Gia to rock

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

R.L. Burnside - A Bothered Mind

Μιλάμε για τον Robert Lee Burnside, έναν τυπάκο γεννημένο το 1926 (!). Κλασικός φτωχός μαυρούλης του Mississippi, θαύμαζε τον John Lee Hooker και ξεκίνησε από μικρός να παίζει μπλουζ και κιθάρα. Μετακομίζοντας στο Chicago με την οικογένεια για να βρει καλύτερη ζωή, είδε πατέρα, αδερφό και θείο μέσα σε ένα χρόνο να δολοφονούνται και οι τρεις. Αυτά είναι πράγματα που αποτυπώνονται όταν ο άλλος πιάνει την κιθάρα να παίξει. Πόσο μάλλον όταν θέλει να παίξει μπλουζιές. 

αλάνι ο γέρος.


Και ενώ έγραφε τραγούδια από τη δεκαετία του '60 δεν μπόρεσε ποτέ να τα εκδώσει, ή δεν ενδιαφέρθηκε τουλάχιστον. Η ώρα αυτή ήρθε στις αρχές του 1990 και με αυτόν σε ηλικία 65 (!) χρονών να αρχίσει να τροφοδοτεί την μπλουζ κοινότητα. Αποκορύφωμα η δουλειά με τον John Spencer, A Ass Pocket of Whiskey.

Το A Bothered Mind -το οποίο υπάρχει και για download πιο κάτω- είναι ένα άλμπουμ που γράφτηκε το 2004 από τον κύριο και ρεμιξαρίστηκε από την Fat Possum Records. Όποιος είπε λοιπόν ότι η αλά John Lee Hooker και Buddy Guy blues μουσική και όλο αυτό το είδος εξαφανίζεται, μπορεί να φάει σκόνη άνετος, ακούγοντας τις μεταλιές του.

Μιλάμε για δίσκο που γράφτηκε από άνθρωπο κοντά 80 χρονών. Στέκεται όμως όρθιος μέσα στο συνοθύλευμα μιας -κατά γενική ομολογία- μουσικά ρηχής δεκαετίας. Όπως στέκεται όρθιο και το είδος που πρεσβεύει, χωρίς μάλιστα να δυσκολεύεται και καθόλου.

Ο R.L. Burnside πέθανε ένα χρόνο μετά, δεν άκουσε (μετά από μία καρδιακή προσβολή) τον γιατρό που τον συμβούλεψε να κόψει το ποτό. Σίγουρα έχει βάλει πολύ από δαύτο και μέσα στη μουσική του.

Μάλλον μελλοντικά πρέπει να ανέβουν και άλλα από αυτόν τον τύπο. Θα δούμε.

Καλή ακρόαση.


κλικ στην εικόνα για download




Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Lowrider - Ode to Io

Καλοκαίρια, διακοπές, και μετά δουλειά (boring), μπλόκα, ένας αχταρμάς, ξενύχτια, και επιτέλους επανερχόμεθα με ένα δισκάκι για το ροκ όνομα και πράγμα.

Κανένας πούστης δεν ξέρει γιατί αυτά τα παλικάρια έβγαλαν μόνο ένα δίσκο και μετά εξαφανίστηκαν. Ίσως επειδή είναι Σουηδοί και αυτοί πέφτουν σε κατάθλιψη εύκολα, δεν ξέρω.

Ναι, τολμώ να το πω, πως μετά τους Kyuss βάζω τους Lowrider. Ο δίσκος αυτός είναι κάτι το τιτανοτεράστιο για το είδος.

Ερχόμενοι -κι αυτοί- από την λεβεντομάνα δισκογραφική Meteor City (Hermano, Nebula, Unida, Atomic Bitchwax, και οι δικοί μας -θεοί- Nightstalker).

Έλα ρε. Ξεκόλλα. Δε μπορεί από τη Σουηδία να βγήκε τέτοιο πράγμα. Πραγματικά δε μπορεί.

Κλικ στην εικόνα για download.



Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

Tears dry on their own

Προσπαθώ να θυμηθώ ποια ήταν η -σίγουρα γαμάτη- στιγμή που άκουσα για πρώτη φορά Amy Winehouse. Ήταν ανακάλυψη στα κλασικά λιωσίματα -αλά related- στο youtube; Μάλλον όχι. Σίγουρα την είχε πάρει πρώτη φορά χαμπάρι το αυτί μου κάπου αλλού. Αφού είχε κάνει μπαμ. Σε μαγαζί ήταν; Ξέρω 'γω...

Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι από Amy Winehouse και να έχει σχέση με εμένα είναι να έχω τη φιγούρα της desktop στο pc μου. Την κλασική που κοιτάει από τα πλάγια και φαίνονται και οι τατουαζιές.

