικείες soul φωνές. Αυτή τη φορά πιο χορευτικές, πιο τσαχπίνες.

Click στην εικόνα για download, το ένα και μοναδικό (γαμάτο) της άλμπουμ.


ΥΓ1. Συγχαρητήρια και στην μπάντα της, παιχταράδες ολκής.
ΥΓ2. Δεν χρειάζεται πάντα να είσαι γκομενάρα για να σε συμπαθήσει το κοινό.


A! Και το πρώτο ποστ της χρονιάς ε! Καλό 2012.

Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011

Blakroc - By The Black Keys & guests

Λοιπόν, ανεβάζουμε κάτι σήμερα έτοιμοι να φάμε ακόμα ένα warning από το blogspot για upload μουσικής που υπάγεται σε πνευματικά δικαιώματα κλπ. Κι αυτό γιατί γενικά το θέμα Black Keys τον τελευταίο καιρό αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο παγκοσμίως. Τελευταία φορά θυμίζω, το είχαμε πάθει με το άλμπουμ των System of a Down...

Είναι σύνηθες το φαινόμενο καινούριες μπάντες να φέρνουν ξανά στα αφτιά μας τον παλιό 70's rock ήχο, κάπως πιο σύγχρονο, αλλιώτικο, αλλά που σου φέρνει ξεκάθαρα στο μυαλό Led Zeppelin, Hendrix, Allman Brothers και τα λοιπά. Δεν είναι απαραίτητα μίμηση του παλιού ήχου, κάθε άλλο μάλιστα, μας αρέσει κιόλας. Τρανταχτό παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης είναι οι White Stripes, αλλά πάει καιρός από τότε που έβγαλαν τον τελευταίο καλό τους δίσκο, δεν είχαμε και μπλογκ τότε, είναι και κάπως ξεπερασμένοι, κάνανε το μπαμ τους, μακάρι να ξανακάνουν, μέχρι τότε εμείς θα μιλάμε για το επόμενο τεράστιο μπαμ του παλιόφερτου ήχου, τους τρανούς The Black Keys.


Μην κατεβάσετε το άλμπουμ που σας δίνω αν δεν έχετε σχηματίσει ακόμα μια καλή εικόνα για το τι εστί Black Keys. Είναι ότι καλύτερο υπάρχει αυτή τη στιγμή στο νεο-indie rock. Ένα ντουέτο με ντράμερ και κιθαρίστα τραγουδιστή από το Ohio. Mινιμάλ εναλλασσόμενα ριφάκια και μελωδίες στην κιθάρα, σε αργό ρυθμό, και βραχνές southern blues-rock βραχνές φωνές. Προτεινόμενοι δίσκοι γνωριμίας, The Big Come Up (2002), Brothers (2010), και φυσικά, το καινούριο -αρκετά καλό- El Camino (2011). Για το τελευταίο βλέπε και πάνω δεξιά.



Ερχόμαστε τώρα και στο παρόν άλμπουμ. Ένα χρόνο πριν την υπερδισκάρα ονόματι Brothers, οι Black Keys ενθουσίασαν άπαντες με το project αυτό. Λέγεται Blakroc, και με λίγα λόγια είναι ότι ακριβώς ξέρουν να κάνουν οι Black Keys, αλλά με την προσθήκη διάφορων καλεσμένων, κυρίως hip hop και soul καλλιτεχνών. Τα κιθαριστικά ριφάκια, οι μελωδίες, η φωνή του Dan Auerbach στο ίδιο μοτίβο, που όμως έρχονται και παντρεύονται ΜΑΓΙΚΑ με τους: Mos Def (τι θεότητα είναι αυτή γαμώ), Ludacris, Nicole Wray, Ol' Dirty Bastard (Wu-Tang Clan), και πολλούς άλλους.



Γενικά το έχουμε ξαναπεί. Αυτοί οι άνθρωποι είναι το μέλλον. Έχουν εξ' αρχής το δικό τους στυλ, την δικιά τους ταυτότητα, δεν επαναλαμβάνονται, απ' ότι φαίνεται έχουν μυαλό που θα αργήσει να στερέψει. Θέλουμε τέτοιους τύπους. Να μπορεί να τους ακούσει κόσμος ξεκινώντας από τον τελειωμένο κάφρο μεταλλά μέχρι και τη μάνα μου. Respect.

ΥΓ. Ας ελπίσουμε να τους δούμε και από τη χώρα μας κάποια στιγμή (πρρρ). Είναι μάλλον γεγονός ότι τα συγκροτήματα αυτά έρχονται Ελλάδα όταν είναι στα κάτω τους, ή όταν έχουν ανάγκη από αρπαχτές, ή και τα δύο μαζί. Σόρυ μπορεί να γίνομαι λίγο κακός αλλά άμα το καλοσκεφτούμε έτσι είναι. (Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, Pixies, White Stripes, Black Sabbath, Kyuss, και πολλά ακόμα -γάμησέ τα-).

