Desiquilibrium: Ένα αποτυχημένο mixtape.

Όπως κάποτε μας είπε -και τον καταλαβαίνουμε τώρα- ο Cusack στην εκπληκτική ταινία High Fidelity, το να καταστρώνεις ένα "mixtape" είναι κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο. Προσπαθείς να δανειστείς στίχους και μουσικές ξένων ανθρώπων για να εκφράσεις τα δικά σου συναισθήματα. "It's too delicate" έλεγε, και είχε απόλυτο δίκιο.

Τι προσπαθούμε να εκφράσουμε με το συγκεκριμένο mixtape? ούτε κι εμείς ξέρουμε ακριβώς. Έχει μεσολαβήσει καιρός από το προηγούμενο ποστ. Και ακόμα δεν είμαι σίγουρος άμα αξίζει τον κόπο να ποσταριστεί κάτι, κάτι που να έχει νόημα.

Μέσα στην παντελή απουσία δημιουργικότητας του τελευταίου διαστήματος, αυτή η playlist θα προσπαθήσει αποτυχημένα να περιγράψει αυτά που είναι αδύνατον να περιγραφούν. Γιατί, υπάρχουν στιγμές, που δε γίνεται να περιγράψεις. Με τίποτα. Ξέρεις όμως ακριβώς πώς και ποιες είναι. Και υπήρξαν μπόλικες από αυτές το τελευταίο διάστημα.

Ως εκ τούτου αυτό το mixtape είναι από τη μάνα του αποτυχημένο. Και πάει κάπως έτσι:

Η στιγμή που καταλαβαίνεις πού ακριβώς βρίσκεσαι. Με Sigur Ros, συνειδητοποιείς ότι είναι αν μη τι άλλο λάθος, που έκατσες μόνος σου εσύ και ο εαυτός σου. Παρ' όλα αυτά, δε θα το σταματήσεις, όπως ούτε και αυτό το εκπληκτικό -άτιτλο- τραγούδι.

Death in Vegas - Girl. Όπως κι αν πρόκειται να καταλήξει, η αφετηρία της σκέψης είναι πάντα ρομαντική. Άσχετα με την κατάληξη. Πριν ξεδιπλωθούν οι σκέψεις, πρέπει πρώτα να θυμηθείς.

Beck - Everybody's got to learn sometime. Κάποια στιγμή. Όλοι θα μάθουν, όλοι θα καταλάβουν. Ο καθένας θα έχει τις στιγμές αυτές, κάποια στιγμή. Θα σε καταλάβει τότε.

O Mark Lanegan, να σου λέει we all need a fix | at a time like this | But doesn't it feel good | to stay alive. Μέσα από την μουσική των Soulsavers, σε βάζει στη θέση σου, τη στιγμή της αποσύνθεσης. Some misunderstanding.

Η φωνή του Jack White σε σκίζει κι άλλο. Στη live εκτέλεση του Jolene, της Dolly Parton.

Οπωσδήποτε λείπεις από κάπου. I Appear missing, λέει ο κόμματος των Queens of the Stone Age. Go missing, no longer exist.

Screaming Trees - Black Sun Morning. Και το πρωί που θα έρθει, δε θα είναι και πολύ διαφορετικό.

Soundgarden - Fell on Black Days. What'soever I've feared | Has come to life | And what'soever I've fought off | Became my life. 

Συνειδητοποιείς ότι έχεις φτάσει στον πάτο. Δεν είναι όλα πάντα έτσι, σκέφτεσαι, προσπαθείς να βάλεις φρένο. Valley of the Sun - Riding the Dunes.

Φταίνε και άλλοι, πάντα. Κάποια στιγμή είναι που θα πεις το μεγαλεπίβολο άντε γαμήσου. Μία ωδή στον κανένα. Το λένε για σένα οι Smashing Pumkins.

Κάποια στιγμή λοιπόν θα αναρωτηθείς και το γιατί. Σε περιμένουν στη γωνία οι Tool, και θα σου τα πουν. Tool - Sober.