Θυμηθείτε λίγο ρε. Ποιος άλλος καλλιτέχνης-συγκρότημα ξεπήδησε την δεκαετία των 00's και έκανε τέτοιο μπαμ; Αξιοπρεπής ε. Στην πιο σάπια και φτωχή δεκαετία της μουσικής βιομηχανίας φύτρωσε το λουλούδι της μέσα από τα σκουπίδια. Σαν να πετυχαίνεις τυχαία μέσα στο Mall ένα γραφικό μικρό μαγαζάκι με σπάνια μεταχειρισμένα βινύλια.



Ευχή και κατάρα. Στην κυριολεξία. Ευχή να έχεις την μαγκιά και την κουλτούρα της Λονδρέζας που χτυπάει tattoo και piercing από τα 13 της, που ξενυχτάει στις παμπ τραγουδώντας μόνη της για τους πελάτες, αλλά να έχεις γεννηθεί ταυτόχρονα με "μαύρη" φωνή. Κατάρα να έχεις πάρει ό,τι ουσία υπάρχει στον κόσμο και μέσα σε 10 χρόνια, να έχεις γίνει όπως ο Iggy Pop σε 40.

Άγνωστο παραμένει βέβαια το αν η Amy θα είχε βγάλει το ίδιο αποτέλεσμα χωρίς ναρκωτικά. Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ, και δεν έχει και νόημα σαν θέμα συζήτησης. Ένα περίπλοκο οξύμωρο σχήμα για την μουσική βιομηχανία που όσο τη σκότωνε, τόσο την κρατούσε ζωντανή για να πουλάει. Οξύμωρο σχήμα για την show biz, που όσο περισσότερο "ανέβαινε" άλλο τόσο ψηφιζόταν "η χειρότερη γυναίκα για να παντρευτεί κανείς". Γι 'αυτό την γουστάρουμε εξάλλου. Εχθρός της show biz, θαμώνας κακόφημων παμπ του Λονδίνου, μέχρι την τελευταία στιγμή.

...και μέχρι την τελευταία σταγόνα, όπως αποδείχτηκε.

Όπως και να'χει, μιλάμε για μία απώλεια που μέσα 7-8 χρόνια κατέκτησε θέση στο πάνθεον της μπάντας του άλλου κόσμου. Η μάγκικη γλυκιά φωνάρα θα ακούγεται πολλές δεκαετίες ακόμα...

Σίγουρα είχε πολλά να μας πει, και δεν πρόλαβε. Για τον πιο τσουχτερά πρώιμο θάνατο της Amy Winehouse, δεν αξίζει να αρχίσουμε τα "κρίμα". Ούτε όμως και να αρχίσουμε τα "υπάρχουν και άλλοι καλλιτέχνες, το ίδιο καλοί". ΟΧΙ. ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙ.

Θα αρχίσει να παίζει πιο πολύ στα μπαρ, στην τηλεόραση, στο ίντερνετ,  στο facebook. Δεν θα έχει και πολύ νόημα όμως.

Ο αποχαιρετισμός που θα της ταίριαζε, την επόμενη φορά που θα γίνεις κομμάτια από τα ξύδια, που θα γυρίσεις παραπατώντας σπίτι, βάλε ένα τελευταίο ποτό και κάτσε για ένα τσιγάρο μαζί της, στον υπολογιστή ή οπουδήποτε. Μέσα στα μεθύσια θα συνεννοηθείτε καλά. Θα την καταλάβεις και θα σε καταλάβει.

Εγώ τουλάχιστον στην επόμενη κρεπάλη αυτό θα κάνω.

 ...

Goodbye sweet Amy.





Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

RIP

Είχε πολλά να μας πει, δεν τα κατάφερε.

Aπώλεια. Amy θα ακούγεσαι για εκατοντάδες χρόνια ακόμα.

Rest in peace.



Άρθρο - φόρος τιμής ακολουθεί αύριο. Το λέω επειδή έχουν αυξηθεί και λίγο τα hits...

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011

Five Horse Johnson - The mystery spot

Καμιά φορά δεν χρειάζεσαι και πάρα πολλά.

Θέλω απλά μια μπάντα που να γαμάει. Τέλος.

Guest σε αυτό το άλμπουμ ο ντράμερ των Clutch, Jean-Paul Gaster. Να δούμε αν αυτή η πληροφορία χτυπήσει παραπάνω downloads. Όχι ότι έχουμε παράπονο.

Kick ass Rock 'n' Roll. Click ον δι ίματζ to download.





ΥΓ. Δεν είναι rednecks (!). Είναι από το Ohio. Άκουσ' εκεί.