Κι αν πει κανείς "όχι φίλος, τι λες; οι Dream Theater ήρθαν καπάκι μόλις είχαν βγάλει το Train of Thought, δηλαδή στα ντουζένια τους, κλπ κλπ κλπ.". Φίλος μιλάμε για τους Dream Theater. Αρπαχτές από γεννησιμιού. Ρώτα τον Portnoy να σου πει. Του πήρε 20 χρόνια να το καταλάβει, αλλά οκ. Χώρια του ότι η κατάσταση με το μέταλ στην Ελλάδα είναι εντελώς διαφορετική.



Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011

Nightstalker - Superfreak

Imam Baildi την Πέμπτη, Last Drive Παρασκευή, σήμερα Σάββατο Nightstalker και 1000mods στο ΑΝ club. Η συντακτική ομάδα του blog αυτού δεν έχει κανένα παράπονο, την έχει πάει μια χαρά η χριστουγεννιάτικη βδομάδα.

Για τους Last Drive, δεν έχουμε να πούμε και πολλά, είναι γνωστές οι συστάσεις χρόνια τώρα. Ακόμα και αν δεν είσαι και ο πιο μεγάλος φαν αυτού του είδους, όποιος κι αν είσαι, ό,τι όρεξη κι αν έχεις, για χαλαρή μπυρίτσα από μακριά ή για ξύλο μπροστά, οι Last Drive θα σε καλύψουν. Είναι πόσων χρονών και ακόμα στη σκηνή δεν έχουν ξενερώσει δευτερόλεπτο, είναι όπως τους θέλουμε να είναι. Από τα reunion που λες ότι αξίζουν τον κόπο, έπρεπε να γίνουν. Και αυτό είναι αυταπόδεικτο όταν μετά από 3 χρόνια ακόμα χώροι όπως το Gagarin και το Fuzz βγαίνουν sold out. Θεοί.

Είμαστε λοιπόν έτοιμοι και υπ' ατμόν για το επόμενο live της εβδομάδας, Nightstalker και 1000mods. Σε μερικές ώρες από τη στιγμή που γράφονται αυτές εδώ οι γραμμές ξεκινάει η -καθιερωμένη- βραδυά της παραμονής Χριστουγέννων στο ΑΝ. Προς το παρόν μπορείτε να τσιμπήσετε το τελευταίο άλμπουμ της ιστορικότερης stoner εγχώριας μπάντας, Superfreak. (κλικ στην εικόνα.) Ευχόμαστε και σε αυτούς να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο.

Ένα φλασκί με πεντάρι metaxa και φύγαμε.
Επανερχόμεθα.



Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

1000mods - Super Van Vacation

Πριν μιλήσουμε για μουσική και τέτοια, τα παιδιά αυτά αξίζει να γίνουν γνωστά μόνο και μόνο για τον τρόπο έμπνευσης του ονόματός τους. Τους λένε λοιπόν 1000mods, γιατί πολύ απλά κατάγονται και μένουν στο Χιλιομόδι Κορινθίας...


Και έχουμε και λέμε λοιπόν. Ελληνικό γκρουπ, με ταυτότητα την οποία έχει χτίσει χρόνια τώρα με τις live εμφανίσεις του, και, παρ' όλο που δεν είχε κάποια κυκλοφορία άλμπουμ ως τώρα, έχει γίνει γνωστό στους "κύκλους" αυτούς. Κύκλοι που απ' ότι φαίνεται καλά κρατούν στην Ελλάδα.

Ήχος που ως επί το πλείστον θυμίζει Kyuss, που ναι, δεν γερνάει μια δεκαετία μετά. Το άλμπουμ είναι ηχογραφημένο σε home studio στο Χιλιομόδι, αλλά για την παραγωγή του επιστρατεύτηκε κοτζάμ Billy Anderson (Melvins, Orange Goblin, Eyehategod, 7 year bitch κ.α). Πάντα κάτω από την ομπρέλα της -respect- Spinalonga Records.

Μακάρι να βρουν ευκαιρία να κάνουν κάτι ανάλογο και τα πολλά ακόμα ελληνικά συγκροτήματα που βρίσκονται στην ίδια φάση, να τους μάθει κι ο "έξω κόσμος" ακόμα περισσότερο. Εμείς θα είμαστε εδώ να ανεβάζουμε τα άλμπουμ τους και να επικροτούμε τις προσπάθειές τους. Πίνοντας μια μπυρίτσα και καπνίζοντας.

Κλικ στην εικόνα για download



Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Εκτός Θέματος!

Παντελώς απούσα η συντακτική ομάδα του μπλογκ αυτού, ενώ καίγεται το σύμπαν εδώ και πολλές ημέρες. 

Είναι σχεδόν βέβαιο λοιπόν, ότι οι εξυπνάδες τύπου "ανεβάζω στο μπλογκ την ψαγμένη μουσικούλα που άκουσα τις προάλλες και μου άρεσε" μάλλον είναι για όταν οι συνθήκες είναι ήρεμες και ήμερες.