Τελικά όμως τα πράγματα κάνουν κύκλο. Πάλι στα ίδια, οι ίδιες σκέψεις ανακυκλώνονται. Μετά την πρώτη βόλτα ήρθες στο ίδιο σημείο. Έτσι θα πηγαίνει από εδώ και πέρα. Το παίρνεις απόφαση, θα είσαι στον πάτο. Τρύπες - Δεν Υπάρχω.

Nirvana - Milk it. Τελειωτικό χτύπημα, χωρίς επεξήγηση.

Ώπα ώπα. Διακόπτης.

Giatorock proudly presents

Desiquilibrium: An imaginative fail of a mixtape.

click on the image to download.

Alcohol Song #6

Perfumeral: 10+1 τραγούδια που θα ήθελα να παίξουν στην κηδεία μου

Τέτοιες ιδέες για τέτοιου είδους άρθρα -πόσο μάλλον με αυτόν τον τίτλο- σου έρχονται στο μυαλό πάντα βράδυ, τις περίεργες εκείνες ώρες που το πιο χρήσιμο πράγμα θα ήταν να κοιμηθείς, αλλά προτιμάς να το ξενυχτίσεις λίγο ακόμα, χωρίς φαινομενικά ιδιαίτερο λόγο. Ο λόγος είναι μάλλον ιερός: να κάτσεις να τα βάλεις λίγο κάτω με τον εαυτό σου. Να αναμετρηθείς. Αφού ασχολήθηκες με τα πάντα όλες αυτές τις μέρες, εκτός από αυτό. Και για μας που η μουσική συνδιάζεται με το κάθε τι που μας συμβαίνει, διάφορα συναισθήματα έχουν και ανάλογα soundtracks. Παίζεις λοιπόν το παιχνίδι με το τάδε ή το δείνα soundtrack, και κόβεις αντιδράσεις. Σα φλερτ.

Η μουσική υπόκρουση όσο περνάει η νύχτα γίνεται όλο και λιγότερο τυχαία. Η απαραίτητη συνοδεία λίγου αλκοόλ σπαταλάει φαιά ουσία και μεράκι στο ποια θα είναι αυτή η playlist, το soundtrack της συγκεκριμένης νύχτας. Θέλει σκέψη το επόμενο τραγούδι, πώς να το κάνουμε. Ξενερώνεις λίγο αν έχει προλάβει να τελειώσει το παρόν τραγούδι πριν χώσεις το επόμενο. Συμπλήρωνεις τα κενά. Αφού καθόμαστε που καθόμαστε μόνοι μας και ακούμε μουσικές, ας το τραβήξουμε από τα μαλλιά για να βγει κάτι καλό. Και σχεδόν πάντα βγαίνει.

Και κάπου εδώ συμβαίνει το εξής παράδοξο: Η συγκεκριμένη έμπνευση ήρθε πρωί πρωί, γύρω στις 10. Πρωινό τσιγάρο, ένας φραπές που σέβεται τον εαυτό του και -αν μη τι άλλο- ελεύθερος μοναχικός χρόνος, αφού όλοι ασχολούνται με κρέατα. Εμείς με τα κρέατα θα παίξουμε μπάλα το βράδυ, για το ροκ (εκεί τα soundtrack θα είναι πιο απλά). Έως τότε, θα βρισκόμαστε ακόμα στο mood του επιταφίου, κι ας έχουμε να πάμε πολλά χρόνια.

Ούτε αυτοκτονικές τάσεις έχουμε, ούτε τίποτα τέτοιο. Πέτυχα τις προάλλες στο youtube video του Whitewater των Kyuss, ένα εκπληκτικό σχόλιο κάτω από το βίντεο: "I want this played at my funeral". Κατευθείαν σκέφτεσαι εκεί, "όντως", και για το συγκεκριμένο κομμάτι αλλά και για άλλα πολλά θα ήθελες να συνοδεύουν την επικήδειο. Τι διάολο θα ταίριαζε;

Ναι, θα μπορούσα να συμπληρώσω τη λίστα επί τόπου με ένα best of από μελαγχολικά post rock κομμάτια, με τη δισκογραφία των Pink Floyd ας πούμε, με μπλουζιές και κιθάρες να κλαίνε και ό,τιδήποτε τέτοιο. Δεν έχω τέτοια διάθεση και θα το παίξω αλλιώς. Κομμάτια πιο ποτ πουρί, ίσως και άσχετα μεταξύ τους πολλές φορές, με τον τίτλο και τους στίχους όσο γίνεται πιο σχετικά. Θα ήθελα να συμπληρώσω και μια κλάψα των υπερτεράστιων Radiohead, δεν θα το κάνω όμως.

Έχω ήδη αδικήσει μπάντες και καλλιτέχνες με το κιλό. 

Στην τελική είναι μια λίστα με υπέροχα τραγούδια που θα ακούω εις τους αιώνας των αιώνων.

Η διαδικασία επιλογής των τραγουδιών ήταν υπέροχη, δεν είναι πια πρωί, οι καφέδες έχουν γίνει τρεις, και ακόμα γράφω και ακούω. Μάλλον πρόκειται για την αρχή μια σειράς θεματικών mixtapes. 

ENJOY. Αμήν.

Giatorock Proudly Presents: 

Perfumeral

songs to live forever

click to download.

TRACKLIST:

1. Monovine - Odd. Για πρώτο συναίσθημα η απαισιοδοξία των -ελλήνων παρακαλώ- Monovine ταιριάζει απόλυτα. Απλά δεν υπάρχει τίποτα.

2. Mondo Generator - Day I die. Σίγουρα κάποια στιγμή έχεις αισθανθεί έτσι. Αν μη τι άλλο, δεν έχεις ψυχραιμία.

3. Morphine - I'm free now. Κάνε ένα τσιγάρο και πάρτο απόφαση. Είσαι σε κηδεία. Μπορεί και δικιά σου.

 

4. Clutch - Gone Cold. "My heart is gone, I've gone cold" λένε οι στίχοι. Αυτό.

5. Buddy Guy - First time I met the blues. Άμα δεν βάζαμε ένα δυνατό μαύρο blues κομμάτι απλά θα έπεφτε φωτιά και θα μας έκαιγε. Άλλωστε είναι γεγονός, ότι μάλλον δεν έχουμε ιδέα από blues. Θα τα συναντήσουμε πρώτη φορά στα σοβαρά όταν περάσουμε στην άλλη μεριά.

6. Mark Lanegan - Don't forget me. Απλά δε μπορούσε να λείπει. Το πρώτο που μπήκε στη λίστα και δε σκέφτηκα λεπτό ότι μπορούσε να αφαιρεθεί.

7. Smashing Pumkins - Tear. Αν υπήρχε ένα άλμπουμ να ταιριάζει ακέραιο στο mood που συζητάμε, είναι το Adore. Διαλέξαμε το πιο αριστουργηματικό κομμάτι από εκεί.

8. Pixies - Hey. Μη λείψεις από την κηδεία μου. Αλήθεια.

9. Mogwai - May nothing that happiness come through your door. Από το άλμπουμ "Come on, die young". Ήρθε και χώθηκε αυτόβουλα στη λίστα, από μόνο του. Δεν το έκανα εγώ.

10. Kyuss - Whitewater. Πώς θα μπορούσε να λείπει η πηγή έμπνευσης για όλο αυτό;

10+1 bonus track. Pink Floyd - Echoes. Γενικά είμαι της γνώμης ότι σε τέτοιες κουβέντες δεν ταιριάζουν οι Pink Floyd. Ποτέ. Είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από όποια πλευρά κι αν τους πιάσεις. Δεν καταδέχεσαι εύκολα να τους κατατάξεις σε νόρμες, για ένα πράγμα που είναι παραπάνω από μουσική, για κάτι που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Οι Pink Floyd. Παρ' όλα αυτά το αποτόλμησα και το έχωσα στη λίστα. Μπόνους ποιότητα, άλλο πράγμα από τα υπόλοιπα. Άγιος να είναι ο άνθρωπος που θα το παίξει στην κηδεία μου.