Βρισκόμαστε κατά τη διάρκεια του "τίποτα δεν είναι μια από τα ίδια". Έχει αρχίσει και δεν μένει τίποτα ανεπηρέαστο. Άρα ο χαρακτήρας ενός μπλογκ τύπου "ανεβάζω μουσικούλες" και τελεία, δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε να στέκει τώρα. Σε πρώτη φάση σκέφτεσαι αν αξίζει να καταναλώνεις φαιά ουσία και χρόνο για να ακούσεις κανένα δισκάκι ή να γράψεις μια καλή περίληψη ή αφιέρωμα της ζωής του RL Burnside ή της Amy Winehouse (βλ. προηγούμενα posts, γαμάνε). Τι σκατά νόημα έχει ρε βλάκα, εδώ γαμιέται το σύμπαν. Και θα έχεις και λίγο δίκιο.

Κι αναρωτιέσαι καμιά φορά. Θα μπορούσε να γίνει και χωρίς αυτά; Μπορεί να δυσκολεύεσαι και να ζορίζεσαι πιο πολύ να πληρώσεις το ρεύμα ή το internet, αλλά, άπαξ και το πληρώσεις και το pc δουλεύει ακόμα, θα ακούσεις μουσική ή δεν θα ακούσεις; Κι άμα πετύχεις και κανένα καλό άλμπουμ, τη γάμησες. Θα σκάσεις αν δεν το πεις σε κανέναν. Άσ' τα, και λες μέσα στον πανικό για τους Hellacopters που ανακάλυψες τώρα, ενώ είναι πόσα χρόνια συγκρότημα, και ήταν και τόσο καιρό στον σκληρό σου, και τι μπαντάρα που είναι, και μπλα μπλα... ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΡΕ. ΕΚΤΟΣ. Δεν βοηθάς έτσι.

Ίσως θέλει λίγο πιο ψυχραιμία. Είναι έτσι; Δεν βοηθάει όντως; Και μετά κάθεσαι και σκέφτεσαι. Η διέξοδος, η αντίσταση, και τέτοιες "ξύλινες" έννοιες είναι τόσο μονοσήμαντες; Ίσως όχι. Μια συναυλία ή ένα ποτήρι μπύρα ή έστω μια χαζοκουβέντα για το ποιος μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει τους Radiohead ή τους Pink Floyd (κανείς) πολλές φορές είναι -για σένα- τόσο αποτελεσματικές, ισοδυναμούν όσο μια διαδήλωση. Για την ακρίβεια, η "διαδήλωση" είναι αυτή που πρέπει να διαπνέει και όλα τα υπόλοιπα. Για να καταφέρουμε μια μέρα, να μην είμαστε "εκτός θέματος" σε ό,τι κι αν λέμε.

Κι εσύ που διαβάζεις αυτές εδώ τις γραμμές, ξέρεις σίγουρα και έχεις συζητήσει καμιά φορά (εκτός κι αν είσαι βλάκας) για το πότε σκατά θα βγουν οι καινούριοι Rage Against the Machine, έχουμε βαρεθεί όλο τα ίδια και τα ίδια "soundtracks". Εκτός θέματος κι αυτό; Μάλλον όχι.

Ε γι' αυτούς τους παραπάνω λόγους λοιπόν, θα ακούσεις και Hellacopters στο σπίτι, θα τους πεις και στον Μήτσο άμα τον δεις, κάνα τραγούδι τους status στο msn, και επειδή είσαι και λίγο ψώνιο θα το βάλεις και στο "για το ροκ". Και για να επιστρέψουμε στα λεγόμενα της τρίτης παραγράφου, τα παραπάνω δεν θα γίνουν μία από τα ίδια. Ναι οκ, συζητάμε χαιρόμαστε ανεβάζουμε μουσικούλες και τέτοια, αλλά όχι τελεία.

Σκάσε. Στο δια ταύτα.
Πολύ καλή μπάντα. Τους είχα στον σκληρό μου 300 χρόνια και εκτός από μια διαγώνια "περασιά", δεν τους είχα ξανακουμπήσει. Σίγουρα έχασα κάτι. Μην το χάσετε κι εσείς. Andersson, Dahlqvist, Hakansson, Eriksson, Lindstrom, Hellberg, άκου κάτι ονόματα, όχι δεν είμαι Σουηδός σου λέω, κι αυτοί Σουηδοί ΝΑΙ, αμάν. Έλεος. Όχι δεν το κάνω επίτηδες.

Τεσπά. Κατεβάστε το αλμπουμάκι, τσάμπα είναι. Ένα compilation με δικά τους τραγούδια. Γκαραζοφέρνουν.

ΥΓ. Δεν είναι οι καινούριοι Rage Against the Machine. Άμα βγουν θα το μάθεις και θα μου κάνεις comment.

ΥΓ2. Στην τελική, δεν είμαστε ΚΝίτες, καταδικασμένοι να ακούμε Βασίλη Παπακωνσταντίνου μέχρι να πεθάνουμε. Εκεί θέλει να καταλήξει το ποστ αυτό.
ΥΓ3. Δεν έχω τίποτα με τον Βασιλάρα, αντιθέτως, τον πάω απίστευτα.