Clutch - Earth Rocker

Μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες της συντακτικής ομάδας του blog αυτού. Ήμασταν και στις δύο συναυλίες τους επί ελληνικού εδάφους, και φυσικά θα είμαστε και στην τρίτη και φαρμακερή, στις 27 Ιουνίου.

Ως εκ τούτου, δε θα μπορούσε να λείπει ποστ σε αυτό εδώ το blog για το καινούριο άλμπουμ των Clάτσαρων. Παρ' όλα αυτά, αφήσαμε μερικές μέρες να περάσουν από τότε που βρέθηκε το άλμπουμ στα χέρια μας, κυρίως για να μην κάνουμε κάποια βιαστική κίνηση, μην πούμε ότι ο δίσκος γαμάει ή δε γαμάει χωρίς να έχουμε εντρυφήσει αρκετά και βγάλουμε καμία λάθος εντύπωση.

Βάλαμε λοιπόν το δίσκο να παίζει στον υπολογιστή μας όταν αράζουμε σπίτι, στο αυτοκίνητό μας όταν κάνουμε κάποια διαδρομή (κάνουμε πολλές το τελευταίο διάστημα), στο mp3 μας όταν βαράμε καμιά σκοπιά (πολλές κι αυτές). Σύνολο παιξιμάτων γύρω στα 3546 (συν αυτό την ώρα που γράφεται το ποστ). Αριθμός αρκετός ίσως για πιο εμπεριστατωμένη άποψη.

Μετά από 3546 παιξίματα λοιπόν, ο κύβος ερρίφθη: Ο ΔΙΣΚΟΣ ΓΑΜΑΕΙ. Οι Clutch είναι αυτοί που είναι, χωρίς βερμπαλισμούς και πολλούς πειραματισμούς. Γι' αυτό τους αγαπάμε και γι' αυτό κι αυτοί μας αφήνουν πάντα ικανοποιημένους. Και θα επιβραβευθούν με μια sold-out κατάσταση στις 27/6 στο VOX(!).

Earth Rocker λοιπόν, γήινο rock ολκής. Για αρχή, κρατάμε το εξής πράγμα. Τι θεός είναι αυτός ο Neil Fallon επιτέλους. Βραχνή τσαμπουκαλίδικη φωνάρα που πηγάζει κυριολεκτικά από το μούσι του (επίσης ζηλευτό). Μας γουρλώνει τα μάτια, μας μαλώνει ξανά, μας τη λέει κανονικά.

Έχει αφήσει και μαλλάκι πίσω, λασπωτήρα φάση

Σαν γενικό συμπέρασμα, μιλάμε σίγουρα για έναν δίσκο πολύ καλύτερο από τον προηγούμενό τους, φαίνεται σαν να έχουν ξαναβρεί την όρεξή τους. Ευχόμαστε η όρεξη αυτή να βγει στο εγχώριο live τους τον Ιούνιο. Μέχρι το επόμενο, θα φχαριστιόμαστε λίγο περισσότερο την κατανάλωση μπύρας.

Κάνουμε κλικ στην εικόνα για άμεσο mp3 download, αν και αργά ή γρήγορα θα μας απαγορέψουν το link οι αλήτες. Και αργά ή γρήγορα και όλο το μπλογκ. Update: Πλεόν δεν υπάρχει λινκ...

Η setlist του δίσκου πάει ως εξής.

Earth Rocker: Μας βάζει στο ψητό κατευθείαν. "What's this about limits, sorry, I don't know none". Και ο στίχος τα λέει όλα. Είμαι γήινος ροκάς μας λέει ο Fallon, και γελάει μέσα στα μούτρα μας. Το χιτάκι του δίσκου μας σκάει πρώτο πρώτο.

Crucial Velocity:Σκοτεινό ξεκίνημα, γκρουβάτη συνέχεια, και με αναφορά στο κατά πολλούς πρώτο rock 'n' roll blues κομμάτι που γράφτηκε ποτέ, Rocket “88”. 

 

Mr. Freedom και DC Sound Attack: Συνεχίζουν οι ριφάρες, συνεχίζει το γκρουβ χωρίς να μας ρίξει καθόλου, με το DC να είναι το “νοτιότερο” κομμάτι του δίσκου. Είναι το σημείο που συνειδητοποιείς ότι το άλμπουμ αρχίζει και γίνεται πολύ καλό.

Unto the Breach: Από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου, καλό κοπάνημα, ωραία φωνητικά από Fallon, ριφφ από κιθάρα με slide.

Gone Cold: Το αριστούργημα του δίσκου. Τα λόγια είναι περιττά, μιλάμε για το νέο Regulator.

The Face: Πιο αργός ρυθμός, πιο μελαγχολικός ο Neil, μας μιλάει για το σκληρό ροκ που χάθηκε, ειρωνεύεται το “καθαρό πρόσωπο” του τωρινού ροκ. “Uncounted Les Pauls, are sainted to the sky, where there was darkness, now only light. Uncounted Jazzmasters, rising up from the bottom of the sea, the wicked are nought, the righteous are free...”

Book, Saddle, and Go: Κοφτό ριφάκι, κοφτά φωνητικά. Εδώ κάνουμε τσιγάρο σιγά σιγά πριν το φινάλε.

Cyborg Bette: Το πιο rock 'n' roll κομμάτι του δίσκου, κάπως πιο χορευτικό από τα άλλα, αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι. Ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν. Βασικά, πολύ ωραίο κοπάνημα στο ρεφραίν.

Oh Isabella: Μια γυναίκα θα πρέπει να αισθάνεται τυχερή κάπου εκεί στο Ohio. Όχι τραγούδι για καντάδα, κάποιοι αγαπάνε για το ροκ.

The Wolf Man Kindly Requests...: Ωραίο φινάλε. Γκρουβάτο, τέλειο. Κεφάλι πάνω κάτω, Fallon φωνάζει HEY. Ό,τι πρέπει.

Sound City (documentary) - Real to Reel

Υπάρχει ένας άνθρωπος που όπου βάλει το χεράκι του βγαίνει πάντα κάτι καλό. Ό,τι απέμεινε από τα 90's ροκ που γαμούσε και έδερνε από Αμερικής μεριά, το κρατάει ζωντανό. Ο λόγος για τον Dave Grohl, το κάποτε ανθρωπάκι που έπαιζε ντραμς στους Nirvana. Τώρα μιλάμε για έναν άνθρωπο με συνεργασίες και projects παρέα με Prodigy, Paul McCartney, Killing Joke, Mondo Generator, Tenacious D, John Paul Jones και Josh Homme (Them Crooked Vultures) και φυσικά τα διαμάντια που προέκυψαν από τη συνεργασία με Queens of the Stone Age στο επικό άλμπουμ Songs for the Deaf.

Εδώ προκύπτει ένα σχόλιο: "Ποιος γαμάει τους Foo Fighters στην τελική".

Καινούρια του δουλειά το documentary για το ηρωικό studio "Sound City Records" και την ιστορία του. Συγκεκριμένα μιλάμε για το μέρος από το οποίο ξεπήδησαν άλμπουμ από Fleetwood Mac, Neil Young, Santana, Dio, Ry Cooder ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ Nirvana (Nevermind), Kyuss (Blues for the Red Sun, and the circus leaves town), Rage Against the Machine (RATM), Tool (Undertow), Queens of the Stone Age (QOTSA, Lullabies to Paralyze), Nine Inch Nails (The Slip), Metallica (Death Magnetic), και άλλα πολλά για να μη γράφουμε μέχρι αύριο.



Ποστάρουμε λοιπόν για αρχή το soundtrack της ταινίας, ελπίζοντας να μην λογοκριθεί και κατέβει και αυτό το ποστ γιατί γενικά μας έχουν αποδεκατίσει. Με εκλεκτές συμμετοχές, Scott Reeder από τα παλιά, Tim Commerfold και Brad Wilk από RATM, Neil Young, και φυσικά Josh Homme, αλλά και Paul Mc Cartney.




Περιμένουμε αγωνιωδώς την επόμενη εμφάνισή του στο καινούριο QOTSA, και ένα ανάλογο αποτέλεσμα του Songs for the Dead. Μακάρι.